1. ۱بود درویشی درون کشتییساخته از رخت مردی پشتیی
2. ۲یاوه‌شد همیان زر او خفته بودجمله را جستند و او را هم نمود
3. ۳کاین فقیر خفته را جوییم همکرد بیدارش ز غم صاحب‌درم
4. ۴که درین کشتی حرمدان گم شده‌ستجمله را جُستیم نتوانی تو رَست
5. ۵دلق بیرون‌کن برهنه شو ز دلقتا ز تو فارغ شود اوهام خلق
6. ۶گفت یا رب مر غلامت را خسانمتهم کردند فرمان در رسان
7. ۷چون به‌درد آمد دل درویش از آنسر برون کردند هر سو در زمان
8. ۸صد هزاران ماهی از دریای ژرفدر دهان هر یکی دُری شگرف
9. ۹صد هزاران ماهی از دریای پردر دهانِ هر یکی دُر و چه دُر
10. ۱۰هر یکی دُری خراجِ مُلکتیکز الهست این ندارد شرکتی
11. ۱۱دُر چند انداخت در کشتی و جَستمر هوا را ساخت کرسی و نشست
12. ۱۲خوش مربع چون شهان بر تخت خویشاو فراز اوج و کشتی‌اش به‌پیش
13. ۱۳گفت رو کشتی شما را حق مراتا نباشد با شما دزد گدا
14. ۱۴تا که را باشد خسارت زین فراق‌‌؟!من خوشم جفت حق و با خلق طاق
15. ۱۵نه مرا او تهمت دزدی نهدنه مهارم را به غمازی دهد
16. ۱۶بانگ کردند اهل کشتی کای هماماز چه دادندت چنین عالی‌مقام‌‌؟
17. ۱۷گفت از تهمت نهادن بر فقیر‌‌‌‌!وز حق‌آزاری پی چیزی حقیر‌‌‌‌‌‌‌!
18. ۱۸حاش لله بل ز تعظیم شهانکه نبودم در فقیران بدگمان
19. ۱۹آن فقیرانِ لطیفِ خوش‌نفسکز پی تعظیمشان آمد عبس
20. ۲۰آن فقیری بهر پیچاپیچ نیستبل پی آن که به جز حق هیچ نیست
21. ۲۱متهم چون دارم آنها را که حق‌کرد امینِ مخزنِ هفتم طبق
22. ۲۲متهم نفس است نی عقل شریفمتهم حس است نه نور لطیف
23. ۲۳نفس سوفسطایی آمد می‌زنشکش زدن سازد نه حجت گفتنش
24. ۲۴معجزه بیند فروزد آن زمانبعد از آن گوید خیالی بود آن
25. ۲۵ور حقیقت بود آن دید عجبچون مقیم چشم نامد روز و شب
26. ۲۶آن مقیم چشم پاکان می‌بودنی قرین چشم حیوان می‌شود
27. ۲۷کان عجب زین حس دارد عار و ننگکی بود طاووس اندر چاهِ تنگ‌‌‌‌؟!‌
28. ۲۸تا نگویی مر مرا بسیارگومن ز صد یک گویم و آن همچو مو