1. ۱گفت پیغامبر مر آن بیمار راچون عیادت کرد یار زار را
2. ۲که مگر نوعی دعایی کرده‌ایاز جهالت زهربایی خورده‌ای
3. ۳یاد آور چه دعا می‌گفته‌ایچون ز مکر نفس می‌آشفته‌ای
4. ۴گفت یادم نیست الا همتیدار با من یادم آید ساعتی
5. ۵از حضور نوربخش مصطفیپیش خاطر آمد او را آن دعا
6. ۶تافت زان روزن که از دل تا دلستروشنی که فرق حق و باطلست
7. ۷گفت اینک یادم آمد ای رسولآن دعا که گفته‌ام من بوالفضول
8. ۸چون گرفتار گنه می‌آمدمغرقه دست اندر حشایش می‌زدم
9. ۹از تو تهدید و وعیدی می‌رسیدمجرمان را از عذاب بس شدید
10. ۱۰مضطرب می‌گشتم و چاره نبودبند محکم بود و قفل ناگشود
11. ۱۱نی مقام صبر و نی راه گریزنی امید توبه نی جای ستیز
12. ۱۲من چو هاروت و چو ماروت از حزنآه می‌کردم که ای خلاق من
13. ۱۳از خطر هاروت و ماروت آشکارچاه بابل را بکردند اختیار
14. ۱۴تا عذاب آخرت اینجا کشندگربزند و عاقل و ساحروشند
15. ۱۵نیک کردند و بجای خویش بودسهل‌تر باشد ز آتش رنج دود
16. ۱۶حد ندارد وصف رنج آن جهانسهل باشد رنج دنیا پیش آن
17. ۱۷ای خنک آن کو جهادی می‌کندبر بدن زجری و دادی می‌کند
18. ۱۸تا ز رنج آن جهانی وا رهدبر خود این رنج عبادت می‌نهد
19. ۱۹من همی‌گفتم که یا رب آن عذابهم درین عالم بران بر من شتاب
20. ۲۰تا در آن عالم فراغت باشدمدر چنین درخواست حلقه می‌زدم
21. ۲۱این چنین رنجوریی پیدام شدجان من از رنج بی آرام شد
22. ۲۲مانده‌ام از ذکر و از اوراد خودبی‌خبر گشتم ز خویش و نیک و بد
23. ۲۳گر نمی‌دیدم کنون من روی توای خجسته وی مبارک بوی تو
24. ۲۴می‌شدم از بند من یکبارگیکردیم شاهانه این غمخوارگی
25. ۲۵گفت هی هی این دعا دیگر مکنبر مکن تو خویش را از بیخ و بن
26. ۲۶تو چه طاقت داری ای مور نژندکه نهد بر تو چنان کوه بلند
27. ۲۷گفت توبه کردم ای سلطان که مناز سر جلدی نلافم هیچ فن
28. ۲۸این جهان تیه ست و تو موسی و مااز گنه در تیه مانده مبتلا
29. ۲۹قوم موسی راه می‌پیموده‌اندآخر اندر گام اول بوده‌اند
30. ۳۰سالها ره می‌رویم و در اخیرهمچنان در منزل اول اسیر
31. ۳۱گر دل موسی ز ما راضی بدیتیه را راه و کران پیدا شدی
32. ۳۲ور بکل بیزار بودی او ز ماکی رسیدی خوانمان هیچ از سما
33. ۳۳کی ز سنگی چشمه‌ها جوشان شدیدر بیابان‌مان امان جان شدی
34. ۳۴بل به جای خوان خود آتش آمدیاندرین منزل لهب بر ما زدی
35. ۳۵چون دو دل شد موسی اندر کار ماگاه خصم ماست و گاهی یار ما
36. ۳۶خشمش آتش می‌زند در رخت ماحلم او رد می‌کند تیر بلا
37. ۳۷کی بود که حلم گردد خشم نیزنیست این نادر ز لطفت ای عزیز
38. ۳۸مدح حاضر وحشتست از بهر ایننام موسی می‌برم قاصد چنین
39. ۳۹ورنه موسی کی روا دارد که منپیش تو یاد آورم از هیچ تن
40. ۴۰عهد ما بشکست صد بار و هزارعهد تو چون کوه ثابت بر قرار
41. ۴۱عهد ما کاه و به هر بادی زبونعهد تو کوه و ز صد کُه هم فزون
42. ۴۲حق آن قوت که بر تلوین مارحمتی کن ای امیر لونها
43. ۴۳خویش را دیدیم و رسوایی خویشامتحان ما مکن ای شاه بیش
44. ۴۴تا فضیحتهای دیگر را نهانکرده باشی ای کریم مستعان
45. ۴۵بی‌حدی تو در جمال و در کمالدر کژی ما بی‌حدیم و در ضلال
46. ۴۶بی حدی خویش بگمار ای کریمبر کژی بی حد مشتی لئیم
47. ۴۷هین که از تقطیع ما یک تار ماندمصر بودیم و یکی دیوار ماند
48. ۴۸البقیه البقیه ای خدیوتا نگردد شاد کلی جان دیو
