1. ۱رحمت صد تو بر آن بلقیس بادکه خدایش عقل صد مرده بداد
2. ۲هدهدی نامه بیاورد و نشاناز سلیمان چند حرفی با بیان
3. ۳خواند او آن نکته‌های با شمولبا حقارت ننگرید اندر رسول
4. ۴جسم هدهد دید و جان عنقاش دیدحس چو کفی دید و دل دریاش دید
5. ۵عقل با حس زین طلسمات دو رنگچون محمد با ابوجهلان به جنگ
6. ۶کافران دیدند احمد را بشرچون ندیدند از وی انشق القمر
7. ۷خاک زن در دیدهٔ حس‌بین خویشدیدهٔ حس دشمن عقلست و کیش
8. ۸دیدهٔ حس را خدا اعماش خواندبت‌پرستش گفت و ضد ماش خواند
9. ۹زانک او کف دید و دریا را ندیدزانک حالی دید و فردا را ندید
10. ۱۰خواجهٔ فردا و حالی پیش اواو نمی‌بیند ز گنجی جز تسو
11. ۱۱ذره‌ای زان آفتاب آرد پیامآفتاب آن ذره را گردد غلام
12. ۱۲قطره‌ای کز بحر وحدت شد سفیرهفت بحر آن قطره را باشد اسیر
13. ۱۳گر کف خاکی شود چالاک اوپیش خاکش سر نهد افلاک او
14. ۱۴خاک آدم چونک شد چالاک حقپیش خاکش سر نهند املاک حق
15. ۱۵السماء انشقت آخر از چه بوداز یکی چشمی که خاکیی گشود
16. ۱۶خاک از دردی نشیند زیر آبخاک بین کز عرش بگذشت از شتاب
17. ۱۷آن لطافت پس بدان کز آب نیستجز عطای مبدع وهاب نیست
18. ۱۸گر کند سفلی هوا و نار راور ز گل او بگذراند خار را
19. ۱۹حاکمست و یفعل الله ما یشاکو ز عین درد انگیزد دوا
20. ۲۰گر هوا و نار را سفلی کندتیرگی و دردی و ثفلی کند
21. ۲۱ور زمین و آب را علوی کندراه گردون را به پا مطوی کند
22. ۲۲پس یقین شد که تعز من تشاخاکیی را گفت پرها بر گشا
23. ۲۳آتشی را گفت رو ابلیس شوزیر هفتم خاک با تلبیس شو
24. ۲۴آدم خاکی برو تو بر سهاای بلیس آتشی رو تا ثری
25. ۲۵چار طبع و علت اولی نیمدر تصرف دایما من باقیم
26. ۲۶کار من بی علتست و مستقیمهست تقدیرم نه علت ای سقیم
27. ۲۷عادت خود را بگردانم بوقتاین غبار از پیش بنشانم بوقت
28. ۲۸بحر را گویم که هین پر نار شوگویم آتش را که رو گلزار شو
29. ۲۹کوه را گویم سبک شو همچو پشمچرخ را گویم فرو در پیش چشم
30. ۳۰گویم ای خورشید مقرون شو به ماههر دو را سازم چو دو ابر سیاه
31. ۳۱چشمهٔ خورشید را سازیم خشکچشمهٔ خون را به فن سازیم مشک
32. ۳۲آفتاب و مه چو دو گاو سیاهیوغ بر گردن ببنددشان اله