1. ۱زاهدی بُد در میان بادیهدر عبادت غرق چون عبادیه
2. ۲حاجیان آنجا رسیدند از بلاددیده‌شان بر زاهد خشک اوفتاد
3. ۳جای زاهد خشک بود او ترمزاجاز سموم بادیه بودش علاج
4. ۴حاجیان حیران شدند از وحدتشو آن سلامت در میان آفتش
5. ۵در نماز استاده بد بر روی ریگریگ کز تَفش بجوشد آب دیگ
6. ۶گفتیی سرمست در سبزه و گلستیا سواره بر براق و دلدلست
7. ۷یا که پایش بر حریر و حله‌هاستیا سموم او را به از باد صباست
8. ۸پس بماندند آن جماعت با نیازتا شود درویش فارغ از نماز
9. ۹چون ز استغراق باز آمد فقیرزان جماعت زندهٔ روشن‌ضمیر
10. ۱۰دید کآبش می‌چکید از دست و روجامه‌اش تر بود از آثار وضو
11. ۱۱پس بپرسیدش که آبت از کجاستدست را بر داشت کز سوی سماست
12. ۱۲گفت هر گاهی که خواهی می‌رسدبی ز چاه و بی ز حبل من مسد
13. ۱۳مشکل ما حل کن ای سلطان دینتا ببخشد حال تو ما را یقین
14. ۱۴وا نما سری ز اسرارت بماتا ببریم از میان ...رها
15. ۱۵چشم را بگشود سوی آسمانکه اجابت کن دعای حاجیان
16. ۱۶رزق‌جویی را ز بالا خوگرمتو ز بالا بر گشودستی درم
17. ۱۷ای نموده تو مکان از لامکانفی السماء رزقکم کرده عیان
18. ۱۸در میان این مناجات ابر خوشزود پیدا شد چو پیل آب‌کش
19. ۱۹همچو آب از مشک باریدن گرفتدر گو و در غارها مسکن گرفت
20. ۲۰ابر می‌بارید چون مشک اشکهاحاجیان جمله گشاده مشکها
21. ۲۱یک جماعت زان عجایب کارهامی‌بریدند از میان ...رها
22. ۲۲قوم دیگر را یقین در ازدیادزین عجب والله اعلم بالرشاد
23. ۲۳قوم دیگر ناپذیرا ترش و خامناقصان سرمدی تم الکلام