1. ۱تخمِ بطّی گرچه مرغ خانه‌اتکرد زیرِ پَر چو دایه تربیت
2. ۲مادرِ تو بطِّ آن دریا بُدستدایه‌ات خاکی بُد و خشکی‌پرست
3. ۳میل دریا که دل تو اندرستآن طبیعت جانت را از مادرست
4. ۴میل خشکی مر تو را زین دایه استدایه را بگذار کو بَدرایه است
5. ۵دایه را بگذار در خشک و بِراناندر آ در بحر معنی چون بطان
6. ۶گر تو را مادر بترساند ز آبتو مترس و سوی دریا ران شتاب
7. ۷تو بطی بر خشک و بر تر زنده‌اینی چو مرغ خانه، خانه‌گنده‌ای
8. ۸تو ز کرمنا بنی آدم شهیهم به خشکی هم به دریا پا نهی
9. ۹که حملناهم علی البحر بجاناز حملناهم علی البر پیش ران
10. ۱۰مر ملایک را سوی بر راه نیستجنس حیوان هم ز بحر آگاه نیست
11. ۱۱تو به تَن حیوان، به جانی از ملکتا رَوی هم بر زمین هم بر فلک
12. ۱۲تا بظاهر مثلکم باشد بشربا دل یوحی الیه دیده‌ور
13. ۱۳قالب خاکی فتاده بر زمینروح او گردان برین چرخ برین
14. ۱۴ما همه مرغابیانیم ای غلامبحر می‌داند زبان ما تمام
15. ۱۵پس سلیمان بحر آمد ما چو طیردر سلیمان تا ابد داریم سیر
16. ۱۶با سلیمان پای در دریا بنهتا چو داود آب سازد صد زره
17. ۱۷آن سلیمان پیش جمله حاضرستلیک غیرت چشم‌بند و ساحرست
18. ۱۸تا ز جهل و خوابناکی و فضولاو به پیش ما و ما از وی ملول
19. ۱۹تشنه را درد سر آرد بانگ رعدچون نداند کو کشاند ابر سعد
20. ۲۰چشم او ماندست در جوی روانبی‌خبر از ذوق آب آسمان
21. ۲۱مرکب همت سوی اسباب رانداز مسبب لاجرم محجوب ماند
22. ۲۲آنک بیند او مسبب را عیانکی نهد دل بر سببهای جهان