1. ۱آن غلامک را چو دید اهل ذکاآن دگر را کرد اشارت که بیا
2. ۲کاف رحمت گفتمش تصغیر نیستجد گود فرزندکم تحقیر نیست
3. ۳چون بیامد آن دوم در پیش شاهبود او گنده‌دهان دندان سیاه
4. ۴گرچه شه ناخوش شد از گفتار اوجست و جویی کرد هم ز اسرار او
5. ۵گفت با این شکل و این گند دهاندور بنشین لیک آن سوتر مران
6. ۶که تو اهل نامه و رقعه بدینه جلیس و یار و هم‌بقعه بدی
7. ۷تا علاج آن دهان تو کنیمتو حبیب و ما طبیب پر فنیم
8. ۸بهر کیکی نو گلیمی سوختننیست لایق از تو دیده دوختن
9. ۹با همه بنشین دو سه دستان بگوتا ببینم صورت عقلت نکو
10. ۱۰آن ذکی را پس فرستاد او به کارسوی حمامی که رو خود را بخار
11. ۱۱وین دگر را گفت خه تو زیرکیصد غلامی در حقیقت نه یکی
12. ۱۲آن نه‌ای که خواجه‌تاش تو نموداز تو ما را سرد می‌کرد آن حسود
13. ۱۳گفت او دزد و کژست و کژنشینحیز و نامرد و چنینست و چنین
14. ۱۴گفت پیوسته بدست او راست‌گوراست‌گویی من ندیدستم چو او
15. ۱۵راست‌گویی در نهادش خلقتیستهرچه گوید من نگویم آن تهیست
16. ۱۶کژ ندانم آن نکواندیش رامتهم دارم وجود خویش را
17. ۱۷باشد او در من ببیند عیبهامن نبینم در وجود خود شها
18. ۱۸هر کسی گر عیب خود دیدی ز پیشکی بدی فارغ وی از اصلاح خویش
19. ۱۹غافل‌اند این خلق از خود ای پدرلاجرم گویند عیب همدگر
20. ۲۰من نبینم روی خود را ای شمنمن ببینم روی تو تو روی من
21. ۲۱آنکسی که او ببیند روی خویشنور او از نور خلقانست بیش
22. ۲۲گر بمیرد دید او باقی بودزانک دیدش دید خلاقی بود
23. ۲۳نور حسی نبود آن نوری که اوروی خود محسوس بیند پیش رو
24. ۲۴گفت اکنون عیبهای او بگوآنچنان که گفت او از عیب تو
25. ۲۵تا بدانم که تو غمخوار منیکدخدای ملکت و کار منی
26. ۲۶گفت ای شه من بگویم عیبهاشگرچه هست او مر مرا خوش خواجه‌تاش
27. ۲۷عیب او مهر و وفا و مردمیعیب او صدق و ذکا و همدمی
28. ۲۸کمترین عیبش جوامردی و دادآن جوامردی که جان را هم بداد
29. ۲۹صد هزاران جان خدا کرده پدیدچه جوامردی بود کان را ندید
30. ۳۰ور بدیدی کی به جان بخلش بدی؟بهر یک جان کی چنین غمگین شدی؟
31. ۳۱بر لب جو بخل آب آن را بودکو ز جوی آب نابینا بود
32. ۳۲گفت پیغامبر که هر که از یقینداند او پاداش خود در یوم دین
33. ۳۳که یکی را ده عوض می‌آیدشهر زمان جودی دگرگون زایدش
34. ۳۴جود جمله از عوضها دیدنستپس عوض دیدن ضد ترسیدنست
35. ۳۵بخل نادیدن بود اعواض راشاد دارد دید در خواض را
36. ۳۶پس بعالم هیچ کس نبود بخیلزانک کس چیزی نبازد بی بدیل
37. ۳۷پس سخا از چشم آمد نه ز دستدید دارد کار جز بینا نرست
38. ۳۸عیب دیگر این که خودبین نیست اوهست او در هستی خود عیب‌جو
39. ۳۹عیب‌گوی و عیب‌جوی خود بدستبا همه نیکو و با خود بد بدست
40. ۴۰گفت شه جلدی مکن در مدح یارمدح خود در ضمن مدح او میار
41. ۴۱زانک من در امتحان آرم وراشرمساری آیدت در ماورا