1. ۱آن یکی می‌گفت در عهد شعیبکه خدا از من بسی دیدست عیب
2. ۲چند دید از من گناه و جرمهاوز کرم یزدان نمی‌گیرد مرا
3. ۳حق تعالی گفت در گوش شعیبدر جواب او فصیح از راه غیب
4. ۴که بگفتی چند کردم من گناهوز کرم نگرفت در جرمم اله
5. ۵عکس می‌گویی و مقلوب ای سفیهای رها کرده ره و بگرفته تیه
6. ۶چند چندت گیرم و تو بی‌خبردر سلاسل مانده‌ای پا تا به سر
7. ۷زنگِ توبرتوت ای دیگ سیاهکرد سیمای درونت را تباه
8. ۸بر دلت زنگار بر زنگارهاجمع شد تا کور شد ز اسرارها
9. ۹گر زند آن دود بر دیگ نویآن اثر بنماید ار باشد جوی
10. ۱۰زانک هر چیزی به ضد پیدا شودبر سپیدی آن سیه رسوا شود
11. ۱۱چون سیه شد دیگ پس تاثیر دودبعد ازین بر وی که بیند زود زود
12. ۱۲مرد آهنگر که او زنگی بوددود را با روش هم‌رنگی بود
13. ۱۳مرد رومی کو کند آهنگریرویش ابلق گردد از دودآوری
14. ۱۴پس بداند زود تاثیر گناهتا بنالد زود گوید ای اله
15. ۱۵چون کند اصرار و بد پیشه کندخاک اندر چشم اندیشه کند
16. ۱۶توبه نندیشد دگر شیرین شودبر دلش آن جرم تا بی‌دین شود
17. ۱۷آن پشیمانی و یا رب رفت ازوشست بر آیینه زنگ پنج تو
18. ۱۸آهنش را زنگها خوردن گرفتگوهرش را زنگ کم کردن گرفت
19. ۱۹چون نویسی کاغذ اسپید برآن نبشته خوانده آید در نظر
20. ۲۰چون نویسی بر سر بنوشته خطفهم ناید خواندنش گردد غلط
21. ۲۱کان سیاهی بر سیاهی اوفتادهر دو خط شد کور و معنیی نداد
22. ۲۲ور سِیُم باره نویسی بر سرشپس سیه کردی چو جان پر شرش
23. ۲۳پس چه چاره جز پناه چاره‌گرناامیدی مس و اکسیرش نظر
24. ۲۴ناامیدیها به پیش او نهیدتا ز درد بی‌دوا بیرون جهید
25. ۲۵چون شعیب این نکته‌ها با وی بگفتزان دم جان در دل او گل شکفت
26. ۲۶جان او بشنید وحی آسمانگفت اگر بگرفت ما را کو نشان
27. ۲۷گفت یا رب دفع من می‌گوید اوآن گرفتن را نشان می‌جوید او
28. ۲۸گفت ستارم نگویم رازهاشجز یکی رمز از برای ابتلاش
29. ۲۹یک نشان آنک می‌گیرم وراآنک طاعت دارد و صوم و دعا
30. ۳۰وز نماز و از زکات و غیر آنلیک یک ذره ندارد ذوق جان
31. ۳۱می‌کند طاعات و افعال سنیلیک یک ذره ندارد چاشنی
32. ۳۲طاعتش نغزست و معنی نغز نیجوزها بسیار و در وی مغز نی
33. ۳۳ذوق باید تا دهد طاعات برمغز باید تا دهد دانه شجر
34. ۳۴دانهٔ بی‌مغز کی گردد نهالصورت بی‌جان نباشد جز خیال