1. ۱کی گذارد آنک رشک روشنیستتا بگویم آنچ فرض و گفتنیست
2. ۲بحر کف پیش آرد و سدی کندجر کند وز بعد جر مدی کند
3. ۳این زمان بشنو چه مانع شد مگرمستمع را رفت دل جای دگر
4. ۴خاطرش شد سوی صوفی قنقاندر آن سودا فرو شد تا عنق
5. ۵لازم آمد باز رفتن زین مقالسوی آن افسانه بهر وصف حال
6. ۶صوفی آن صورت مپندار ای عزیزهمچو طفلان تا کی از جوز و مویز
7. ۷جسم ما جوز و مویزست ای پسرگر تو مردی زین دو چیز اندر گذر
8. ۸ور تو اندر نگذری اکرام حقبگذراند مر ترا از نه طبق
9. ۹بشنو اکنون صورت افسانه رالیک هین از که جداکن دانه را