1. ۱علم را دو پَر، گمان را یک پرستناقص آمد ظنْ به پرواز ابترست
2. ۲مرغِ یک‌پر زود افتد سرنگونباز بر پرد دو گامی یا فزون
3. ۳افت خیزان می‌رود مرغ گمانبا یکی پر بر امید آشیان
4. ۴چون ز ظن وا رست علمش رو نمودشد دو پر آن مرغ یک‌پر پر گشود
5. ۵بعد از آن یمشی سویا مستقیمنه علی وجهه مکبا او سقیم
6. ۶با دو پر بر می‌پرد چون جبرئیلبی گمان و بی مگر بی قال و قیل
7. ۷گر همه عالم بگویندش تویبر ره یزدان و دین مستوی
8. ۸او نگردد گرم‌تر از گفتشانجان طاق او نگردد جفتشان
9. ۹ور همه گویند او را گم‌رهیکوه پنداری و تو برگ کهی
10. ۱۰او نیفتد در گمان از طعنشاناو نگردد دردمند از ظعنشان
11. ۱۱بلک گر دریا و کوه آید به‌گفتگویدش با گم‌رهی گشتی تو جفت
12. ۱۲هیچ یک ذره نیفتد در خیالیا به طعن طاعنان رنجورحال