1. ۱گفت پیغامبر مر آن بیمار رااین بگو کای سهل‌کن دشوار را
2. ۲آتنا فی دار دنیانا حسنآتنا فی دار عقبانا حسن
3. ۳راه را بر ما چو بستان کن لطیفمنزل ما خود تو باشی ای شریف
4. ۴مؤمنان در حشر گویند ای ملکنی که دوزخ بود راه مشترک
5. ۵مؤمن و کافر برو یابد گذارما ندیدیم اندرین ره دود و نار
6. ۶نک بهشت و بارگاه آمنیپس کجا بود آن گذرگاه دنی
7. ۷پس ملک گوید که آن روضهٔ خضرکه فلان جا دیده‌اید اندر گذر
8. ۸دوزخ آن بود و سیاستگاه سختبر شما شد باغ و بستان و درخت
9. ۹چون شما این نفس دوزخ‌خوی راآتشی گبر فتنه‌جوی را
10. ۱۰جهدها کردید و او شد پر صفانار را کشتید از بهر خدا
11. ۱۱آتش شهوت که شعله می‌زدیسبزهٔ تقوی شد و نور هدی
12. ۱۲آتش خشم از شما هم حلم شدظلمت جهل از شما هم علم شد
13. ۱۳آتش حرص از شما ایثار شدو آن حسد چون خار بد گلزار شد
14. ۱۴چون شما این جمله آتشهای خویشبهر حق کشتید جمله پیش پیش
15. ۱۵نفس ناری را چو باغی ساختیداندرو تخم وفا انداختید
16. ۱۶بلبلان ذکر و تسبیح اندروخوش سرایان در چمن بر طرف جو
17. ۱۷داعی حق را اجابت کرده‌ایددر جحیم نفس آب آورده‌اید
18. ۱۸دوزخ ما نیز در حق شماسبزه گشت و گلشن و برگ و نوا
19. ۱۹چیست احسان را مکافات ای پسرلطف و احسان و ثواب معتبر
20. ۲۰نی شما گفتید ما قربانییمپیش اوصاف بقا ما فانییم
21. ۲۱ما اگر قلاش و گر دیوانه‌ایممست آن ساقی و آن پیمانه‌ایم
22. ۲۲بر خط و فرمان او سر می‌نهیمجان شیرین را گروگان می‌دهیم
23. ۲۳تا خیال دوست در اسرار ماستچاکری و جانسپاری کار ماست
24. ۲۴هر کجا شمع بلا افروختندصد هزاران جان عاشق سوختند
25. ۲۵عاشقانی کز درون خانه‌اندشمع روی یار را پروانه‌اند
26. ۲۶ای دل آنجا رو که با تو روشنندوز بلاها مر تو را چون جوشنند
27. ۲۷بر جنایاتت مواسا می‌کننددر میان جان ترا جا می‌کنند
28. ۲۸زان میان جان تو را جا می‌کنندتا تو را پر باده چون جامی‌ کنند
29. ۲۹در میان جان ایشان خانه گیردر فلک خانه کن ای بدر منیر
30. ۳۰چون عطارد دفتر دل وا کنندتا که بر تو سرها پیدا کنند
31. ۳۱پیش خویشان باش چون آواره‌ایبر مه کامل زن ار مه پاره‌ای
32. ۳۲جزو را از کل خود پرهیز چیستبا مخالف این همه آمیز چیست
33. ۳۳جنس را بین نوع گشته در روشغیبها بین عین گشته در رهش
34. ۳۴تا چو زن عشوه خری ای بی‌خرداز دروغ و عشوه کی یابی مدد
35. ۳۵چاپلوس و لفظ شیرین و فریبمی‌ستانی می‌نهی چون زن به جیب
36. ۳۶مر تو را دشنام و سیلی شهانبهتر آید از ثنای گمرهان
37. ۳۷صفع شاهان خور مخور شهد خسانتا کسی گردی ز اقبال کسان
38. ۳۸زانک ازیشان خلعت و دولت رسددر پناه روح جان گردد جسد
39. ۳۹هر کجا بینی برهنه و بی‌نوادان که او بگریختست از اوستا
40. ۴۰تا چنان گردد که می‌خواهد دلشآن دل کور بد بی‌حاصلش
41. ۴۱گر چنان گشتی که استا خواستیخویش را و خویش را آراستی
42. ۴۲هر که از استا گریزد در جهاناو ز دولت می‌گریزد این بدان
43. ۴۳پیشه‌ای آموختی در کسب تنچنگ اندر پیشهٔ دینی بزن
44. ۴۴در جهان پوشیده گشتی و غنیچون برون آیی ازینجا چون کنی
45. ۴۵پیشه‌ای آموز کاندر آخرتاندر آید دخل کسب مغفرت
46. ۴۶آن جهان شهریست پر بازار و کسبتا نپنداری که کسب اینجاست حسب
47. ۴۷حق تعالی گفت کین کسب جهانپیش آن کسبست لعب کودکان
48. ۴۸همچو آن طفلی که بر طفلی تندشکل صحبت‌کن مساسی می‌کند
49. ۴۹کودکان سازند در بازی دکانسود نبود جز که تعبیر زمان
50. ۵۰شب شود در خانه آید گرسنهکودکان رفته بمانده یک تنه
51. ۵۱این جهان بازی‌گهست و مرگ شبباز گردی کیسه خالی پر تعب
52. ۵۲کسب دین عشقست و جذب اندرونقابلیت نور حق را ای حرون
53. ۵۳کسب فانی خواهدت این نفس خسچند کسب خس کنی بگذار بس
54. ۵۴نفس خس گر جویدت کسب شریفحیله و مکری بود آن را ردیف