1. ۱گفت یوسف هین بیاور ارمغاناو ز شرمِ این تقاضا زد فغان
2. ۲گفت من چند ارمغان جستم تراارمغانی در نظر نامد مرا
3. ۳حبّه‌ای را جانب کان چون برمقطره‌ای را سوی عمّان چون برم
4. ۴زیره را من سوی کرمان آورمگر به پیش تو دل و جان آورم
5. ۵نیست تخمی کاندرین انبار نیستغیر حُسن تو که آن را یار نیست
6. ۶لایق آن دیدم که من آیینه‌ایپیش تو آرم چو نور سینه‌ای
7. ۷تا ببینی روی خوب خود در آنای تو چون خورشید شمع آسمان
8. ۸آینه آوردمت ای روشنیتا چو بینی روی خود یادم کنی
9. ۹آینه بیرون کشید او از بغلخوب را آیینه باشد مُشتغَل
10. ۱۰آینهٔ هستی چه باشد نیستینیستی بر، گر تو ابله نیستی
11. ۱۱هستی اندر نیستی بتوان نمودمال‌داران بر فقیر آرند جود
12. ۱۲آینهٔ صافی نان خود گرسنه‌ستسوخته هم آینهٔ آتش‌زنه‌ست
13. ۱۳نیستی و نقص هر جایی که خاستآینهٔ خوبی جمله پیشه‌هاست
14. ۱۴چونک جامه چست و دوزیده بودمظهر فرهنگ درزی چون شود
15. ۱۵ناتراشیده همی باید جذوعتا دروگر اصل سازد یا فروع
16. ۱۶خواجهٔ اشکسته‌بند آنجا رودکاندر آنجا پای اشکسته بود
17. ۱۷کی شود چون نیست رنجورِ نزارآن جمالِ صنعت طب آشکار
18. ۱۸خواری و دونی مسها بر ملاگر نباشد کی نماید کیمیا
19. ۱۹نقصها آیینهٔ وصف کمالو آن حقارت آینهٔ عز و جلال
20. ۲۰زانک ضد را ضد کند پیدا یقینزانک با سرکه پدیدست انگبین
21. ۲۱هر که نقص خویش را دید و شناختاندر استکمال خود ده‌اسپه تاخت
22. ۲۲زان نمی‌پرد به سوی ذوالجلالکو گمانی می‌برد خود را کمال
23. ۲۳علتی بتر ز پندار کمالنیست اندر جان تو ای ذو دلال
24. ۲۴از دل و از دیده‌ات بس خون رودتا ز تو این معجبی بیرون شود
25. ۲۵علت ابلیس انا خیری بُدستوین مرض در نفس هر مخلوق هست
26. ۲۶گرچه خود را بس شکسته بیند اوآب صافی دان و سرگین زیر جو
27. ۲۷چون بشوراند ترا در امتحانآب سرگین رنگ گردد در زمان
28. ۲۸در تگ جو هست سرگین ای فتیگرچه جو صافی نماید مر ترا
29. ۲۹هست پیر راه‌دان پر فطنباغهای نفس کل را جوی کَن
30. ۳۰جوی خود را کی تواند پاک کردنافع از علم خدا شد علم مرد
31. ۳۱کی تراشد تیغ دستهٔ خویش رارو به جراحی سپار این ریش را
32. ۳۲بر سر هر ریش جمع آمد مگستا نبیند قبح ریش خویش کس
33. ۳۳آن مگس اندیشه‌ها وان مال توریش تو آن ظلمت احوال تو
34. ۳۴ور نهد مرهم بر آن ریش تو پیرآن زمان ساکن شود درد و نفیر
35. ۳۵تا که پندارد که صحت یافتستپرتو مرهم بر آنجا تافتست
36. ۳۶هین ز مرهم سر مکش ای پشت‌ریشو آن ز پرتو دان مدان از اصل خویش