1. ۱نی که لقمان را که بندهٔ پاک بودروز و شب در بندگی چالاک بود
2. ۲خواجه‌اش می‌داشتی در کار پیشبهترش دیدی ز فرزندان خویش
3. ۳زانک لقمان گرچه بنده‌زاد بودخواجه بود و از هوا آزاد بود
4. ۴گفت شاهی شیخ را اندر سخنچیزی از بخشش ز من درخواست کن
5. ۵گفت ای شه شرم ناید مر تراکه چنین گویی مرا زین برتر آ
6. ۶من دو بنده دارم و ایشان حقیروآن دو بر تو حاکمانند و امیر
7. ۷گفت شه آن دو چه‌اند این زلتستگفت آن یک خشم و دیگر شهوتست
8. ۸شاه آن دان کو ز شاهی فارغستبی مه و خورشید نورش بازغست
9. ۹مخزن آن دارد که مخزن ذات اوستهستی او دارد که با هستی عدوست
10. ۱۰خواجهٔ لقمان بظاهر خواجه‌وشدر حقیقت بنده لقمان خواجه‌اش
11. ۱۱در جهان بازگونه زین بسیستدر نظرشان گوهری کم از خسیست
12. ۱۲مر بیابان را مفازه نام شدنام و رنگی عقلشان را دام شد
13. ۱۳یک گُرُه را خود مُعَرِف جامه استدر قبا گویند کو از عامه است
14. ۱۴یک گُرُه را ظاهر سالوس زهدنور باید تا بود جاسوس زهد
15. ۱۵نور باید پاک از تقلید و غولتا شناسد مرد را بی فعل و قول
16. ۱۶در رود در قلب او از راه عقلنقد او بیند نباشد بند نقل
17. ۱۷بندگان خاص علام الغیوبدر جهان جان جواسیس القلوب
18. ۱۸در درون دل در آید چون خیالپیش او مکشوف باشد سر حال
19. ۱۹در تن گنجشک چیست از برگ و سازکه شود پوشیده آن بر عقل باز
20. ۲۰آنک واقف گشت بر اسرار هوسر مخلوقات چه بود پیش او
21. ۲۱آنک بر افلاک رفتارش بودبر زمین رفتن چه دشوارش بود
22. ۲۲در کف داود کاهن گشت مومموم چه بود در کف او ای ظلوم
23. ۲۳بود لقمان بنده‌شکلی خواجه‌ایبندگی بر ظاهرش دیباجه‌ای
24. ۲۴چون رود خواجه به جای ناشناسدر غلام خویش پوشاند لباس
25. ۲۵او بپوشد جامه‌های آن غلاممر غلام خویش را سازد امام
26. ۲۶در پیش چون بندگان در ره شودتا نباید زو کسی آگه شود
27. ۲۷گوید ای بنده تو رو بر صدر شینمن بگیرم کفش چون بندهٔ کهین
28. ۲۸تو درشتی کن مرا دشنام دهمر مرا تو هیچ توقیری منه
29. ۲۹ترک خدمت خدمت تو داشتمتا به غربت تخم حیلت کاشتم
30. ۳۰خواجگان این بندگیها کرده‌اندتا گمان آید که ایشان بنده‌اند
31. ۳۱چشم‌پر بودند و سیر از خواجگیکارها را کرده‌اند آمادگی
32. ۳۲وین غلامان هوا بر عکس آنخویشتن بنموده خواجهٔ عقل و جان
33. ۳۳آید از خواجه ره افکندگیناید از بنده به غیر بندگی
34. ۳۴پس از آن عالم بدین عالم چنانتعبیتها هست بر عکس این بدان
35. ۳۵خواجهٔ لقمان ازین حال نهانبود واقف دیده بود از وی نشان
36. ۳۶راز می‌دانست و خوش می‌راند خراز برای مصلحت آن راه‌بر
37. ۳۷مر ورا آزاد کردی از نخستلیک خشنودی لقمان را بجست
38. ۳۸زانک لقمان را مراد این بود تاکس نداند سر آن شیر و فتی
39. ۳۹چه عجب گر سِر ز بد پنهان کنیاین عجب که سِر ز خود پنهان کنی
40. ۴۰کار پنهان کن تو از چشمان خودتا بود کارت سلیم از چشم بد
41. ۴۱خویش را تسلیم کن بر دام مزدوانگه از خود بی ز خود چیزی بدزد
42. ۴۲می‌دهند افیون به مرد زخم‌مندتا که پیکان از تنش بیرون کنند
43. ۴۳وقت مرگ از رنج او را می‌درنداو بدان مشغول شد جان می‌برند
44. ۴۴چون به هر فکری که دل خواهی سپرداز تو چیزی در نهان خواهند برد
45. ۴۵پس بدان مشغول شو کان بهترستتا ز تو چیزی برد کان کهترست
46. ۴۶هرچه تحصیلی کنی ای معتنیمی در آید دزد از آن سو کایمنی
47. ۴۷بار بازرگان چو در آب اوفتددست اندر کالهٔ بهتر زند
48. ۴۸چونک چیزی فوت خواهد شد در آبترک کمتر گوی و بهتر را بیاب