1. ۱بعد ماهی چون رسیدند آن طرفبی‌نوا ایشان ستوران بی علف
2. ۲روستایی بین که از بدنیتیمی‌کند بعد اللتیا والتی
3. ۳روی پنهان می‌کند زیشان به روزتا سوی باغش بنگشایند پوز
4. ۴آنچنان رو که همه زرق و شرستاز مسلمانان نهان اولیترست
5. ۵رویها باشد که دیوان چون مگسبر سرش بنشسته باشند چون حرس
6. ۶چون ببینی روی او در تو فتندیا مبین آن رو چو دیدی خوش مخند
7. ۷در چنان روی خبیث عاصیهگفت یزدان نسفعن بالناصیه
8. ۸چون بپرسیدند و خانه‌ش یافتندهمچو خویشان سوی در بشتافتند
9. ۹در فرو بستند اهل خانه‌اشخواجه شد زین کژروی دیوانه‌وش
10. ۱۰لیک هنگام درشتی هم نبودچون در افتادی به چَه تیزی چه سود
11. ۱۱بر درش ماندند ایشان پنج روزشب به سرما روز خود خورشیدسوز
12. ۱۲نه ز غفلت بود ماندن نه خریبلک بود از اضطرار و بی‌خری
13. ۱۳با لئیمان بسته نیکان ز اضطرارشیر مرداری خورد از جوع زار
14. ۱۴او همی‌دیدش همی‌کردش سلامکه فلانم من مرا اینست نام
15. ۱۵گفت باشد من چه دانم تو کیییا پلیدی یا قرین پاکیی
16. ۱۶گفت این دم با قیامت شد شبیهتا برادر شد یفر من اخیه
17. ۱۷شرح می‌کردش که من آنم که تولوتها خوردی ز خوان من دوتو
18. ۱۸آن فلان روزت خریدم آن متاعکل سر جاوز الاثنین شاع
19. ۱۹سِرّ مهر ما شنیدستند خلقشرم دارد رو چو نعمت خورد حلق
20. ۲۰او همی‌گفتش چه گویی تُرَّهاتنه تو را دانم نه نامِ تو نه جات
21. ۲۱پنجمین شب ابر و بارانی گرفتکاسمان از بارشش دارد شگفت
22. ۲۲چون رسید آن کارد اندر استخوانحلقه زد خواجه که مهتر را بخوان
23. ۲۳چون به صَد الحاح آمد سوی درگفت آخر چیست ای جان پدر
24. ۲۴گفت من آن حقها بگذاشتمترک کردم آنچ می‌پنداشتم
25. ۲۵پنج‌ساله رنج دیدم پنج روزجان مسکینم درین گرما و سوز
26. ۲۶یک جفا از خویش و از یار و تباردر گرانی هست چون سیصد هزار
27. ۲۷زانک دل ننهاد بر جور و جفاشجانش خوگر بود با لطف و وفاش
28. ۲۸هرچه بر مردم بلا و شدتستاین یقین دان کز خلاف عادتست
29. ۲۹گفت ای خورشید مهرت در زوالگر تو خونم ریختی کردم حلال
30. ۳۰امشب باران به ما ده گوشه‌ایتا بیابی در قیامت توشه‌ای
31. ۳۱گفت یک گوشه‌ست آن باغبانهست اینجا گرگ را او پاسبان
32. ۳۲در کفش تیر و کمان از بهر گرگتا زند گر آید آن گرگ سترگ
33. ۳۳گر تو آن خدمت کنی جا آنِ تُستورنه جای دیگری فرمای جُست
34. ۳۴گفت صد خدمت کنم تو جای دهآن کمان و تیر در کفم بنه
35. ۳۵من نخسپم حارسی رز کنمگر بر آرد گرگ سَر، تیرش زنم
36. ۳۶بهر حق مگذارم امشب ای دودلآب باران بر سر و در زیر گل
37. ۳۷گوشه‌ای خالی شد و او با عیالرفت آنجا جای تنگ و بی مجال
38. ۳۸چون ملخ بر همدگر گشته سواراز نهیب سیل اندر کنج غار
39. ۳۹شب همه شب جمله گویان ای خدااین سزای ما سزای ما سزا
40. ۴۰این سزای آنکِ شد یار خسانیا کسی کرد از برای ناکسان
41. ۴۱این سزای آنکِ اندر طمْعِ خامترک گوید خدمت خاک کرام
