1. ۱دین نه آن بازیست کو از شه گریختسوی آن کمپیر کو می آرد بیخت
2. ۲تا که تتماجی پزد اولاد رادید آن باز خوش خوش‌زاد را
3. ۳پایکش بست و پرش کوتاه کردناخنش ببرید و قوتش کاه کرد
4. ۴گفت نااهلان نکردندت بسازپر فزود از حد و ناخن شد دراز
5. ۵دست هر نااهل بیمارت کندسوی مادر آ که تیمارت کند
6. ۶مهر جاهل را چنین دان ای رفیقکژ رود جاهل همیشه در طریق
7. ۷روزِ شه در جست و جو بی‌گاه شدسوی آن کمپیر و آن خرگاه شد
8. ۸دید ناگه باز را در دود و گردشه برو بگریست زار و نوحه کرد
9. ۹گفت هرچند این جزای کار تستکه نباشی در وفای ما درست
10. ۱۰چون کنی از خلد زی دوزخ فرار؟غافل از «لا‌یستوی اصحاب نار»
11. ۱۱این سزای آنک از شاه خبیرخیره بگریزد به خانهٔ گنده‌پیر
12. ۱۲باز می‌مالید پر بر دست شاهبی‌زبان می‌گفت من کردم گناه
13. ۱۳پس کجا زارد کجا نالد لئیم؟گر تو نپذیری به جز نیک ای کریم
14. ۱۴لطف شه جان را جنایت‌جو کندزانک شه هر زشت را نیکو کند
15. ۱۵رو مکن زشتی که نیکی‌های مازشت آمد پیش آن زیبای ما
16. ۱۶خدمت خود را سزا پنداشتیتو لوای جرم از آن افراشتی
17. ۱۷چون ترا ذکر و دعا دستور شدزان دعا کردن دلت مغرور شد
18. ۱۸هم‌سخن دیدی تو خود را با خداای بسا کو زین گمان افتد جدا
19. ۱۹گرچه با تو شه نشیند بر زمینخویشتن بشناس و نیکوتر نشین
20. ۲۰باز گفت ای شه پشیمان می‌شومتوبه کردم نومسلمان می‌شوم
21. ۲۱آنک تو مستش کنی و شیرگیرگر ز مستی کژ رود عذرش پذیر
22. ۲۲گرچه ناخن رفت چون باشی مرابر‌کنم من پرچم خورشید را
23. ۲۳ورچه پرم رفت چون بنوازی‌امچرخ بازی گم کند در بازی‌ام
24. ۲۴گر کمر بخشیم کُه را برکنمگر دهی کلکی علمها بشکنم
25. ۲۵آخر از پشه نه کم باشد تنممُلک نمرودی به پر برهم زنم
26. ۲۶در ضعیفی تو مرا بابیل گیرهر یکی خصم مرا چون پیل گیر
27. ۲۷قدر فندق افکنم بندق حریقبندقم در فعل صد چون منجنیق
28. ۲۸گرچه سنگم هست مقدار نخودلیک در هیجا نه سر ماند نه خود
29. ۲۹موسی آمد در وغا با یک عصاشزد بر آن فرعون و بر شمشیرهاش
30. ۳۰هر رسولی یک‌تنه کان در زدستبر همه آفاق تنها بر زدست
31. ۳۱نوح چون شمشیر در خواهید ازوموج طوفان گشت ازو شمشیرخو
32. ۳۲احمدا خود کیست اسپاه زمین؟ماه بین بر چرخ و بشکافش جبین
33. ۳۳تا بداند سعد و نحس بی‌خبردور تست این دور نه دور قمر
34. ۳۴دور تست ایرا که موسی کلیمآرزو می‌برد زین دورت مقیم
35. ۳۵چونک موسی رونق دور تو دیدکاندرو صبح تجلی می‌دمید
36. ۳۶گفت یارب آن چه دور رحمتستآن گذشت از رحمت آنجا رؤیتست
37. ۳۷غوطه ده موسی خود را در بحاراز میان دورهٔ احمد بر آر
38. ۳۸گفت یا موسی بدان بنمودمتراه آن خلوت بدان بگشودمت
39. ۳۹که تو زان دوری درین دور ای کلیمپا بکش زیرا درازست این گلیم
40. ۴۰من کریمم نان نمایم بنده راتا بگریاند طمع آن زنده را
41. ۴۱بینی طفلی بمالد مادریتا شود بیدار و وا جوید خوری
42. ۴۲کو گرسنه خفته باشد بی‌خبروان دو ... می‌خلد زو مهر در
43. ۴۳کنت کنزا رحمة مخفیةفابتعثت امة مهدیة
44. ۴۴هر کراماتی که می‌جویی بجاناو نمودت تا طمع کردی در آن
45. ۴۵چند بت بشکست احمد در جهانتا که یا رب گوی گشتند امتان
46. ۴۶گر نبودی کوشش احمد تو هممی‌پرستیدی چو اجدادت صنم
47. ۴۷این سرت وا رَست از سجدهٔ صنمتا بدانی حق او را بر امم
48. ۴۸گر بگویی شکرِ این رَستن بگوکز بُتِ باطن هَمَت برهاند او
49. ۴۹مر سرت را چون رهانید از بتانهم بدان قوّت تو دل را وا رهان
50. ۵۰سر ز شکر دین از آن برتافتیکز پدر میراث مفتش یافتی
51. ۵۱مرد میراثی چه داند قدر مال؟رستمی جان کند و مجان یافت زال
52. ۵۲چون بگریانم، بجوشد رحمتمآن خروشنده بنوشد نعمتم
53. ۵۳گر نخواهم داد، خود ننمایمشچونش کردم بسته دل بگشایمش
54. ۵۴رحمتم موقوفِ آن خوش‌گریه‌هاستچون گریست، از بحرِ رحمت موج خاست