1. ۱گفت آن طالب که آخر یک نفسای سواره بر نی این سو ران فرس
2. ۲راند سوی او که هین زوتر بگوکاسپ من بس توسن‌ست و تندخو
3. ۳تا لگد بر تو نکوبد زود باشاز چه می‌پرسی بیانش کن تو فاش
4. ۴او مجال راز دل گفتن ندیدزو برون شو کرد و در لاغش کشید
5. ۵گفت می‌خواهم درین کوچه زنیکیست لایق از برای چون منی
6. ۶گفت سه گونه زن‌اند اندر جهانآن دو رنج و این یکی گنج روان
7. ۷آن یکی را چون بخواهی کُل تراستوآن دگر نیمی ترا‌، نیمی جداست
8. ۸وآن سیم هیچ او ترا نبود بداناین شنودی دور شو‌، رفتم روان
9. ۹تا ترا اسپم نپراند لگدکه بیفتی بر نخیزی تا ابد
10. ۱۰شیخ راند اندر میان کودکانبانگ زد بار دگر او را جوان
11. ۱۱که بیا آخر بگو تفسیر ایناین ...ن سه نوع گفتی بر گزین
12. ۱۲راند سوی او و گفتش بکر خاصکل ترا باشد ز غم یابی خلاص
13. ۱۳وانک نیمی آن‌ِ تو‌، بیوه بودوانک هیچ‌ست‌، آن عیال با ولد
14. ۱۴چون ز شوی اولش کودک بودمهر و کل خاطرش آن سو رود
15. ۱۵دور شو تا اسپ نندازد لگدسم اسپ توسنم بر تو رسد
16. ۱۶های هویی کرد شیخ باز راندکودکان را باز سوی خویش خواند
17. ۱۷باز بانگش کرد آن سایل بیایک سؤالم ماند ای شاه کیا
18. ۱۸باز راند این سو بگو زوتر چه بودکه ز میدان آن بچه گویم ربود
19. ۱۹گفت ای شه با چنین عقل و ادباین چه شیدست این چه فعلست ای عجب
20. ۲۰تو ورای عقل کلی در بیانآفتابی‌، در جنون چونی نهان‌؟
21. ۲۱گفت این اوباش رایی می‌زنندتا درین شهر خودم قاضی کنند
22. ۲۲دفع می‌گفتم مرا گفتند نینیست چون تو عالمی صاحب فنی
23. ۲۳با وجود تو حرام است و خبیثکه کم از تو در قضا گوید حدیث
24. ۲۴در شریعت نیست دستوری که ماکمتر از تو شه کنیم و پیشوا
25. ۲۵زین ضرورت گیج و دیوانه شدملیک در باطن همانم که بدم
26. ۲۶عقل من گنج‌ست و من ویرانه‌امگنج اگر پیدا کنم دیوانه‌ام
27. ۲۷اوست دیوانه که دیوانه نشداین عسس را دید و در خانه نشد
28. ۲۸دانش من جوهر آمد نه عرضاین بهایی نیست بهر هر غرض
29. ۲۹کان قندم‌، نیستان شکرمهم ز من می‌روید و من می‌خورم
30. ۳۰علم تقلیدی و تعلیمی‌ست آنکز نفور مستمع دارد فغان
31. ۳۱چون پی دانه نه بهر روشنی‌ستهمچو طالب‌علم دنیای دنی‌ست
32. ۳۲طالب علم است بهر عام و خاصنه که تا یابد ازین عالم خلاص
33. ۳۳همچو موشی هر طرف سوراخ کردچونک نورش راند از در گفت برد
34. ۳۴چونک سوی دشت و نورش ره نبودهم در آن ظلمات جهدی می‌نمود
35. ۳۵گر خدایش پَر دهد‌، پر‌ خردبرهد از موشی و چون مرغان پرد
36. ۳۶ور نجوید پر‌، بمانَد زیر خاکناامید از رفتن راه سماک
37. ۳۷علم گفتاری که آن بی جان بودعاشق روی خریداران بود
38. ۳۸گرچه باشد وقت بحث علم زفتچون خریدارش نباشد مرد و رفت
39. ۳۹مشتری من خدایست او مرامی‌کشد بالا که الله اشتری
40. ۴۰خون‌بهای من جمال ذوالجلالخون‌بهای خود خورم کسب حلال
41. ۴۱این خریداران مفلس را بهلچه خریداری کند یک مشت گِل‌؟
42. ۴۲گِل مخور گِل را مخر گِل را مجوزانک گِل‌خوار است دایم زردرو
43. ۴۳دل بخور تا دایما باشی جواناز تجلی چهره‌ات چون ارغوان
44. ۴۴یا رب این بخشش نه حد کار ماستلطف تو لطف خفی را خود سزاست
45. ۴۵دست گیر از دست ما، ما را بخرپرده را بر دار و پردهٔ ما مدر
46. ۴۶باز خر ما را ازین نفس پلیدکاردش تا استخوان ما رسید
47. ۴۷از چو ما بیچارگان این بند سختکی گشاید ای شه بی‌تاج و تخت
48. ۴۸این چنین قفل گران را ای ودودکی تواند جز که فضل تو گشود
49. ۴۹ما ز خود سوی تو گردانیم سرچون توی از ما به ما نزدیکتر
50. ۵۰این دعا هم بخشش و تعلیم تستگرنه در گلخن گلستان از چه رُست
51. ۵۱در میان خون و روده فهم و عقلجز ز اکرام تو نتوان کرد نقل
52. ۵۲از دو پاره پیه این نور روانموج نورش می‌زند بر آسمان
53. ۵۳گوشت‌پاره که زبان آمد ازومی‌رود سیلاب حکمت همچو جو
54. ۵۴سوی سوراخی که نامش گوش‌هاستتا به باغ جان که میوه‌ش هوش‌هاست
55. ۵۵شاه‌راه باغ جان‌ها شرع اوستباغ و بستان‌های عالم فرع اوست
56. ۵۶اصل و سرچشمهٔ خوشی آنست آنزود تجری تحتها الانهار خوان