42. ۴۲خاک پاکان لیسی و دیوارشانبهتر از عام و رز و گلزارشان
43. ۴۳بندهٔ یک مرد روشن‌دل شویبه که بر فرق سر شاهان روی
44. ۴۴از ملوک خاک جز بانگ دهلتو نخواهی یافت ای پیک سبل
45. ۴۵شهریان خود ره‌...ن نسبت به روحروستایی کیست گیج و بی فتوح
46. ۴۶این سزای آنکِ بی تدبیر عقلبانگ غولی آمدش بگزید نقل
47. ۴۷چون پشیمانی ز دل شد تا شغافزان سپس سودی ندارد اعتراف
48. ۴۸آن کمان و تیر اندر دست اوگرگ را جویان همه شب سو بسو
49. ۴۹گرگ بر وی خود مسلط چون شررگرگ جویان و ز گرگ او بی‌خبر
50. ۵۰هر پشه هر کیک چون گرگی شدهاندر آن ویرانه‌شان زخمی زده
51. ۵۱فرصت آن پشه راندن هم نبوداز نهیب حملهٔ گرگ عنود
52. ۵۲تا نباید گرگ آسیبی زندروستایی ریش خواجه بر کند
53. ۵۳این چنین دندان‌کنان تا نیمشبجانشان از ناف می‌آمد به لب
54. ۵۴ناگهان تمثال گرگ هشته‌ایسر بر آورد از فراز پشته‌ای
55. ۵۵تیر را بگشاد آن خواجه ز شستزد بر آن حیوان که تا افتاد پست
56. ۵۶اندر افتادن ز حیوان باد جستروستایی های کرد و کوفت دست
57. ۵۷ناجوامردا که خرکرهٔ منستگفت نه این گرگ چون آهرمنست
58. ۵۸اندرو اشکال گرگی ظاهرستشکل او از گرگی او مخبرست
59. ۵۹گفت نه بادی که جست از فَرْج ویمی‌شناسم همچنانک آبی ز می
60. ۶۰کشته‌ای خرکره‌ام را در ریاضکه مبادت بسط هرگز ز انقباض
61. ۶۱گفت نیکوتر تفحص کن شبستشخصها در شب ز ناظر محجبست
62. ۶۲شب غلط بنماید و مبدل بسیدید صایب شب ندارد هر کسی
63. ۶۳هم شب و هم ابر و هم باران ژرفاین سه تاریکی غلط آرد شگرف
64. ۶۴گفت آن بر من چو روز روشنستمی‌شناسم باد خرکرهٔ منست
65. ۶۵در میان بیست باد آن باد رامی‌شناسم چون مسافر زاد را
66. ۶۶خواجه بر جست و بیامد ناشکفتروستایی را گریبانش گرفت
67. ۶۷کابله طرار شید آورده‌ایبنگ و افیون هر دو با هم خورده‌ای
68. ۶۸در سه تاریکی شناسی بادِ خَرچون ندانی مر مرا ای خیره‌سر
69. ۶۹آنک داند نیمشب گوساله راچون نداند همره ده‌ساله را
70. ۷۰خویشتن را عارف و واله کنیخاک در چشم مروت می‌زنی
71. ۷۱که مرا از خویش هم آگاه نیستدر دلم گنجای جز الله نیست
72. ۷۲آنچ دی خوردم از آنم یاد نیستاین دل از غیر تحیر شاد نیست
73. ۷۳عاقل و مجنون حقم یاد آردر چنین بی‌خویشیم معذور دار
74. ۷۴آنک مرداری خورد یعنی نبیدشرع او را سوی معذوران کشید
75. ۷۵مست و بنگی را طلاق و بیع نیستهمچو طفلست او معاف و معتقیست
76. ۷۶مستیی کاید ز بوی شاه فردصد خم می در سر و مغز آن نکرد
77. ۷۷پس برو تکلیف چون باشد روااسب ساقط گشت و شد بی دست و پا
78. ۷۸بار کی نهد در جهان خرکره رادرس کی دهد پارسی بومره را
79. ۷۹بار بر گیرند چون آمد عرجگفت حق لیس علی الاعمی حرج
80. ۸۰سوی خود اعمی شدم از حق بصیرپس معافم از قلیل و از کثیر
81. ۸۱لاف درویشی زنی و بی‌خودیهای هوی مستیان ایزدی
82. ۸۲که زمین را من ندانم ز آسمانامتحانت کرد غیرت امتحان
83. ۸۳باد خرکره چنین رسوات کردهستی نفی تو را اثبات کرد
