1. ۱همچو مجنون کاو سگی را می‌نواختبوسه‌اش می‌داد و پیشش می‌گداخت
2. ۲گرد او می‌گشت خاضع در طوافهم جلاب شکرش می‌داد صاف
3. ۳بوالفضولی گفت ای مجنون خاماین چه شیدست این که می‌آری مدام
4. ۴پوز سگ دایم پلیدی می‌خوردمقعد خود را به لب می‌استرد
5. ۵عیبهای سگ بسی او بر شمردعیب‌دان از غیب‌دان بویی نبرد
6. ۶گفت مجنون تو همه نقشی و تناندر آ و بنگرش از چشم من
7. ۷کاین طلسم بستهٔ مولیست اینپاسبان کوچهٔ لیلیست این
8. ۸همنشین بین و دل و جان و شناختکاو کجا بگزید و مسکن‌گاه ساخت
9. ۹او سگ فرخ‌رخ کهف منستبلک او هم‌درد و هم‌لهف منست
10. ۱۰آن سگی که باشد اندر کوی اومن به شیران کی دهم یک موی او
11. ۱۱ای که شیران مر سگانش را غلامگفت امکان نیست خامش والسلام
12. ۱۲گر ز صورت بگذرید ای دوستانجنت است و گلستان در گلستان
13. ۱۳صورت خود چون شکستی سوختیصورت کل را شکست آموختی
14. ۱۴بعد از آن هر صورتی را بشکنیهمچو حیدر باب خیبر بر کنی
15. ۱۵سغبهٔ صورت شد آن خواجهٔ سلیمکه به ده می‌شد به گفتاری سقیم
16. ۱۶سوی دام آن تملق شادمانهمچو مرغی سوی دانهٔ امتحان
17. ۱۷از کرم دانست مرغ آن دانه راغایت حرص است نه جود آن عطا
18. ۱۸مرغکان در طمع دانه شادمانسوی آن تزویر پران و دوان
19. ۱۹گر ز شادی خواجه آگاهت کنمترسم ای ره‌رو که بیگاهت کنم
20. ۲۰مختصر کردم چو آمد ده پدیدخود نبود آن ده ره دیگر گزید
21. ۲۱قرب ماهی ده به ده می‌تاختندزانک راه ده نکو نشناختند
22. ۲۲هر که در ره بی قلاوزی رودهر دو روزه راه صدساله شود
23. ۲۳هر که تازد سوی کعبه بی دلیلهمچو این سرگشتگان گردد ذلیل
24. ۲۴هر که گیرد پیشه‌ای بی‌اوستاریش‌خندی شد به شهر و روستا
25. ۲۵جز که نادر باشد اندر خافقینآدمی سر بر زند بی والدین
26. ۲۶مال او یابد که کسبی می‌کندنادری باشد که بر گنجی زند
27. ۲۷مصطفایی کو که جسمش جان بودتا که رحمن علم‌القرآن بود
28. ۲۸اهل تن را جمله علم بالقلمواسطه افراشت در بذل کرم
29. ۲۹هر حریصی هست محروم ای پسرچون حریصان تگ مرو آهسته‌تر
30. ۳۰اندر آن ره رنجها دیدند و تابچون عذاب مرغ خاکی در عذاب
31. ۳۱سیر گشته از ده و از روستاوز شکرریز چنان نا اوستا