1. ۱آن مسلمان ترک ابله کرد و تفتزیر لب لاحول گویان باز رفت
2. ۲گفت چون از جد و بندم وز جدالدر دل او بیش می‌زاید خیال
3. ۳پس ره پند و نصیحت بسته شدامر اعرض عنهم پیوسته شد
4. ۴چون دوایت می‌فزاید درد پسقصه با طالب بگو بر خوان عبس
5. ۵چونک اعمی طالب حق آمدستبهر فقر او را نشاید سینه خست
6. ۶تو حریصی بر رشاد مهترانتا بیاموزند عام از سروران
7. ۷احمدا دیدی که قومی از ملوکمستمع گشتند گشتی خوش که بوک
8. ۸این رئیسان یار دین گردند خوشبر عرب اینها سرند و بر حبش
9. ۹بگذرد این صیت از بصره و تبوکزانک الناس علی دین الملوک
10. ۱۰زین سبب تو از ضریر مهتدیرو بگردانیدی و تنگ آمدی
11. ۱۱کندرین فرصت کم افتد این مناختو ز یارانی و وقت تو فراخ
12. ۱۲مزدحم می‌گردیم در وقت تنگاین نصیحت می‌کنم نه از خشم و جنگ
13. ۱۳احمدا نزد خدا این یک ضریربهتر از صد قیصرست و صد وزیر
14. ۱۴یاد الناس معادن هین بیارمعدنی باشد فزون از صد هزار
15. ۱۵معدن لعل و عقیق مکتنسبهترست از صد هزاران کان مس
16. ۱۶احمدا اینجا ندارد مال سودسینه باید پر ز عشق و درد و دود
17. ۱۷اعمیی روشن‌دل آمد در مبندپند او را ده که حق اوست پند
18. ۱۸گر دو سه ابله ترا منکر شدندتلخ کی گردی چو هستی کان قند
19. ۱۹گر دو سه ابله ترا تهمت نهدحق برای تو گواهی می‌دهد
20. ۲۰گفت از اقرار عالم فارغمآنک حق باشد گواه او را چه غم
21. ۲۱گر خفاشی را ز خورشیدی خوریستآن دلیل آمد که آن خورشید نیست
22. ۲۲نفرت خفاشکان باشد دلیلکه منم خورشید تابان جلیل
23. ۲۳گر گلابی را جعل راغب شودآن دلیل ناگلابی می‌کند
24. ۲۴گر شود قلبی خریدار محکدر محکی‌اش در آید نقص و شک
25. ۲۵دزد شب خواهد نه روز این را بدانشب نیم روزم که تابم در جهان
26. ۲۶فارقم فاروقم و غلبیروارتا کِه کَهْ از من نمی‌یابد گذار
27. ۲۷آرد را پیدا کنم من از سبوستا نمایم کین نقوشست آن نفوس
28. ۲۸من چو میزان خدایم در جهانوا نمایم هر سبک را از گران
29. ۲۹گاو را داند خدا گوساله‌ایخر خریداری و در خور کاله‌ای
30. ۳۰من نه گاوم تا که گوسالم خردمن نه خارم که اشتری از من چرد
31. ۳۱او گمان دارد که با من جور کردبلک از آیینهٔ من روفت گرد