1. ۱چون رسیدند آن نفر نزدیک اوبانگ بر زد هی کیانید اتقو
2. ۲با ادب گفتند ما از دوستانبهر پرسش آمدیم اینجا بجان
3. ۳چونی ای دریای عقل ذو فنوناین چه بهتانست بر عقلت جنون
4. ۴دود گلخن کی رسد در آفتابچون شود عنقا شکسته از غراب
5. ۵وا مگیر از ما بیان کن این سخنما محبانیم با ما این مکن
6. ۶مر محبان را نشاید دور کردیا بروپوش و دغل مغرور کرد
7. ۷راز را اندر میان آور شهارو مکن در ابر پنهانی مها
8. ۸ما محب و صادق و دل خسته‌ایمدر دو عالم دل به تو در بسته‌ایم
9. ۹فحش آغازید و دشنام از گزافگفت او دیوانگانه زی و قاف
10. ۱۰بر جهید و سنگ پران کرد و چوبجملگی بگریختند از بیم کوب
11. ۱۱قهقهه خندید و جنبانید سرگفت باد ریش این یاران نگر
12. ۱۲دوستان بین کو نشان دوستاندوستان را رنج باشد همچو جان
13. ۱۳کی کران گیرد ز رنج دوست دوسترنج مغز و دوستی آن را چو پوست
14. ۱۴نی نشان دوستی شد سرخوشیدر بلا و آفت و محنت‌کشی
15. ۱۵دوست همچون زر بلا چون آتشستزر خالص در دل آتش خوشست