1. ۱زید را اکنون نیابی کو گریختجست از صفّ نعال و نعل ریخت
2. ۲تو که باشی زید هم خود را نیافتهمچو اختر که برو خورشید تافت
3. ۳نه ازو نقشی بیابی نه نشاننه کهی یابی به راه کهکشان
4. ۴شد حواس و نطقِ باپایان مامحو نور دانش سلطان ما
5. ۵حسها و عقلهاشان در درونموج در موج لدینا محضرون
6. ۶چون بیاید صبح وقت بار شدانجم پنهان شده بر کار شد
7. ۷بیهشان را وادهد حق هوشهاحلقه حلقه، حلقه‌ها در گوشها
8. ۸پای‌کوبان دست‌افشان در ثناناز نازان ربَّنا اَحیَیتَنا
9. ۹آن جُلود و آن عِظامِ ریختهفارسان گشته غبار انگیخته
10. ۱۰حمله آرند از عدم سوی وجوددر قیامت هم شکور و هم کنود
11. ۱۱سر چه می‌پیچی کنی نادیده‌ایدر عدم ز اول نه سر پیچیده‌ای
12. ۱۲در عدم افشرده بودی پای خویشکه مرا کی برکند از جای خویش
13. ۱۳می‌نبینی صُنع ربّانیت راکه کشید او موی پیشانیت را
14. ۱۴تا کشیدت اندرین انواع حالکه نبودت در گمان و در خیال
15. ۱۵آن عدم او را هماره بنده استکار کن دیوا سلیمان زنده است
16. ۱۶دیو می‌سازد جفان کالجوابزهره نه تا دفع گوید یا جواب
17. ۱۷خویش را بین چون همی‌لرزی ز بیممر عدم را نیز لرزان دان مقیم
18. ۱۸ور تو دست اندر مناصب می‌زنیهم ز ترس است آن که جانی می‌کنی
19. ۱۹هرچه جز عشق خدای احسنستگر شکرخواریست آن جان کندنست
20. ۲۰چیست جان کندن سوی مرگ آمدندست در آب حیاتی نازدن
21. ۲۱خلق را دو دیده در خاک و مماتصد گمان دارند در آب حیات
22. ۲۲جهد کن تا صد گمان گردد نودشب برو ور تو بخسپی شب رود
23. ۲۳در شب تاریک جوی آن روز راپیش کن آن عقل ظلمت‌سوز را
24. ۲۴در شب بدرنگ بس نیکی بودآب حیوان جفت تاریکی بود
25. ۲۵سر ز خفتن کی توان برداشتنبا چنین صد تخم غفلت کاشتن
26. ۲۶خوابْ‌مرده لقمه مرده یار شدخواجه خفت و دزد شب بر کار شد
27. ۲۷تو نمی‌دانی که خصمانت کیندناریان خصمِ وجود خاکیند
28. ۲۸نار خصم آب و فرزندان اوستهمچنانک آب خصم جان اوست
29. ۲۹آب آتش را کشد زیرا که اوخصم فرزندان آبست و عدو
30. ۳۰بعد از آن این نار نار شهوتستکاندرو اصل گناه و زلتست
31. ۳۱نار بیرونی به آبی بفسردنار شهوت تا به دوزخ می‌برد
32. ۳۲نار شهوت می‌نیارامد به آبزانک دارد طبع دوزخ در عذاب
33. ۳۳نار شهوت را چه چاره نور دیننورکم اطفاء نار الکافرین
34. ۳۴چه کشد این نار را نور خدانور ابراهیم را ساز اوستا
35. ۳۵تا ز نار نفس چون نمرود تووا رهد این جسم همچون عود تو
36. ۳۶شهوت ناری به راندن کم نشداو بماندن کم شود بی هیچ بد
37. ۳۷تا که هیزم می‌نهی بر آتشیکی بمیرد آتش از هیزم‌کِشی
38. ۳۸چونک هیزم باز گیری نار مردزانک تقوی آب سوی نار برد
39. ۳۹کی سیه گردد ز آتش روی خوبکو نهد گلگونه از تقوی القلوب