1. ۱مکر دیگر آن وزیر از خود ببستوعظ را بگذاشت و در خلوت نشست
2. ۲در مریدان در فکند از شوق، سوزبود در خلوت چهل پنجاه روز
3. ۳خلق دیوانه شدند از شوقِ اواز فراقِ حال و قال و ذوقِ او
4. ۴لابه و زاری همی کردند و اواز ریاضت گشته در خلوت دوتو
5. ۵گفته، ایشان نیست ما را بی تو نوربی عصاکش چون بود احوالِ کور
6. ۶از سَرِ اکرام و از بهر خدابیش ازین ما را مدار از خود جدا
7. ۷ما چو طفلانیم و ما را دایه توبر سر ما گستران آن سایه تو
8. ۸گفت جانم از مُحِبّان دور نیستلیک بیرون آمدن دستور نیست
9. ۹آن امیران در شفاعت آمدندوان مریدان در شَناعت آمدند
10. ۱۰کین چه بدبختیست ما را ای کریماز دل و دین مانده ما بی تو یتیم
11. ۱۱تو بهانه می‌کنی و ما ز دَردمی‌زنیم از سوزِ دل دمهای سرد
12. ۱۲ما به گفتار خوشت خو کرده‌ایمما ز شیر حکمتِ تو خورده‌ایم
13. ۱۳الله الله این جفا با ما مکنخیر کن امروز را فردا مکن
14. ۱۴می‌دهد دل مر ترا کین بی‌دلانبی تو گردند آخر از بی‌حاصلان
15. ۱۵جمله در خشکی چو ماهی می‌طپندآب را بگشا ز جو بر دار بند
16. ۱۶ای که چون تو در زمانه نیست کسالله الله خلق را فریاد رس