1. ۱گفت نه والله بالله العظیممالک الملک و به رحمان و رحیم
2. ۲آن خدایی که فرستاد انبیانه بحاجت بل بفضل و کبریا
3. ۳آن خداوندی که از خاک ذلیلآفرید او شهسواران جلیل
4. ۴پاکشان کرد از مزاج خاکیانبگذرانید از تک افلاکیان
5. ۵بر گرفت از نار و نور صاف ساختوانگه او بر جملهٔ انوار تاخت
6. ۶آن سنابرقی که بر ارواح تافتتا که آدم معرفت زان نور یافت
7. ۷آن کز آدم رست و دست شیث چیدپس خلیفه‌ش کرد آدم کان بدید
8. ۸نوح از آن گوهر که برخوردار بوددر هوای بحر جان دربار بود
9. ۹جان ابراهیم از آن انوار زفتبی حذر در شعله‌های نار رفت
10. ۱۰چونک اسمعیل در جویش فتادپیش دشنهٔ آبدارش سر نهاد
11. ۱۱جان داوود از شعاعش گرم شدآهن اندر دست‌بافش نرم شد
12. ۱۲چون سلیمان بد وصالش را رضیعدیو گشتش بنده فرمان و مطیع
13. ۱۳در قضا یعقوب چون بنهاد سرچشم روشن کرد از بوی پسر
14. ۱۴یوسف مه‌رو چو دید آن آفتابشد چنان بیدار در تعبیر خواب
15. ۱۵چون عصا از دست موسی آب خوردملکت فرعون را یک لقمه کرد
16. ۱۶نردبانش عیسی مریم چو یافتبر فراز گنبد چارم شتافت
17. ۱۷چون محمد یافت آن ملک و نعیمقرص مه را کرد او در دم دو نیم
18. ۱۸چون ابوبکر آیت توفیق شدبا چنان شه صاحب و صدیق شد
19. ۱۹چون عمر شیدای آن معشوق شدحق و باطل را چو دل فاروق شد
20. ۲۰چونک عثمان آن عیان را عین گشتنور فایض بود و ذی النورین گشت
21. ۲۱چون ز رویش مرتضی شد درفشانگشت او شیر خدا در مرج جان
22. ۲۲چون جنید از جند او دید آن مددخود مقاماتش فزون شد از عدد
23. ۲۳بایزید اندر مزیدش راه دیدنام قطب العارفین از حق شنید
24. ۲۴چونک کرخی کرخ او را شد حرسشد خلیفهٔ عشق و ربانی نفس
25. ۲۵پور ادهم مرکب آن سو راند شادگشت او سلطان سلطانان داد
26. ۲۶وان شقیق از شق آن راه شگرفگشت او خورشید رای و تیز طرف
27. ۲۷صد هزاران پادشاهان نهانسر فرازانند زان سوی جهان
28. ۲۸نامشان از رشک حق پنهان بماندهر گدایی نامشان را بر نخواند
29. ۲۹حق آن نور و حق نورانیانکاندر آن بحرند همچون ماهیان
30. ۳۰بحر جان و جان بحر ار گویمشنیست لایق نام نو می‌جویمش
31. ۳۱حق آن آنی که این و آن ازوستمغزها نسبت بدو باشند پوست
32. ۳۲که صفات خواجه‌تاش و یار منهست صد چندان که این گفتار من
33. ۳۳آنچ می‌دانم ز وصف آن ندیمباورت ناید چه گویم ای کریم
34. ۳۴شاه گفت اکنون از آنِ خود بگوچند گویی آنِ این و آنِ او
35. ۳۵تو چه داری و چه حاصل کرده‌ایاز تک دریا چه دُر آورده‌ای
36. ۳۶روز مرگ این حس تو باطل شودنور جان داری که یار دل شود
37. ۳۷در لحد کین چشم را خاک آگندهست آنچ گور را روشن کند
38. ۳۸آن زمان که دست و پایت بر دردپر و بالت هست تا جان بر پرد
39. ۳۹آن زمان کین جان حیوانی نماندجان باقی بایدت بر جا نشاند
40. ۴۰شرط من جا بالحسن نه کردنستاین حسن را سوی حضرت بردنست
41. ۴۱جوهری داری ز انسان یا خریاین عرضها که فنا شد چون بری
42. ۴۲این عرضهای نماز و روزه راچونک لایبقی زمانین انتفی
43. ۴۳نقل نتوان کرد مر اعراض رالیک از جوهر برند امراض را
44. ۴۴تا مبدل گشت جوهر زین عرضچون ز پرهیزی که زایل شد مرض
45. ۴۵گشت پرهیز عرض جوهر بجهدشد دهان تلخ از پرهیز شهد
46. ۴۶از زراعت خاکها شد سنبلهداروی مو کرد مو را سلسله
47. ۴۷آن نکاح زن عرض بد شد فناجوهر فرزند حاصل شد ز ما
48. ۴۸جفت کردن اسپ و اشتر را عرضجوهر کره بزاییدن غرض
