1. ۱در عریش او را یکی زایر بیافتکو به‌هر دو دست می زنبیل بافت
2. ۲گفت او را ای عدو جان خویشدر عریشم آمده سر کرده پیش
3. ۳این چراکردی شتاب اندر سباقگفت از افراط مهر و اشتیاق
4. ۴پس تبسم کرد و گفت اکنون بیالیک مخفی دار این را ای کیا
5. ۵تا نمیرم من مگو این با کسینه قرینی نه حبیبی نه خسی
6. ۶بعد از آن قومی دگر از روزنشمطلع گشتند بر بافیدنش
7. ۷گفت حکمت را تو دانی کردگارمن کنم پنهان تو کردی آشکار
8. ۸آمد الهامش که یک چَندی بُدندکه درین غم بر تو منکر می‌شدند
9. ۹که مگر سالوس بود او در طریقکه خدا رسواش کرد اندر فریق
10. ۱۰من نخواهم کان رمه کافر شونددر ضلالت در گمان بد روند
11. ۱۱این کرامت را بکردیم آشکارکه دهیمت دست اندر وقت کار
12. ۱۲تا که آن بیچارگانِ بد گمانرد نگردند از جناب آسمان
13. ۱۳من تورا بی این کرامتها ز پیشخود تسلی دادمی از ذات خویش
14. ۱۴این کرامت بهر ایشان دادمتوین چراغ از بهر آن بنهادمت
15. ۱۵تو از آن بگذشته‌ای کز مرگ تنترسی وز تفریق اجزای بدن
16. ۱۶وهم تفریق سر و پا از تو رفتدفع وهم اسپر رسیدت نیک زفت