1. ۱گفت امیر المؤمنین با آن جوانکه به هنگام نبرد ای پهلوان
2. ۲چون خدو انداختی در روی مننفس جنبید و تبه شد خوی من
3. ۳نیم بهر حق شد و نیمی هواشرکت اندر کار حق نبود روا
4. ۴تو نگاریدهٔ کف مولیستیآنِ حقی کردهٔ من نیستی
5. ۵نقش حق را هم به امر حق شکنبر زجاجهٔ دوست سنگ دوست زن
6. ۶گبر این بشنید و نوری شد پدیددر دل او تا که ...ری برید
7. ۷گفت من تخم جفا می‌کاشتممن ترا نوعی دگر پنداشتم
8. ۸تو ترازوی احدخو بوده‌ایبل زبانهٔ هر ترازو بوده‌ای
9. ۹تو تبار و اصل و خویشم بوده‌ایتو فروغ شمع کیشم بوده‌ای
10. ۱۰من غلام آن چراغ چشم‌جوکه چراغت روشنی پذرفت ازو
11. ۱۱من غلام موج آن دریای نورکه چنین گوهر بر آرد در ظهور
12. ۱۲عرضه کن بر من شهادت را که منمر ترا دیدم سرافراز زمن
13. ۱۳قرب پنجه کس ز خویش و قوم اوعاشقانه سوی دین کردند رو
14. ۱۴او به تیغ حلم چندین حلق راوا خرید از تیغ و چندین خلق را
15. ۱۵تیغ حلم از تیغ آهن تیزتربل ز صد لشکر ظفر انگیزتر
16. ۱۶ای دریغا لقمه‌ای دو خورده شدجوشش فکرت از آن افسرده شد
17. ۱۷گندمی خورشید آدم را کسوفچون ذنب شعشاع بدری را خسوف
18. ۱۸اینت لطف دل که از یک مشت گلماه او چون می‌شود پروین‌گسل
19. ۱۹نان چو معنی بود خوردش سود بودچونک صورت گشت انگیزد جحود
20. ۲۰همچو خار سبز کاشتر می‌خوردزان خورش صد نفع و لذت می‌برد
21. ۲۱چونک آن سبزیش رفت و خشک گشتچون همان را می‌خورد اشتر ز دشت
22. ۲۲می‌دراند کام و لنجش ای دریغکانچنان ورد مربی گشت تیغ
23. ۲۳نان چو معنی بود، بود آن خار سبزچونک صورت شد کنون خشکست و گبز
24. ۲۴تو بدان عادت که او را پیش ازینخورده بودی ای وجود نازنین
25. ۲۵بر همان بو می‌خوری این خشک رابعد از آن کامیخت معنی با ثری
26. ۲۶گشت خاک‌آمیز و خشک و گوشت‌برزان گیاه اکنون بپرهیز ای شتر
27. ۲۷سخت خاک‌آلود می‌آید سخنآب تیره شد سر چه بند کن
28. ۲۸تا خدایش باز صاف و خوش کنداو که تیره کرد هم صافش کند
29. ۲۹صبر آرد آرزو را نه شتابصبر کن والله اعلم بالصواب