49. ۴۹هست آن بستان نشاندن هم عرضکشت جوهر گشت بستان نک غرض
50. ۵۰هم عرض دان کیمیا بردن به کارجوهری زان کیمیا گر شد بیار
51. ۵۱صیقلی کردن عرض باشد شهازین عرض جوهر همی‌زاید صفا
52. ۵۲پس مگو که من عملها کرده‌امدخل آن اعراض را بنما مرم
53. ۵۳این صفت کردن عرض باشد خمشسایهٔ بز را پی قربان مکش
54. ۵۴گفت شاها بی قنوط عقل نیستگر تو فرمایی عرض را نقل نیست
55. ۵۵پادشاها جز که یاس بنده نیستگر عرض کان رفت باز آینده نیست
56. ۵۶گر نبودی مر عرض را نقل و حشرفعل بودی باطل و اقوال فشر
57. ۵۷این عرضها نقل شد لونی دگرحشر هر فانی بود ... دگر
58. ۵۸نقل هر چیزی بود هم لایقشلایق گله بود هم سایقش
59. ۵۹وقت محشر هر عرض را صورتیستصورت هر یک عرض را نوبتیست
60. ۶۰بنگر اندر خود نه تو بودی عرضجنبش جفتی و جفتی با غرض
61. ۶۱بنگر اندر خانه و کاشانه‌هادر مهندس بود چون افسانه‌ها
62. ۶۲آن فلان خانه که ما دیدیم خوشبود موزون صفه و سقف و درش
63. ۶۳از مهندس آن عرض و اندیشه‌هاآلت آورد و ستون از بیشه‌ها
64. ۶۴چیست اصل و مایهٔ هر پیشه‌ایجز خیال و جز عرض و اندیشه‌ای
65. ۶۵جمله اجزای جهان را بی غرضدر نگر حاصل نشد جز از عرض
66. ۶۶اول فکر آخر آمد در عملبُنیَت عالم چنان دان در ازل
67. ۶۷میوه‌ها در فکر دل اول بوددر عمل ظاهر به آخر می‌شود
68. ۶۸چون عمل کردی شجر بنشاندیاندر آخر حرف اول خواندی
69. ۶۹گرچه شاخ و برگ و بیخش اولستآن همه از بهر میوه مرسلست
70. ۷۰پس سِری که مغز آن افلاک بوداندر آخر خواجهٔ لولاک بود
71. ۷۱نقل اعراضست این بحث و مقالنقل اعراضست این شیر و شگال
72. ۷۲جمله عالم خود عرض بودند تااندرین معنی بیامد هل اتی
73. ۷۳این عرضها از چه زاید از صوروین صور هم از چه زاید از فکر
74. ۷۴این جهان یک فکرتست از عقل کلعقل چون شاهست و صورتها رسل
75. ۷۵عالم اول جهان امتحانعالم ثانی جزای این و آن
76. ۷۶چاکرت شاها جنایت می‌کندآن عرض زنجیر و زندان می‌شود
77. ۷۷بنده‌ات چون خدمت شایسته کردآن عرض نی خلعتی شد در نبرد
78. ۷۸این عرض با جوهر آن بیضست و طیراین از آن و آن ازین زاید به سیر
79. ۷۹گفت شاهنشه چنین گیر المراداین عرضهای تو یک جوهر نزاد
80. ۸۰گفت مخفی داشتست آن را خردتا بود غیب این جهان نیک و بد
81. ۸۱زانک گر پیدا شدی اشکال فکرکافر و مؤمن نگفتی جز که ذکر
82. ۸۲پس عیان بودی نه غیب ای شاه ایننقش دین و کفر بودی بر جبین
83. ۸۳کی درین عالم بت و بتگر بدیچون کسی را زهره تسخر بدی
84. ۸۴پس قیامت بودی این دنیای مادر قیامت کی کند جرم و خطا
85. ۸۵گفت شه پوشید حق پاداش بدلیک از عامه نه از خاصان خود
86. ۸۶گر به دامی افکنم من یک امیراز امیران خفیه دارم نه از وزیر
87. ۸۷حق به من بنمود پس پاداش کاروز صورهای عملها صد هزار
88. ۸۸تو نشانی ده که من دانم تمامماه را بر من نمی‌پوشد غمام
89. ۸۹گفت پس از گفت من مقصود چیستچون تو می‌دانی که آنچ بود چیست
90. ۹۰گفت شه حکمت در اظهار جهانآنک دانسته برون آید عیان
91. ۹۱آنچ می‌دانست تا پیدا نکردبر جهان ننهاد رنج طلق و درد
92. ۹۲یک زمان بی کار نتوانی نشستتا بدی یا نیکیی از تو نجست
93. ۹۳این تقاضاهای کار از بهر آنشد موکل تا شود سرت عیان
94. ۹۴پس کلابهٔ تن کجا ساکن شودچون سر رشتهٔ ضمیرش می‌کشد
95. ۹۵تاسهٔ تو شد نشان آن کششبر تو بی کاری بود چون جان‌کنش
96. ۹۶این جهان و آن جهان زاید ابدهر سبب مادر اثر از وی ولد
