1. ۱آن کری را گفت افزون مایه‌ایکه ترا رنجور شد همسایه‌ای
2. ۲گفت با خود کر که با گوش گِرانمن چه دریابم ز گفت آن جوان
3. ۳خاصه رنجور و ضعیف آواز شدلیک باید رفت آنجا نیست بُد
4. ۴چون ببینم کان لبش جُنبان شودمن قیاسی گیرم آن را از خِرد
5. ۵چون بگویم، چونی ای مِحنت‌ کشم؟او بخواهد گفت نیکم یا خوشم
6. ۶من بگویم شکر، چه خوردی ابااو بگوید "شربتی" یا "ماش با"
7. ۷من بگویم صَحّهِ‌نوشَتْ کیست آناز طبیبان پیش تو؟ گوید فِلان
8. ۸من بگویم بس مبارک‌‌پاست اوچونک او آمد شود کارت نِکو
9. ۹پای او را آزمودستیم ماهر کجا شد می‌شود حاجت روا
10. ۱۰این جوابات قیاسی راست کردپیش آن رنجور شد آن نیک‌مرد
11. ۱۱گفت چونی؟  گفت مُردم،  گفت شُکرشد ازین رنجور پر آزار و نُکر
12. ۱۲کین چه شُکر است، این عدوی ما بُدَستکر قیاسی کرد و، آن کژ آمدست
13. ۱۳بعد از آن گفتش چه خوردی؟ گفت زهرگفت نوشت باد! افزون گشت قهر
14. ۱۴بعد از آن گفت از طبیبان کیست اوکاو همی‌ آید به چاره پیش تو؟
15. ۱۵گفت عزرائیل می‌آید بروگفت پایش بس مبارک، شاد شو
16. ۱۶کر برون آمد بگفت او شادمانشُکر کَش کردم مراعات این زمان
17. ۱۷گفت رنجور این عَدوی جان ماستما ندانستیم کاو کان جفاست
18. ۱۸خاطر رنجور جویان شد سَقطتا که پیغامش کند از هر نَمَط
19. ۱۹چون کسی که خورده باشد آش بَدمی‌بشوراند دلش تا قی کند
20. ۲۰کظم غیظ اینست آن را قی مکنتا بیابی در جزا شیرین سُخن
21. ۲۱چون نبودش صبر، می‌پیچید اوکین سگ زن‌روسپیِ حیز کو
22. ۲۲تا بریزم بر وی آنچه گفته بودکان زمان شیر ضمیرم خفته بود
23. ۲۳چون عیادت بهر دل‌آرامیستاین عیادت نیست، دشمن کامیست
24. ۲۴تا ببیند دشمن خود را نزارتا بگیرد خاطر زشتش قرار
25. ۲۵بس کسان، کایشان ز طاعت که رهنددل به رضوان و ثواب آن دهند
26. ۲۶خود حقیقت، معصیت باشد خفیبس کِدر، کان را تو پنداری صفی
27. ۲۷همچو آن کر، کو همی پنداشتستکو نکویی کرد و آن بر عکس جَست
28. ۲۸او نشسته خوش که خدمت کرده‌امحق همسایه بجا آورده‌ام
29. ۲۹بهر خود او آتشی افروخته‌ستدر دلِ رنجور و، خود را سوخته‌ست
30. ۳۰فَاتَقوا النار الَتی اوقَدَتُماِنَکُم فی المَعصیه اِزدَدَتُم
31. ۳۱گفت پیغامبر به یک صاحب‌ریاصَلِ اِنَک لَم تَصَلَ یا فَتی
32. ۳۲از برای چارهٔ این خوف‌هاآمد اندر هر نمازی اِهدِنا
33. ۳۳کین نمازم را میامیز ای خدابا نماز ضالین و اهل ریا
34. ۳۴از قیاسی که بکرد آن کر گزینصحبت ده‌ ساله باطل شد بدین
35. ۳۵خاصه، ای خواجه قیاس حس دوناندر آن وحیی که شد از حَد فزون
36. ۳۶گوش حس تو، به حرف ار در خور است؟دان، که گوش غیب‌گیر تو، کر است