49. ۴۹بهر ما نی بهر آن لطف نخستکه تو کردی گمرهان را باز جست
50. ۵۰چون نمودی قدرتت بنمای رحمای نهاده رحمها در لحم و شحم
51. ۵۱این دعا گر خشم افزاید تو راتو دعا تعلیم فرما مهترا
52. ۵۲آنچنان کآدم بیفتاد از بهشترجعتش دادی که رست از دیو زشت
53. ۵۳دیو کی بود کو ز آدم بگذردبر چنین نطعی ازو بازی بَرد
54. ۵۴در حقیقت نفع آدم شد همهلعنت حاسد شده آن دمدمه
55. ۵۵بازیی دید و دو صد بازی ندیدپس ستون خانهٔ خود را برید
56. ۵۶آتشی زد شب بکشت دیگرانباد آتش را بکشت او بران
57. ۵۷چشم‌بندی بود لعنت دیو راتا زیان خصم دید آن ریو را
58. ۵۸خود زیان جان او شد ریو اوگویی آدم بود دیو دیو او
59. ۵۹لعنت این باشد که کژبینش کندحاسد و خودبین و پر کینش کند
60. ۶۰تا نداند که هر آنک کرد بدعاقبت باز آید و بر وی زند
61. ۶۱جمله فرزین‌بندها بیند بعکسمات بر وی گردد و نقصان و وکس
62. ۶۲زانک گر او هیچ بیند خویش رامهلک و ناسور بیند ریش را
63. ۶۳درد خیزد زین چنین دیدن دروندرد او را از حجاب آرد برون
64. ۶۴تا نگیرد مادران را درد زهطفل در زادن نیابد هیچ ره
65. ۶۵این امانت در دل و دل حامله‌ستاین نصیحتها مثال قابله‌ست
66. ۶۶قابله گوید که زن را درد نیستدرد باید درد کودک را رهیست
67. ۶۷آنک او بی‌درد باشد ره‌زنستزانک بی‌دردی انا الحق گفتنست
68. ۶۸آن انا بی وقت گفتن لعنتستآن انا در وقت گفتن رحمتست
69. ۶۹آن انا منصور رحمت شد یقینآن انا فرعون لعنت شد ببین
70. ۷۰لاجرم هر مرغ بی‌هنگام راسر بریدن واجبست اعلام را
71. ۷۱سر بریدن چیست کشتن نفس رادر جهاد و ترک گفتن تفس را
72. ۷۲آنچنانک نیش کزدم بر کنیتا که یابد او ز کشتن ایمنی
73. ۷۳بر کنی دندان پر زهری ز مارتا رهد مار از بلای سنگسار
74. ۷۴هیچ نکشد نفس را جز ظل پیردامن آن نفس‌کش را سخت گیر
75. ۷۵چون بگیری سخت آن توفیق هوستدر تو هر قوت که آید جذب اوست
76. ۷۶ما رمیت اذ رمیت راست دانهر چه کارد جان بود از جان جان
77. ۷۷دست گیرنده ویست و بردباردم بدم آن دم ازو اومید دار
78. ۷۸نیست غم گر دیر بی او مانده‌ایدیرگیر و سخت‌گیرش خوانده‌ای
79. ۷۹دیر گیرد سخت گیرد رحمتشیک دمت غایب ندارد حضرتش
80. ۸۰ور تو خواهی شرح این وصل و ولااز سر اندیشه می‌خوان والضحی
81. ۸۱ور تو گویی هم بدیها از ویستلیک آن نقصان فضل او کیست
82. ۸۲آن بدی دادن کمال اوست هممن مثالی گویمت ای محتشم
83. ۸۳کرد نقاشی دو گونه نقشهانقشهای صاف و نقشی بی صفا
84. ۸۴نقش یوسف کرد و حور خوش‌سرشتنقش عفریتان و ابلیسان زشت
85. ۸۵هر دو گونه نقش استادی اوستزشتی او نیست آن رادی اوست
86. ۸۶زشت را در غایت زشتی کندجمله زشتیها به گردش بر تند
87. ۸۷تا کمال دانشش پیدا شودمنکر استادیش رسوا شود
88. ۸۸ور نداند زشت کردن ناقص استزین سبب خلاق گبر و مخلص است
89. ۸۹پس ازین رو کفر و ایمان شاهدندبر خداوندیش و هر دو ساجدند
90. ۹۰لیک مؤمن دان که طوعا ساجدستزانک جویای رضا و قاصدست
91. ۹۱هست کرها گبر هم یزدان‌پرستلیک قصد او مرادی دیگرست
92. ۹۲قلعهٔ سلطان عمارت می‌کندلیک دعوی امارت می‌کند
93. ۹۳گشته یاغی تا که ملک او بودعاقبت خود قلعه سلطانی شود
94. ۹۴مؤمن آن قلعه برای پادشاهمی‌کند معمور نه از بهر جاه
95. ۹۵زشت گوید ای شه زشت‌آفرینقادری بر خوب و بر زشت مهین
96. ۹۶خوب گوید ای شه حسن و بهاپاک گردانیدیم از عیبها