1. ۱قصهٔ شاه و امیران و حسدبر غلام خاص و سلطان خرد
2. ۲دور ماند از جر جرار کلامباز باید گشت و کرد آن را تمام
3. ۳باغبان ملک با اقبال و بختچون درختی را نداند از درخت
4. ۴آن درختی را که تلخ و رد بودو آن درختی که یکش هفصد بود
5. ۵کی برابر دارد اندر تربیتچون ببیندشان به چشم عاقبت
6. ۶کان درختان را نهایت چیست برگرچه یکسانند این دم در نظر
7. ۷شیخ کو ینظر بنور الله شداز نهایت وز نخست آگاه شد
8. ۸چشم آخُربین ببست از بهر حقچشم آخِربین گشاد اندر سبق
9. ۹آن حسودان بد درختان بوده‌اندتلخ گوهر شوربختان بوده‌اند
10. ۱۰از حسد جوشان و کف می‌ریختنددر نهانی مکر می‌انگیختند
11. ۱۱تا غلام خاص را گردن زنندبیخ او را از زمانه بر کنند
12. ۱۲چون شود فانی چو جانش شاه بودبیخ او در عصمت الله بود
13. ۱۳شاه از آن اسرار واقف آمدههمچو بوبکر ربابی تن زده
14. ۱۴در تماشای دل بدگوهرانمی‌زدی خنبک بر آن کوزه‌گران
15. ۱۵مکر می‌سازند قومی حیله‌مندتا که شه را در فقاعی در کنند
16. ۱۶پادشاهی بس عظیمی بی کراندر فقاعی کی بگنجد ای خران
17. ۱۷از برای شاه دامی دوختندآخر این تدبیر ازو آموختند
18. ۱۸نحس شاگردی که با استاد خویشهمسری آغازد و آید به پیش
19. ۱۹با کدام استاد استاد جهانپیش او یکسان هویدا و نهان
20. ۲۰چشم او ینظر بنور الله شدهپرده‌های جهل را خارق بده
21. ۲۱از دل سوراخ چون کهنه گلیمپرده‌ای بندد به پیش آن حکیم
22. ۲۲پرده می‌خندد برو با صد دهانهر دهانی گشته اشکافی بر آن
23. ۲۳گوید آن استاد مر شاگرد راای کم از سگ نیستت با من وفا
24. ۲۴خود مرا استا مگیر آهن‌گسلهمچو خود شاگرد گیر و کوردل
25. ۲۵نه از منت یاریست در جان و روانبی منت آبی نمی‌گردد روان
26. ۲۶پس دل من کارگاه بخت تستچه شکنی این کارگاه ای نادرست
27. ۲۷گوییش پنهان زنم آتش‌زنهنی به قلب از قلب باشد روزنه
28. ۲۸آخر از روزن ببیند فکر تودل گواهیی دهد زین ذکر تو
29. ۲۹گیر در رویت نمالد از کرمهرچه گویی خندد و گوید نعم
30. ۳۰او نمی‌خندد ز ذوق مالشتاو همی‌خندد بر آن اسگالشت
31. ۳۱پس خداعی را خداعی شد جزاکاسه زن کوزه بخور اینک سزا
32. ۳۲گر بدی با تو ورا خندهٔ رضاصد هزاران گل شکفتی مر ترا
33. ۳۳چون دل او در رضا آرد عملآفتابی دان که آید در حمل
34. ۳۴زو بخندد هم نهار و هم بهاردر هم آمیزد شکوفه و سبزه‌زار
35. ۳۵صد هزاران بلبل و قمری نواافکنند اندر جهان بی‌نوا
36. ۳۶چونک برگ روح خود زرد و سیاهمی‌ببینی چون ندانی خشم شاه
37. ۳۷آفتاب شاه در برج عتابمی‌کند روها سیه همچون کتاب
38. ۳۸آن عطارد را ورقها جان ماستآن سپیدی و آن سیه میزان ماست
39. ۳۹باز منشوری نویسد سرخ و سبزتا رهند ارواح از سودا و عجز
40. ۴۰سرخ و سبز افتاد نسخ نوبهارچون خط قوس و قزح در اعتبار