1. ۱همچو شه نادان و غافل بد وزیرپنجه می‌زد با قدیم ناگزیر
2. ۲با چنان قادر خدایی کز عدمصد چو عالم هست گرداند بدم
3. ۳صد چو عالم در نظر پیدا کندچونک چشمت را به خود بینا کند
4. ۴گر جهان پیشت بزرگ و بی‌بنیستپیش قدرت ذره‌ای می‌دان که نیست
5. ۵این جهان خود حبس جانهای شماستهین روید آن سو که صحرای شماست
6. ۶این جهان محدود و آن خود بی‌حدستنقش و صورت پیش آن معنی سدست
7. ۷صد هزاران نیزهٔ فرعون رادر شکست از موسیئ با یک عصا
8. ۸صد هزاران طب جالینوس بودپیش عیسی و دمش افسوس بود
9. ۹صد هزاران دفتر اشعار بودپیش حرف امیی‌اش عار بود
10. ۱۰با چنین غالب خداوندی کسیچون نمیرد گر نباشد او خسی
11. ۱۱بس دل چون کوه را انگیخت اومرغ زیرک با دو پا آویخت او
12. ۱۲فهم و خاطر تیز کردن نیست راهجز شکسته می‌نگیرد فضل شاه
13. ۱۳ای بسا گنج آگنان کنج‌کاوکان خیال‌اندیش را شد ریش گاو
14. ۱۴گاو که بود تا تو ریش او شویخاک چه بود تا حشیش او شوی
15. ۱۵چون زنی از کار بد شد روی زردمسخ کرد او را خدا و زهره کرد
16. ۱۶...ی را زهره کردن مسخ بودخاک و گل گشتن نه مسخست ای عنود
17. ۱۷روح می‌بردت سوی چرخ برینسوی آب و گل شدی در اسفلین
18. ۱۸خویشتن را مسخ کردی زین سفولزان وجودی که بد آن رشک عقول
19. ۱۹پس ببین کین مسخ کردن چون بودپیش آن مسخ این به غایت دون بود
20. ۲۰اسپ همت سوی اختر تاختیآدم مسجود را نشناختی
21. ۲۱آخر آدم‌زاده‌ای ای ناخلفچند پنداری تو پستی را شرف
22. ۲۲چند گویی من بگیرم عالمیاین جهان را پر کنم از خود همی
23. ۲۳گر جهان پر برف گردد سربسرتاب خور بگدازدش با یک نظر
24. ۲۴وزر او و صد وزیر و صدهزارنیست گرداند خدا از یک شرار
25. ۲۵عین آن تخییل را حکمت کندعین آن زهراب را شربت کند
26. ۲۶آن گمان‌انگیز را سازد یقینمهرها رویاند از اسباب کین
27. ۲۷پرورد در آتش ابراهیم راایمنی روح سازد بیم را
28. ۲۸از سبب سوزیش من سوداییمدر خیالاتش چو سوفسطاییم