1. ۱موشکی در کفْ مهارِ اشتریدر ربود و شد روان او از مُری
2. ۲اُشتر از چُستی که با او شد روانموش غَرّه شد که هستم پهلوان‌‌!
3. ۳بر شتر زد پرتوِ اندیشه‌اشگفت بنمایم تو را تو باش خوش!
4. ۴تا بیامد بر لب جوی بزرگکاندرو گشتی زبونْ پیلِ سِتُرگ
5. ۵موش آنجا ایستاد و خشک گشتگفت اشتر ای رفیق کوه و دشت
6. ۶این توقف چیست؟ حیرانی چرا‌؟پا بنه، مردانه اندر جو در آ
7. ۷تو قلاوزی و پیش‌آهنگِ من‌‌‌!درمیانِ ره مباش و تن مزن
8. ۸گفت این آبِ شگرفست و عمیقمن همی‌ترسم ز غرقاب ای رفیق
9. ۹گفت اشتر تا ببینم حد آب‌‌؟!پا درو بنهاد آن اشتر شتاب
10. ۱۰گفت تا زانوست آب ای کورموشاز چه حیران گشتی و رفتی ز هوش‌‌؟
11. ۱۱گفت مورِ تست و ما را اژدهاستکه ز زانو تا به زانو فرقهاست
12. ۱۲گر تو را تا زانو است ای پُر هنرمر مرا صد گز گذشت از فرق سر
13. ۱۳گفت گستاخی مکن بار دگرتا نسوزد جسم و جانت زین شرر
14. ۱۴تو مُری با مثل خود موشان بکنبا شتر مر موش را نبود سخن
15. ۱۵گفت توبه کردم از بهر خدابگذران زین آب مهلک مر مرا
16. ۱۶رحم آمد مر شتر را گفت هینبرجه و بر کودبانِ من نشین
17. ۱۷این گذشتن شد مسلم مر مرابگذرانم صد هزاران چون تو را
18. ۱۸چون پیمبر نیستی پس رو به راهتا رسی از چاهْ روزی سوی جاه
19. ۱۹تو رعیت باش چون سلطان نه‌ایخود مران، چون مرد کشتیبان نه‌ای
20. ۲۰چون نه‌ای کامل دکان تنها مگیردست‌خوش می‌باش تا گردی خمیر
21. ۲۱انصتوا را گوش کن خاموش باشچون زبان حق نگشتی گوش باش
22. ۲۲ور بگویی شکل استفسار گوبا شهنشاهان تو مسکین‌وار گو
23. ۲۳ابتدای کبر و کین از شهوت استراسخیِ شهوتت از عادت است
24. ۲۴چون ز عادت گشت محکم خوی بدخشم آید بر کسی که‌ت واکشد
25. ۲۵چونک تو گِل‌خوار گشتی هر که‌اوواکشد از گِل تو را، باشد عدو
26. ۲۶بت‌پرستان چونک گرد بت تنندمانعانِ راهِ خود را دشمن‌اند
27. ۲۷چونک کرد ابلیس خو با سروریدید آدم را حقیر او از خری
28. ۲۸که به از من سروَری دیگر بوَد‌؟!تا که او مسجود چون من کس شود‌؟!‌
29. ۲۹سروری زهرست جز آن روح راکاو بود تریاق‌لانی ز ابتدا
30. ۳۰کوه اگر پر مار شد باکی مدارکاو بوَد اندر درون تریاق‌زار
31. ۳۱سروری چون شد دماغت را ندیمهر که بشکستت شود خصم قدیم
32. ۳۲چون خلاف خوی تو گوید کسیکینه‌ها خیزد تو را با او بسی
33. ۳۳که مرا از خوی من بر می‌کندخویش را بر من چو سرور می‌کند
34. ۳۴چون نباشد خوی بد سرکش دروکی فروزد از خلافْ آتش درو‌؟
35. ۳۵با مخالفْ او مدارایی کُنددر دلِ او خویش را جایی کُند
36. ۳۶زانک خوی بد نگشته‌ست استوارمور شهوت شد ز عادت همچو مار
37. ۳۷مار شهوت را بکُش در ابتلاورنه اینک گشت مارَت اژدها
38. ۳۸لیک هر کس مور بیند مار خویشتو ز صاحب‌دل کن استفسار خویش
39. ۳۹تا نشد زر مس نداند من مسمتا نشد شه دل نداند مفلسم
40. ۴۰خدمت اکسیر کن مس‌وار توجور می‌کش ای دل از دلدار تو
41. ۴۱کیست دلدار‌؟ اهل دل، نیکو بدانکه چو روز و شب جهانند از جهان
42. ۴۲عیب کم گو بندهٔ الله رامتهم کم کن به دزدی شاه را