1. ۱خواجه و بچگان جهازی ساختندبر ستوران جانب ده تاختند
2. ۲شادمانه سوی صحرا راندندسافروا کی تغنموا بر خواندند
3. ۳کز سفرها ماه کیخسرو شودبی سفرها ماه کی خسرو شود؟
4. ۴از سفر بیدق شود فرزینِ رادوز سفر یابید یوسف صد مراد
5. ۵روز روی از آفتابی سوختندشب ز اختر راه می‌آموختند
6. ۶خوب گشته پیش ایشان راهِ زشتاز نشاطِ دِه شده ره چون بهشت
7. ۷تلخ از شیرین‌لبان خوش می‌شودخار از گلزار دلکش می‌شود
8. ۸حنظل از معشوق خرما می‌شودخانه از همخانه صحرا می‌شود
9. ۹ای بسا از نازنینان خارکشبر امید گل‌عذار ماه‌وش
10. ۱۰ای بسا حمال گشته پشت‌ریشاز برای دلبر مه‌روی خویش
11. ۱۱کرده آهنگر جمال خود سیاهتا که شب آید ببوسد روی ماه
12. ۱۲خواجه تا شب بر دکانی چار میخزانک سروی در دلش کرده‌ست بیخ
13. ۱۳تاجری دریا و خشکی می‌رودآن به مهر خانه‌شینی می‌دود
14. ۱۴هر که را با مُرده سودایی بودبر امید زنده‌سیمایی بود
15. ۱۵آن دروگر روی آورده به چوببر امید خدمت مه‌روی خوب
16. ۱۶بر امید زنده‌ای کن اجتهادکاو نگردد بعدِ روزی دو جماد
17. ۱۷مونسی مگزین خسی را از خسیعاریت باشد درو آن مونسی
18. ۱۸انس تو با مادر و بابا کجاستگر به جز حق مونسانت را وفاست
19. ۱۹انس تو با دایه و لالا چه شدگر کسی شاید بغیر حق عضد
20. ۲۰انس تو با شیر و با ... نماندنفرت تو از دبیرستان نماند
21. ۲۱آن شعاعی بود بر دیوارشانجانب خورشید وا رفت آن نشان
22. ۲۲بر هر آن چیزی که افتد آن شعاعتو بر آن هم عاشق آیی ای شجاع
23. ۲۳عشق تو بر هر چه آن موجود بودآن ز وصف حق زر اندود بود
24. ۲۴چون زری با اصل رفت و مس بماندطبع سیر آمد طلاق او براند
25. ۲۵از زر اندود صفاتش پا بکشاز جهالت قلب را کم گوی خوَش
26. ۲۶کان خوشی در قلبها عاریت استزیر زینت مایهٔ بی‌زینت است
27. ۲۷زر ز روی قلب در کان می‌رودسوی آن کان رو تو هم کآن می‌رود
28. ۲۸نور از دیوار تا خور می‌رودتو بدان خور رو که در خور می‌رود
29. ۲۹زین سپس بستان تو آب از آسمانچون ندیدی تو وفا در ناودان
30. ۳۰معدن دنبه نباشد دام گرگکی شناسد معدن آن گرگ سترگ
31. ۳۱زر گمان بردند بسته در گرهمی‌شتابیدند مغروران به ده
32. ۳۲همچنین خندان و رقصان می‌شدندسوی آن دولاب چرخی می‌زدند
33. ۳۳چون همی‌دیدند مرغی می‌پریدجانب ده صبر جامه می‌درید
34. ۳۴هر که می‌آمد ز ده از سوی اوبوسه می‌دادند خوش بر روی او
35. ۳۵گر تو روی یار ما را دیده‌ایپس تو جان را جان و ما را دیده‌ای