97. ۹۷چون اثر زایید آن هم شد سببتا بزاید او اثرهای عجب
98. ۹۸این سببها نسل بر نسلست لیکدیده‌ای باید منور نیک نیک
99. ۹۹شاه با او در سخن اینجا رسیدیا بدید از وی نشانی یا ندید
100. ۱۰۰گر بدید آن شاه جویا دور نیستلیک ما را ذکر آن دستور نیست
101. ۱۰۱چون ز گرمابه بیامد آن غلامسوی خویشش خواند آن شاه و همام
102. ۱۰۲گفت صحا لک نعیم دائمبس لطیفی و ظریف و خوب‌رو
103. ۱۰۳ای دریغا گر نبودی در تو آنکه همی‌گوید برای تو فلان
104. ۱۰۴شاد گشتی هر که رویت دیدییدیدنت ملک جهان ارزیدیی
105. ۱۰۵گفت رمزی زان بگو ای پادشاهکز برای من بگفت آن دین‌تباه
106. ۱۰۶گفت اول وصف دوروییت کردکاشکارا تو دوایی خفیه درد
107. ۱۰۷خبث یارش را چو از شه گوش کرددر زمان دریای خشمش جوش کرد
108. ۱۰۸کف برآورد آن غلام و سرخ گشتتا که موج هجو او از حد گذشت
109. ۱۰۹کو ز اول دم که با من یار بودهمچو سگ در قحط بس گه‌خوار بود
110. ۱۱۰چون دمادم کرد هجوش چون جرسدست بر لب زد شهنشاهش که بس
111. ۱۱۱گفت دانستم ترا از وی بداناز تو جان گنده‌ست و از یارت دهان
112. ۱۱۲پس نشین ای گنده‌جان از دور توتا امیر او باشد و مامور تو
113. ۱۱۳در حدیث آمد که تسبیح از ریاهمچو سبزهٔ گولخن دان ای کیا
114. ۱۱۴پس بدان که صورت خوب و نکوبا خصال بد نیرزد یک تسو
115. ۱۱۵ور بود صورت حقیر و ناپذیرچون بود خلقش نکو در پاش میر
116. ۱۱۶صورت ظاهر فنا گردد بدانعالم معنی بماند جاودان
117. ۱۱۷چند بازی عشق با نقش سبوبگذر از نقش سبو رو آب جو
118. ۱۱۸صورتش دیدی ز معنی غافلیاز صدف دُری گزین گر عاقلی
119. ۱۱۹این صدفهای قوالب در جهانگرچه جمله زنده‌اند از بحر جان
120. ۱۲۰لیک اندر هر صدف نبود گهرچشم بگشا در دل هر یک نگر
121. ۱۲۱کان چه دارد وین چه دارد می‌گزینزانک کم‌یابست آن در ثمین
122. ۱۲۲گر به صورت می‌روی کوهی به شکلدر بزرگی هست صد چندان که لعل
123. ۱۲۳هم به صورت دست و پا و پشم توهست صد چندان که نقش چشم تو
124. ۱۲۴لیک پوشیده نباشد بر تو اینکز همه اعضا دو چشم آمد گزین
125. ۱۲۵از یک اندیشه که آید در درونصد جهان گردد به یک دم سرنگون
126. ۱۲۶جسم سلطان گر به صورت یک بودصد هزاران لشکرش در پی دود
127. ۱۲۷باز شکل و صورت شاه صفیهست محکوم یکی فکر خفی
128. ۱۲۸خلق بی‌پایان ز یک اندیشه بینگشته چون سیلی روانه بر زمین
129. ۱۲۹هست آن اندیشه پیش خلق خردلیک چون سیلی جهان را خورد و برد
130. ۱۳۰پس چو می‌بینی که از اندیشه‌ایقایمست اندر جهان هر پیشه‌ای
131. ۱۳۱خانه‌ها و قصرها و شهرهاکوهها و دشتها و نهرها
132. ۱۳۲هم زمین و بحر و هم مهر و فلکزنده از وی همچو کز دریا سمک
133. ۱۳۳پس چرا از ابلهی پیش تو کورتن سلیمانست و اندیشه چو مور
134. ۱۳۴می‌نماید پیش چشمت کُه بزرگهست اندیشه چو موش و کوه گرگ
135. ۱۳۵عالم اندر چشم تو هول و عظیمز ابر و رعد و چرخ داری لرز و بیم
136. ۱۳۶وز جهان فکرتی ای کم ز خرایمن و غافل چو سنگ بی‌خبر
137. ۱۳۷زانک نقشی وز خرد بی‌بهره‌ایآدمی خو نیستی خرکره‌ای
138. ۱۳۸سایه را تو شخص می‌بینی ز جهلشخص از آن شد نزد تو بازی و سهل
139. ۱۳۹باش تا روزی که آن فکر و خیالبر گشاید بی‌حجابی پر و بال
140. ۱۴۰کوهها بینی شده چون پشم نرمنیست گشته این زمین سرد و گرم
141. ۱۴۱نه سما بینی نه اختر نه وجودجز خدای واحد حی ودود
142. ۱۴۲یک فسانه راست آمد یا دروغتا دهد مر راستیها را فروغ