1. ۱دید موسی یک شبانی را به راهکو همی‌گفت ای گزیننده اله
2. ۲تو کجایی تا شوم من چاکرتچارقت دوزم کنم شانه سرت
3. ۳جامه‌ات شویم شپشهاات کُشمشیر پیشت آورم ای محتشم
4. ۴دستکت بوسم بمالم پایکتوقت خواب آید بروبم جایکت
5. ۵ای فدای تو همه بزهای منای بیادت هیهی و هیهای من
6. ۶این نمط بیهوده می‌گفت آن شبانگفت موسی با کی است این ای فلان
7. ۷گفت با آنکس که ما را آفریداین زمین و چرخ ازو آمد پدید
8. ۸گفت موسی های بس مُدبِر شدیخود مسلمان ناشده کافر شدی
9. ۹این چه ژاژست این چه کفرست و فُشارپنبه‌ای اندر دهان خود فشار
10. ۱۰گند کفر تو جهان را گنده کردکفر تو دیبای دین را ژنده کرد
11. ۱۱چارق و پاتابه لایق مر تراستآفتابی را چنینها کی رواست
12. ۱۲گر نبندی زین سخن تو حلق راآتشی آید بسوزد خلق را
13. ۱۳آتشی گر نامدست این دود چیستجان سیه گشته روان مردود چیست
14. ۱۴گر همی‌دانی که یزدان داورستژاژ و گستاخی ترا چون باورست
15. ۱۵دوستی بی‌خرد خود دشمنیستحق تعالی زین چنین خدمت غنیست
16. ۱۶با کی می‌گویی تو این با عم و خالجسم و حاجت در صفات ذوالجلال
17. ۱۷شیر او نوشد که در نشو و نماستچارق او پوشد که او محتاج پاست
18. ۱۸ور برای بنده‌شست این گفت توآنک حق گفت او منست و من خود او
19. ۱۹آنک گفت انی مرضت لم تعدمن شدم رنجور او تنها نشد
20. ۲۰آنک بی یسمع و بی یبصر شده‌ستدر حق آن بنده این هم بیهده‌ست
21. ۲۱بی ادب گفتن سخن با خاص حقدل بمیراند سیه دارد ورق
22. ۲۲گر تو مردی را بخوانی فاطمهگرچه یک جنس‌اند مرد و زن همه
23. ۲۳قصد خون تو کند تا ممکنستگرچه خوش‌خو و حلیم و ساکنست
24. ۲۴فاطمه مدحست در حق ...نمرد را گویی بود زخم سنان
25. ۲۵دست و پا در حق ما استایش استدر حق پاکی حق آلایش است
26. ۲۶لم یلد لم یولد او را لایق استوالد و مولود را او خالق است
27. ۲۷هرچه جسم آمد ولادت وصف اوستهرچه مولودست او زین سوی جوست
28. ۲۸زانک از کون و فساد است و مهینحادثست و محدثی خواهد یقین
29. ۲۹گفت ای موسی دهانم دوختیوز پشیمانی تو جانم سوختی
30. ۳۰جامه را بدرید و آهی کرد تفتسر نهاد اندر بیابانی و رفت