1. ۱چون گناه و فسق خلقان جهانمی‌شدی بر هر دو روشن آن زمان
2. ۲دست خاییدن گرفتندی ز خشملیک عیب خود ندیدندی به چشم
3. ۳خویش در آیینه دید آن زشت مردرو بگردانید از آن و خشم کرد
4. ۴خویش‌بین چون از کسی جرمی بدیدآتشی در وی ز دوزخ شد پدید
5. ۵حمیت دین خواند او آن کبر راننگرد در خویش نفس گبر را
6. ۶حمیت دین را نشانی دیگرستکه از آن آتش جهانی اخضرست
7. ۷گفت حقشان گر شما روشن گریددر سیه‌کاران مغفل منگرید
8. ۸شکر گویید ای سپاه و چاکرانرسته‌اید از شهوت و از چاک‌ران
9. ۹گر از آن معنی نهم من بر شمامر شما را بیش نپذیرد سما
10. ۱۰عصمتی که مر شما را در تنستآن ز عکس عصمت و حفظ منست
11. ۱۱آن ز من بینید نه از خود هین و هینتا نچربد بر شما دیو لعین
12. ۱۲آنچنان که کاتب وحی رسولدید حکمت در خود و نور اصول
13. ۱۳خویش را هم صوت مرغان خدامی‌شمرد آن بد صفیری چون صدا
14. ۱۴لحن مرغان را اگر واصف شویبر مراد مرغ کی واقف شوی
15. ۱۵گر بیاموزی صفیر بلبلیتو چه دانی کو چه دارد با گلی
16. ۱۶ور بدانی باشد آن هم از گمانچون ز لب‌جنبان گمانهای کران