1. ۱گفت من تیغ از پی حق می‌زنمبندهٔ حقم نه مامور تنم
2. ۲شیر حقم نیستم شیر هوافعل من بر دین من باشد گوا
3. ۳ما رمیت اذ رمیتم در حرابمن چو تیغم وان زننده آفتاب
4. ۴رخت خود را من ز ره بر داشتمغیر حق را من عدم انگاشتم
5. ۵سایه‌ای‌ام کدخداام آفتابحاجبم من نیستم او را حجاب
6. ۶من چو تیغم پر گهرهای وصالزنده گردانم نه کشته در قتال
7. ۷خون نپوشد گوهر تیغ مراباد از جا کی برد میغ مرا
8. ۸که نیم کوهم ز حلم و صبر و دادکوه را کی در رباید تند باد
9. ۹آنک از بادی رود از جا خسیستزانک باد ناموافق خود بسیست
10. ۱۰باد خشم و باد شهوت باد آزبرد او را که نبود اهل نماز
11. ۱۱کوهم و هستی من بنیاد اوستور شوم چون کاه بادم یاد اوست
12. ۱۲جز به باد او نجنبد میل مننیست جز عشق احد سرخیل من
13. ۱۳خشم بر شاهان شه و ما را غلامخشم را هم بسته‌ام زیر لگام
14. ۱۴تیغ حلمم گردن خشمم زدستخشم حق بر من چو رحمت آمدست
15. ۱۵غرق نورم گرچه سقفم شد خرابروضه گشتم گرچه هستم بوتراب
16. ۱۶چون در آمد علتی اندر غزاتیغ را دیدم نهان کردن سزا
17. ۱۷تا احب لله آید نام منتا که ابغض لله آید کام من
18. ۱۸تا که اعطا لله آید جود منتا که امسک لله آید بود من
19. ۱۹بخل من لله عطا لله و بسجمله لله‌ام نیم من آن کس
20. ۲۰وانچ لله می‌کنم تقلید نیستنیست تخییل و گمان جز دید نیست
21. ۲۱ز اجتهاد و از تحری رسته‌امآستین بر دامن حق بسته‌ام
22. ۲۲گر همی‌پرم همی‌بینم مطارور همی‌گردم همی‌بینم مدار
23. ۲۳ور کشم باری بدانم تا کجاماهم و خورشید پیشم پیشوا
24. ۲۴بیش ازین با خلق گفتن روی نیستبحر را گنجایی اندر جوی نیست
25. ۲۵پست می‌گویم به اندازهٔ عقولعیب نبود این بود کار رسول
26. ۲۶از غرض حرم گواهی حر شنوکه گواهی بندگان نه ارزد دو جو
27. ۲۷در شریعت مر گواهی بنده رانیست قدری وقت دعوی و قضا
28. ۲۸گر هزاران بنده باشندت گواهبر نسنجد شرع ایشان را به کاه
29. ۲۹بندهٔ شهوت بتر نزدیک حقاز غلام و بندگان مسترق
30. ۳۰کین بیک لفظی شود از خواجه حروان زید شیرین میرد سخت مر
31. ۳۱بندهٔ شهوت ندارد خود خلاصجز به فضل ایزد و انعام خاص
32. ۳۲در چهی افتاد کان را غور نیستوان گناه اوست جبر و جور نیست
33. ۳۳در چهی انداخت او خود را که مندرخور قعرش نمی‌یابم رسن
34. ۳۴بس کنم گر این سخن افزون شودخود جگر چه بود که خارا خون شود
35. ۳۵این جگرها خون نشد نه از سختی استغفلت و مشغولی و بدبختی است
36. ۳۶خون شود روزی که خونش سود نیستخون شو آن وقتی که خون مردود نیست
37. ۳۷چون گواهی بندگان مقبول نیستعدل او باشد که بندهٔ غول نیست
38. ۳۸گشت ارسلناک شاهد در نذرزانک بود از کون او حر بن حر
39. ۳۹چونک حرم خشم کی بندد مرانیست اینجا جز صفات حق در آ
40. ۴۰اندر آ کآزاد کردت فضل حقزانک رحمت داشت بر خشمش سبق
41. ۴۱اندر آ اکنون که رستی از خطرسنگ بودی کیمیا کردت گهر
42. ۴۲رسته‌ای از کفر و خارستان اوچون گلی بشکف به سروستان هو
43. ۴۳تو منی و من توم ای محتشمتو علی بودی علی را چون کشم
44. ۴۴معصیت کردی به از هر طاعتیآسمان پیموده‌ای در ساعتی
45. ۴۵بس خجسته معصیت کان کرد مردنه ز خاری بر دمد اوراق ورد
46. ۴۶نه گناه عمر و قصد رسولمی‌کشیدش تا بدرگاه قبول
47. ۴۷نه بسحر ساحران فرعونشانمی‌کشید و گشت دولت عونشان
48. ۴۸گر نبودی سحرشان و آن جحودکی کشیدیشان به فرعون عنود
49. ۴۹کی بدیدندی عصا و معجزاتمعصیت طاعت شد ای قوم عصات
50. ۵۰ناامیدی را خدا گردن زدستچون گنه مانند طاعت آمدست
51. ۵۱چون مبدل می‌کند او سیئاتطاعتی‌اش می‌کند رغم وشات
52. ۵۲زین شود مرجوم شیطان رجیموز حسد او بطرقد گردد دو نیم
53. ۵۳او بکوشد تا گناهی پروردزان گنه ما را به چاهی آورد
54. ۵۴چون ببیند کان گنه شد طاعتیگردد او را نامبارک ساعتی
55. ۵۵اندر آ من در گشادم مر تراتف زدی و تحفه دادم مر ترا
56. ۵۶مر جفاگر را چنینها می‌دهمپیش پای چپ چه سان سر می‌نهم
57. ۵۷پس وفاگر را چه بخشم تو بدانگنجها و ملکهای جاودان