1. ۱بیست از دزدان بدند آنجا و بیشبخش می‌کردند مسروقات خویش
2. ۲شحنه را غماز آگه کرده بودمردم شحنه بر افتادند زود
3. ۳هم بدان‌جا پای چپ و دست راستجمله را ببرید و غوغایی بخاست
4. ۴دست زاهد هم بریده شد غلطپاش را می‌خواست هم کردن سقط
5. ۵در زمان آمد سواری بس گزینبانگ بر زد بر عوان کای سگ ببین
6. ۶این فلان شیخست از ابدال خدادست او را تو چرا کردی جدا
7. ۷آن عوان بدرید جامه تیز رفتپیش شحنه داد آگاهیش تفت
8. ۸شحنه آمد پا برهنه عذرخواهکه ندانستم خدا بر من گواه
9. ۹هین بحل کن مر مرا زین کار زشتای کریم و سرور اهل بهشت
10. ۱۰گفت می‌دانم سبب این نیش رامی‌شناسم من گناه خویش را
11. ۱۱من شکستم حرمت ایمان اوپس یمینم برد دادستان او
12. ۱۲من شکستم عهد و دانستم بَدستتا رسید آن شومی جرات بِه‌دَست
13. ۱۳دست ما و پای ما و مغز و پوستباد ای والی فدای حکم دوست
14. ۱۴قسم من بود این تو را کردم حلالتو ندانستی تو را نبود وبال
15. ۱۵و آنک او دانست او فرمان‌رواستبا خدا سامانِ پیچیدن کجاست
16. ۱۶ای بسا مرغی پریده دانه‌جوکه بریده حلق او هم حلق او
17. ۱۷ای بسا مرغی ز معده وز مغصبر کنار بام محبوس قفس
18. ۱۸ای بسا ماهی در آب دوردستگشته از حرص گلو ماخوذ شست
19. ۱۹ای بسا مستور در پرده بدهشومی فرج و گلو رسوا شده
20. ۲۰ای بسا قاضی حبر نیک‌خواز گلو و رشوتی او زردرو
21. ۲۱بلک در هاروت و ماروت آن شراباز عروج چرخشان شد سد باب
22. ۲۲بایزید از بهر این کرد احترازدید در خود کاهلی اندر نماز
23. ۲۳از سبب اندیشه کرد آن ذو لبابدید علت خوردن بسیار از آب
24. ۲۴گفت تا سالی نخواهم خورد آبآنچنان کرد و خدایش داد تاب
25. ۲۵این کمینه جهد او بد بهر دینگشت او سلطان و قطب العارفین
26. ۲۶چون بریده شد برای حلق دستمرد زاهد را دَرِ شکوی ببست
27. ۲۷شیخ اقطع گشت نامش پیش خلقکرد معروفش بدین آفات حلق