1. ۱بود شیخی دایما او وامداراز جوانمردی که بود آن نامدار
2. ۲ده هزاران وام کردی از مهانخرج کردی بر فقیران جهان
3. ۳هم به وام او خانقاهی ساختهجان و مال و خانقه در باخته
4. ۴وام او را حق ز هر جا می‌گزاردکرد حق بهر خلیل از ریگ آرد
5. ۵گفت پیغامبر که در بازارهادو فرشته می‌کنند ایدر دعا
6. ۶کای خدا تو منفقان را ده خلفای خدا تو ممسکان را ده تلف
7. ۷خاصه آن منفق که جان انفاق کردحلق خود قربانی خلاق کرد
8. ۸حلق پیش آورد اسمعیل‌وارکارد بر حلقش نیارد کرد کار
9. ۹پس شهیدان زنده زین رویند و خوشتو بدان قالب بمنگر گبروش
10. ۱۰چون خلف دادستشان جان بقاجان ایمن از غم و رنج و شقا
11. ۱۱شیخ وامی سالها این کار کردمی‌ستد می‌داد همچون پای‌مرد
12. ۱۲تخمها می‌کاشت تا روز اجلتا بود روز اجل میر اجل
13. ۱۳چونک عمر شیخ در آخر رسیددر وجود خود نشان مرگ دید
14. ۱۴وام‌داران گرد او بنشسته جمعشیخ بر خود خوش گدازان همچو شمع
15. ۱۵وام‌داران گشته نومید و ترشدرد دلها یار شد با درد شش
16. ۱۶شیخ گفت این بدگمانان را نگرنیست حق را چارصد دینار زر!؟
17. ۱۷کودکی حلوا ز بیرون بانگ زدلاف حلوا بر امید دانگ زد
18. ۱۸شیخ اشارت کرد خادم را به سَرکه برو آن جمله حلوا را بخر
19. ۱۹تا غریمان چونک آن حلوا خورندیک زمانی تلخ در من ننگرند
20. ۲۰در زمان خادم برون آمد به دَرتا خرد او جمله حلوا را به زَر
21. ۲۱گفت او را کوترو حلوا به چَندگفت کودک نیم دینار و ادند
22. ۲۲گفت نه از صوفیان افزون مجونیم دینارت دهم دیگر مگو
23. ۲۳او طبق بنهاد اندر پیش شیختو ببین اسرار سِرّ اندیش شیخ
24. ۲۴کرد اشارت با غریمان کین نوالنک تبرک خوش خورید این را حلال
25. ۲۵چون طبق خالی شد آن کودک ستَدگفت دینارم بده ای با خرَد
26. ۲۶شیخ گفتا از کجا آرم درموامدارم می‌روم سوی عدم
27. ۲۷کودک از غم زد طبق را بر زمینناله و گریه بر آورد و حنین
28. ۲۸می‌گریست از غبن کودک های هایکای مرا بشکسته بودی هر دو پای
29. ۲۹کاشکی من گرد گلخن گشتمیبر در این خانقه نگذشتمی
30. ۳۰صوفیان طبل‌خوار لقمه‌جوسگ‌دلان و همچو گربه روی‌شو
31. ۳۱از غریو کودک آنجا خیر و شرگرد آمد گشت بر کودک حشر
32. ۳۲پیش شیخ آمد که ای شیخ درشتتو یقین دان که مرا استاد کشت
33. ۳۳گر روم من پیش او دست تهیاو مرا بُکْشَد، اجازت می‌دهی؟
34. ۳۴وان غریمان هم به انکار و جحودرو به شیخ آورده کین باری چه بود؟
35. ۳۵مال ما خوردی مظالم می‌بریاز چه بود این ظلم ِ دیگر بر سری؟
36. ۳۶تا نماز دیگر آن کودک گریستشیخ دیده بست و در وی ننگریست
37. ۳۷شیخ فارغ از جفا و از خلافدر کشیده روی چون مه در لحاف
38. ۳۸با ازل خوش با اجل خوش شادکامفارغ از تشنیع و گفتِ خاص و عام
39. ۳۹آنک جان در روی او خندد چو قنداز ترش‌روییِ خَلقش چه گزند؟
40. ۴۰آنک جان بوسه دهد بر چشم اوکی خورد غم از فلک وز خشم او؟
41. ۴۱در شب مهتاب مه را بر سماکاز سگان و وعوعِ ایشان چه باک؟
42. ۴۲سگ وظیفهٔ خود بجا می‌آوردمه وظیفهٔ خود به رخ می‌گسترد
43. ۴۳کارک خود می‌گزارد هر کسیآب نگذارد صفا بهرِ خسی
44. ۴۴خس، خسانه می‌رود بر روی آبآب صافی می‌رود بی اضطراب
45. ۴۵مصطفی مه می‌شکافد نیم‌شبژاژ می‌خاید ز کینه بولهب
46. ۴۶آن مسیحا مرده زنده می‌کندوان جهود از خشم سبلت می‌کند
47. ۴۷بانگ سگ هرگز رسد در گوش ماه؟خاصه ماهی کو بود خاص اله؟
48. ۴۸مَی خورد شه بر لب جو تا سحردر سماع از بانگ چغزان بی خبر
49. ۴۹هم شدی توزیع کودک دانگ چندهمت شیخ آن سخا را کرد بند
50. ۵۰تا کسی ندهد به کودک هیچ چیزقوت پیران ازین بیش است نیز
51. ۵۱شد نماز دیگر آمد خادمییک طبق بر کف ز پیش حاتمی
52. ۵۲صاحب مالی و حالی پیشِ پیرهدیه بفرستاد کز وی بُد خبیر
53. ۵۳چارصد دینار بر گوشهٔ طبقنیم دینار دگر اندر ورق
54. ۵۴خادم آمد شیخ را اکرام کردوان طبق بنهاد پیش شیخ فرد
55. ۵۵چون طبق را از غطا وا کرد روخلق دیدند آن کرامت را ازو
56. ۵۶آه و افغان از همه برخاست زودکای سر شیخان و شاهان این چه بود
57. ۵۷این چه سرست این چه سلطانیست بازای خداوند خداوندانِ راز
58. ۵۸ما ندانستیم ما را عفو کنبس پراکنده که رفت از ما سخن
59. ۵۹ما که کورانه عصاها می‌زنیملاجرم قندیلها را بشکنیم
60. ۶۰ما چو کران ناشنیده یک خطاب... گویان از قیاس خود جواب
61. ۶۱ما ز موسی پند نگرفتیم کاوگشت از انکار خضری زردرو
62. ۶۲با چنان چشمی که بالا می‌شتافتنور چشمش آسمان را می‌شکافت
63. ۶۳کرده با چشمت تعصب موسیااز حماقت چشم موش آسیا
64. ۶۴شیخ فرمود آن همه گفتار و قالمن بحل کردم شما را آن حلال
65. ۶۵سِر این آن بود کز حق خواستملاجرم بنمود راه راستم
66. ۶۶گفت آن دینار اگر چه اندکستلیک موقوف غریو کودکست
67. ۶۷تا نگرید کودک حلوا فروشبحر رحمت در نمی‌آید به جوش
68. ۶۸ای برادر طفل، طفلِ چشم تستکام خود موقوف زاری دان درست
69. ۶۹گر همی‌خواهی که آن خلعت رسدپس بگریان طفل دیده بر جسد