1. ۱آن خبیث از شیخ می‌لایید ژاژکژنگر باشد همیشه عقل کاژ
2. ۲که منش دیدم میان مجلسیاو ز تقوی عاریست و مفلسی
3. ۳ورکه باور نیستت خیز امشبانتا ببینی فسق شیخت را عیان
4. ۴شب ببردش بر سر یک روزنیگفت بنگر فسق و عشرت کردنی
5. ۵بنگر آن سالوس روز و فسق شبروز همچون مصطفی شب بولهب
6. ۶روز عبدالله او را گشته نامشب نعوذ بالله و در دست جام
7. ۷دید شیشه در کف آن پیر پرگفت شیخا مر تو را هم هست غر
8. ۸تو نمی‌گفتی که در جام شرابدیو می‌میزد شتابان نا شتاب
9. ۹گفت جامم را چنان پر کرده‌اندکاندرو اندر نگنجد یک سپند
10. ۱۰بنگر اینجا هیچ گنجد ذره‌ایاین سخن را کژ شنیده غره‌ای
11. ۱۱جام ظاهر خمر ظاهر نیست ایندور دار این را ز شیخ غیب‌بین
12. ۱۲جام می هستی شیخست ای فلیوکاندرو اندر نگنجد بول دیو
13. ۱۳پر و مالامال از نور حقستجام تن بشکست نور مطلقست
14. ۱۴نور خورشید ار بیفتد بر حدثاو همان نورست نپذیرد خبث
15. ۱۵شیخ گفت این خود نه جامست و نه میهین بزیر آ منکرا بنگر بوی
16. ۱۶آمد و دید انگبین خاص بودکور شد آن دشمن کور و کبود
17. ۱۷گفت پیر آن دم مرید خویش رارو برای من بجو می ای کیا
18. ۱۸که مرا رنجیست مضطر گشته‌اممن ز رنج از مخمصه بگذشته‌ام
19. ۱۹در ضرورت هست هر مردار پاکبر سر منکر ز لعنت باد خاک
20. ۲۰گرد خمخانه بر آمد آن مریدبهر شیخ از هر خمی او می‌چشید
21. ۲۱در همه خمخانه‌ها او می ندیدگشته بد پر از عسل خم نبید
22. ۲۲گفت ای رندان چه حالست این چه کارهیچ خمی در نمی‌بینم عقار
23. ۲۳جمله رندان نزد آن شیخ آمدندچشم گریان دست بر سر می‌زدند
24. ۲۴در خرابات آمدی شیخ اجلجمله میها از قدومت شد عسل
25. ۲۵کرده‌ای مبدل تو می را از حدثجان ما را هم بدل کن از خبث
26. ۲۶گر شود عالم پر از خون مال‌مالکی خورد بندهٔ خدا الا حلال