1. ۱چشم آدم بر بلیسی کو شقی‌ستاز حقارت وز زیافت بنگریست
2. ۲خویش‌بینی کرد و آمد خودگزینخنده زد بر کار ابلیس لعین
3. ۳بانگ بر زد غیرت حق کای صفیتو نمی‌دانی ز اسرار خفی
4. ۴پوستین را بازگونه گر کندکوه را از بیخ و از بن برکند
5. ۵پردهٔ صد آدم آن دم بر دردصد بلیس نو مسلمان آورد
6. ۶گفت آدم توبه کردم زین نظراین چنین گستاخ نندیشم دگر
7. ۷یا غیاث المستغیثین اهدنالا افتخار بالعلوم و الغنی
8. ۸لا تزغ قلبا هدیت بالکرمواصرف السؤ الذی خط القلم
9. ۹بگذران از جان ما سؤ القضاوامبر ما را ز اخوان صفا
10. ۱۰تلخ‌تر از فرقت تو هیچ نیستبی پناهت غیر پیچاپیچ نیست
11. ۱۱رخت ما هم رخت ما را راه‌زنجسم ما مر جان ما را جامه کن
12. ۱۲دست ما چون پای ما را می‌خوردبی امان تو کسی جان چون برد
13. ۱۳ور برد جان زین خطرهای عظیمبرده باشد مایهٔ ادبار و بیم
14. ۱۴زانک جان چون واصل جانان نبودتا ابد با خویش کورست و کبود
15. ۱۵چون تو ندهی راه جان خود برده گیرجان که بی تو زنده باشد مرده گیر
16. ۱۶گر تو طعنه می‌زنی بر بندگانمر ترا آن می‌رسد ای کامران
17. ۱۷ور تو ماه و مهر را گویی جفاور تو قد سرو را گویی دوتا
18. ۱۸ور تو چرخ و عرش را خوانی حقیرور تو کان و بحر را گویی فقیر
19. ۱۹آن به نسبت با کمال تو رواستملک اکمال فناها مر تراست
20. ۲۰که تو پاکی از خطر وز نیستینیستان را موجد و مغنیستی
21. ۲۱آنک رویانید داند سوختنزانک چون بدرید داند دوختن
22. ۲۲می‌بسوزد هر خزان مر باغ راباز رویاند گل صباغ را
23. ۲۳کای بسوزیده برون آ تازه شوبار دیگر خوب و خوب‌آوازه شو
24. ۲۴چشم نرگس کور شد بازش بساختحلق نی ببرید و بازش خود نواخت
25. ۲۵ما چو مصنوعیم و صانع نیستیمجز زبون و جز که قانع نیستیم
26. ۲۶ما همه نفسی و نفسی می‌زنیمگر نخواهی ما همه آهرمنیم
27. ۲۷زان ز آهرمن رهیدستیم ماکه خریدی جان ما را از عمی
28. ۲۸تو عصاکش هر کرا که زندگیستبی عصا و بی عصاکش کور چیست
29. ۲۹غیر تو هر چه خوشست و ناخوشستآدمی سوزست و عین آتشست
30. ۳۰هر که را آتش پناه و پشت شدهم مجوسی گشت و هم زردشت شد
31. ۳۱کل شیء ما خلا الله باطلان فضل الله غیم هاطل