1. ۱گفت موسی با یکی مست خیالکای بداندیش از شقاوت وز ضلال
2. ۲صد گمانت بود در پیغامبریمبا چنین برهان و این خلق کریم
3. ۳صد هزاران معجزه دیدی ز منصد خیالت می‌فزود و شک و ظن
4. ۴از خیال و وسوسه تنگ آمدیطعن بر پیغامبری‌ام می‌زدی
5. ۵گرد از دریا بر آوردم عیانتا رهیدیت از شر فرعونیان
6. ۶ز آسمان چل سال کاسه و خوان رسیدوز دعاام جوی از سنگی دوید
7. ۷این و صد چندین و چندین گرم و سرداز تو ای سرد آن توهم کم نکرد
8. ۸بانگ زد گوساله‌ای از جادویسجده کردی که «خدای من توی»
9. ۹آن توهمهات را سیلاب بردزیرکیِ باردت را خواب برد
10. ۱۰چون نبودی بدگمان در حق او؟چون نهادی سر چنان؟ ای زشت‌خو
11. ۱۱چون خیالت نامد از تزویر او؟وز فساد سحر احمق‌گیر او؟
12. ۱۲سامریی خود که باشد ای سگان!؟که خدایی بر تراشد در جهان؟
13. ۱۳چون درین تزویر او یک‌دل شدی؟وز همه اشکال‌ها عاطل شدی؟
14. ۱۴گاو می‌شاید خدایی را بلافدر رسولی‌ام تو چون کردی خلاف؟
15. ۱۵پیش گاوی سجده کردی از خریگشت عقلت صید سحر سامری
16. ۱۶چشم دزدیدی ز نور ذوالجلالاینت جهل وافر و عین ضلال
17. ۱۷شه بر آن عقل و گزینش که تراستچون تو کان جهل را کشتن سزاست
18. ۱۸گاو زرین بانگ کرد، آخر چه گفت؟کاحمقان را این همه رغبت شکفت؟
19. ۱۹زان عجب‌تر دیده‌ایت از من بسیلیک حق را کی پذیرد هر خسی؟
20. ۲۰باطلان را چه رباید؟ باطلیعاطلان را چه خوش آید؟ عاطلی
21. ۲۱زانک هر جنسی رباید جنس خودگاو سوی شیر نر کی رو نهد؟
22. ۲۲گرگ بر یوسف کجا عشق آوَرَد؟جز مگر از مکر تا او را خورد
23. ۲۳چون ز گرگی وا رهد محرم شودچون سگ کهف از بنی‌آدم شود
24. ۲۴چون ابوبکر از محمد برد بوگفت هذا لیس وجه کاذب
25. ۲۵چون نبد بوجهل از اصحاب درددید صد شق قمر باور نکرد
26. ۲۶دردمندی کش ز بام افتاد طشتزو نهان کردیم حق پنهان نگشت
27. ۲۷وانک او جاهل بُد از دردش بعیدچند بنمودند و او آن را ندید
28. ۲۸آینهٔ دل صاف باید تا درووا شناسی صورت زشت از نکو