84. ۸۴این چنین رسوا کند حق شید رااین چنین گیرد رمیده‌صید را
85. ۸۵صد هزاران امتحانست ای پسرهر که گوید من شدم سرهنگ در
86. ۸۶گر نداند عامه او را ز امتحانپختگانِ راه جویندش نشان
87. ۸۷چون کند دعویِ خیاطی خسیافکند در پیش او شه اطلسی
88. ۸۸که ِببُر این را بغلطاق فراخز امتحان پیدا شود او را دو شاخ
89. ۸۹گر نبودی امتحان هر بدیهر مخنث در وغا رستم بدی
90. ۹۰خود مخنث را زره پوشیده گیرچون ببیند زخم گردد چون اسیر
91. ۹۱مست حق هشیار چون شد از دبورمست حق ناید به خود تا نفخ صور
92. ۹۲بادهٔ حق راست باشد بی دروغدوغ خوردی دوغ خوردی دوغ دوغ
93. ۹۳ساختی خود را جنید و بایزیدرو که نشناسم تبر را از کلید
94. ۹۴بدرگی و منبلی و حرص و آزچون کنی پنهان بشید ای مکرساز
95. ۹۵خویش را منصور حلاجی کنیآتشی در پنبهٔ یاران زنی
96. ۹۶که بنشناسم عمر از بولهبباد کرهٔ خود شناسم نیمشب
97. ۹۷ای خری کین از تو خر باور کندخویش را بهر تو کور و کر کند
98. ۹۸خویش را از ره‌روان کمتر شمرتو حریف ره‌ریانی گُه مخور
99. ۹۹بازپر از شید سوی عقل تازکی پرد بر آسمان پر مجاز
100. ۱۰۰خویشتن را عاشق حق ساختیعشق با دیو سیاهی باختی
101. ۱۰۱عاشق و معشوق را در رستخیزدو بدو بندند و پیش آرند تیز
102. ۱۰۲تو چه خود را گیج و بی‌خود کرده‌ایخون رز کو خون ما را خورده‌ای
103. ۱۰۳رو که نشناسم تو را از من بجهعارف بی‌خویشم و بهلول ده
104. ۱۰۴تو توهم می‌کنی از قرب حقکه طبق‌گر دور نبود از طبق
105. ۱۰۵این نمی‌بینی که قرب اولیاصد کرامت دارد و کار و کیا
106. ۱۰۶آهن از داوود مومی می‌شودموم در دستت چو آهن می‌بود
107. ۱۰۷قرب خلق و رزق بر جمله‌ست عامقرب وحی عشق دارند این کرام
108. ۱۰۸قرب بر انواع باشد ای پدرمی‌زند خورشید بر کهسار و زر
109. ۱۰۹لیک قربی هست با زر شید راکه از آن آگه نباشد بید را
110. ۱۱۰شاخ خشک و تر قریب آفتابآفتاب از هر دو کی دارد حجاب
111. ۱۱۱لیک کو آن قربت شاخ طریکه ثمار پخته از وی می‌خوری
112. ۱۱۲شاخ خشک از قربت آن آفتابغیر زوتر خشک گشتن گو بیاب
113. ۱۱۳آنچنان مستی مباش ای بی‌خردکه به عقل آید پشیمانی خورد
114. ۱۱۴بلک از آن مستان که چون می می‌خورندعقلهای پخته حسرت می‌برند
115. ۱۱۵ای گرفته همچو گربه موش پیرگر از آن می شیرگیری شیر گیر
116. ۱۱۶ای بخورده از خیالی جام هیچهمچو مستان حقایق بر مپیچ
117. ۱۱۷می‌فتی این سو و آن سو مست‌وارای تو این سو نیستت زان سو گذار
118. ۱۱۸گر بدان سو راه یابی بعد از آنگه بدین سو گه بدان سو سر فشان
119. ۱۱۹جمله این سویی از آن سو گپ مزنچون نداری مرگ ... جان مکن
120. ۱۲۰آن خضرجان کز اجل نهراسد اوشاید ار مخلوق را نشناسد او
121. ۱۲۱کام از ذوق توهم خوش کنیدر دمی در خیک خود پرش کنی
122. ۱۲۲پس به یک سوزن تهی گردی ز باداین چنین فربه تن عاقل مباد
123. ۱۲۳کوزه‌ها سازی ز برف اندر شتاکی کند چون آب بیند آن وفا