1. ۱حلقهٔ آن صوفیان مستفیدچونک در وجد و طرب آخر رسید
2. ۲خوان بیاوردند بهر میهماناز بهیمه یاد آورد آن زمان
3. ۳گفت خادم را که در آخُر بروراست کن بهر بهیمه کاه و جو
4. ۴گفت لا حول این چه افزون گفتنستاز قدیم این کارها کار منست
5. ۵گفت تر کن آن جوش را از نخستکان خر پیرست و دندانهاش سست
6. ۶گفت لا حول این چه می‌گویی مهااز من آموزند این ترتیبها
7. ۷گفت پالانش فرو نه پیش پیشداروی منبل بنه بر پشت ریش
8. ۸گفت لا حول آخر ای حکمت‌گزارجنس تو مهمانم آمد صد هزار
9. ۹جمله راضی رفته‌اند از پیش ماهست مهمان جان ما و خویش ما
10. ۱۰گفت آبش ده ولیکن شیر گرمگفت لا حول از توم بگرفت شرم
11. ۱۱گفت اندر جو تو کمتر کاه‌کنگفت لا حول این سخن کوتاه کن
12. ۱۲گفت جایش را بروب از سنگ و پشکور بود تر ریز بر وی خاک خشک
13. ۱۳گفت لا حول ای پدر لا حول کنبا رسول اهل کمتر گو سخن
14. ۱۴گفت بستان شانه پشت خر بخارگفت لا حول ای پدر شرمی بدار
15. ۱۵خادم این گفت و میان را بست چستگفت رفتم کاه و جو آرم نخست
16. ۱۶رفت و از آخر نکرد او هیچ یادخواب خرگوشی بدان صوفی بداد
17. ۱۷رفت خادم جانب اوباش چندکرد بر اندرز صوفی ریش‌خند
18. ۱۸صوفی از ره مانده بود و شد درازخوابها می‌دید با چشم فراز
19. ۱۹کان خرش در چنگ گرگی مانده بودپاره‌ها از پشت و رانش می‌ربود
20. ۲۰گفت لا حول این چه مالیخولیاستای عجب آن خادم مشفق کجاست
21. ۲۱باز می‌دید آن خرش در راه‌روگه به چاهی می‌فتاد و گه بگو
22. ۲۲گونه‌گون می‌دید ناخوش واقعهفاتحه می‌خواند او والقارعه
23. ۲۳گفت چاره چیست یاران جسته‌اندرفته‌اند و جمله درها بسته‌اند
24. ۲۴باز می‌گفت ای عجب آن خادمکنه که با ما گشت هم‌نان و نمک
25. ۲۵من نکردم با وی الا لطف و لیناو چرا با من کند برعکس کین
26. ۲۶هر عداوت را سبب باید سندورنه جنسیت وفا تلقین کند
27. ۲۷باز می‌گفت آدم با لطف و جودکی بر آن ابلیس جوری کرده بود
28. ۲۸آدمی مر مار و کزدم را چه کردکو همی‌خواهد مرورا مرگ و درد
29. ۲۹گرگ را خود خاصیت بدریدنستاین حسد در خلق آخر روشنست
30. ۳۰باز می‌گفت این گمان بد خطاستبر برادر این چنین ظنم چراست
31. ۳۱باز گفتی حزم سؤ الظن تستهر که بدظن نیست کی ماند درست
32. ۳۲صوفی اندر وسوسه وان خر چنانکه چنین بادا جزای دشمنان
33. ۳۳آن خر مسکین میان خاک و سنگکژ شده پالان دریده پالهنگ
34. ۳۴کشته از ره جملهٔ شب بی علفگاه در جان کندن و گه در تلف
35. ۳۵خر همه شب ذکر می‌کرد ای الهجو رها کردم کم از یک مشت کاه
36. ۳۶با زبان حال می‌گفت ای شیوخرحمتی که سوختم زین خام شوخ
37. ۳۷آنچ آن خر دید از رنج و عذابمرغ خاکی بیند اندر سیل آب
38. ۳۸بس به پهلو گشت آن شب تا سحرآن خر بیچاره از جوع البقر
39. ۳۹روز شد خادم بیامد بامدادزود پالان جست بر پشتش نهاد
40. ۴۰خر فروشانه دو سه زخمش بزدکرد با خر آنچ زان سگ می‌سزد
41. ۴۱خر جهنده گشت از تیزی نیشکو زبان تا خر بگوید حال خویش