1. ۱چون دقوقی آن قیامت را بدیدرحم او جوشید و اشک او دوید
2. ۲گفت یا رب منگر اندر فعلشاندستشان گیر ای شه نیکو نشان
3. ۳خوش سلامتشان به ساحل باز برای رسیده دست تو در بحر و بر
4. ۴ای کریم و ای رحیم سرمدیدر گذار از بدسگالان این بدی
5. ۵ای بداده رایگان صد چشم و گوشبی ز رشوت بخش کرده عقل و هوش
6. ۶پیش از استحقاق بخشیده عطادیده از ما جمله کفران و خطا
7. ۷ای عظیم از ما گناهان عظیمتو توانی عفو کردن در حریم
8. ۸ما ز آز و حرص خود را سوختیموین دعا را هم ز تو آموختیم
9. ۹حرمت آن که دعا آموختیدر چنین ظلمت چراغ افروختی
10. ۱۰همچنین می‌رفت بر لفظش دعاآن زمان چون مادران با وفا
11. ۱۱اشک می‌رفت از دو چشمش و آن دعابی خود از وی می بر آمد بر سما
12. ۱۲آن دعای بی خودان خود دیگرستآن دعا زو نیست گفت داورست
13. ۱۳آن دعا حق می‌کند چون او فناستآن دعا و آن اجابت از خداست
14. ۱۴واسطهٔ مخلوق نه اندر میانبی‌خبر زان لابه کردن جسم و جان
15. ۱۵بندگان حق رحیم و بردبارخوی حق دارند در اصلاح کار
16. ۱۶مهربان بی‌رشوتان یاری‌گراندر مقام سخت و در روز گران
17. ۱۷هین بجو این قوم را ای مبتلاهین غنیمت دارشان پیش از بلا
18. ۱۸رست کشتی از دم آن پهلوانواهل کشتی را به‌جَهد خود گمان
19. ۱۹که مگر بازوی ایشان در حذربر هدف انداخت تیری از هنر
20. ۲۰پا رهاند روبهان را در شکارو آن ز دُم دانند روباهان غرار
21. ۲۱عشقها با دُم خود بازند کینمی‌رهاند جان ما را در کمین
22. ۲۲روبها پا را نگه دار از کلوخپا چو نبود دُم چه سود ای چشم‌شوخ
23. ۲۳ما چو روباهان و پای ما کراممی‌رهاندمان ز صدگون انتقام
24. ۲۴حیلهٔ باریک ما چون دُم ماستعشقها بازیم با دُم چپ و راست
25. ۲۵دُم بجنبانیم ز استدلال و مکرتا که حیران ماند از ما زید و بکر
26. ۲۶طالب حیرانی خلقان شدیمدستِ طمع اندر الوهیت زدیم
27. ۲۷تا بافسون مالک دلها شویماین نمی‌بینیم ما کاندر گویم
28. ۲۸در گوی و در چهی ای قلتباندست وا دار از سبال دیگران
29. ۲۹چون به بُستانی رسی زیبا و خوشبعد از آن دامان خلقان گیر و کش
30. ۳۰ای مقیم حبس چار و پنج و ششنغز جایی دیگران را هم بکش
31. ۳۱ای چو خربنده حریف کون خربوسه گاهی یافتی ما را ببر
32. ۳۲چون ندادت بندگی دوست دستمیل شاهی از کجاات خاستست
33. ۳۳در هوای آنک گویندت زهیبسته‌ای در گردن جانت زهی
34. ۳۴روبها این دم حیلت را بهلوقف کن دل بر خداوندان دل
35. ۳۵در پناه شیر، کم ناید کبابروبها تو سوی جیفه کم شتاب
36. ۳۶تو دلا منظور حق آنگه شویکه چو جزوی سوی کل خود روی
37. ۳۷حق همی‌گوید نظرمان در دلستنیست بر صورت که آن آب و گلست
38. ۳۸تو همی‌گویی مرا دل نیز هستدل فراز عرش باشد نی به پست
39. ۳۹در گِل تیره یقین هم آب هستلیک زان آبت نشاید آب‌دست
40. ۴۰زان که گر آبست مغلوب گِلستپس دل خود را مگو کین هم دلست
41. ۴۱آن دلی کز آسمانها برترستآن دل ابدال یا پیغامبرست
42. ۴۲پاک گشته آن ز گِل صافی شدهدر فزونی آمده وافی شده
43. ۴۳ترکِ گِل کرده سوی بحر آمدهرسته از زندانِ گِل بحری شده
44. ۴۴آب ما محبوس گِل ماندست هینبحر رحمت جذب کن ما را ز طین
45. ۴۵بحر گوید من تورا در خود کِشملیک می‌لافی که من آب خوشم
46. ۴۶لاف تو محروم می‌دارد توراترک آن پنداشت کن در من درآ
47. ۴۷آبِ گِل خواهد که در دریا رودگِل گرفته پای آب و می‌کشد
48. ۴۸گر رهاند پای خود از دست گلگل بماند خشک و او شد مستقل
49. ۴۹آن کشیدن چیست از گل آب راجذب تو نقل و شراب ناب را
50. ۵۰همچنین هر شهوتی اندر جهانخواه مال و خواه جاه و خواه نان
51. ۵۱هر یکی زینها تورا مستی کندچون نیابی آن خمارت می‌زند
52. ۵۲این خمارِ غم دلیلِ آن شدستکه بدان مفقود، مستی‌ات بُدست
53. ۵۳جز به اندازهٔ ضرورت زین مگیرتا نگردد غالب و بر تو امیر
54. ۵۴سر کشیدی تو که من صاحب‌دلمحاجتِ غیری ندارم واصلم
55. ۵۵آنچنانک آب در گِل سر کشدکه منم آب و چرا جویم مدد
56. ۵۶دل تو این آلوده را پنداشتیلاجرم دل ز اهل دل برداشتی
57. ۵۷خود روا داری که آن دل باشد اینکو بود در عشق شیر و انگبین
58. ۵۸لطفِ شیر و انگبین عکس دلستهر خوشی را آن خوش از دل حاصلست
59. ۵۹پس بُوَد دل جوهر و عالم عرضسایهٔ دل چون بود دل را غرض؟
60. ۶۰آن دلی کو عاشق مالست و جاهیا زبون این گِل و آب سیاه
61. ۶۱یا خیالاتی که در ظلمات اومی‌پرستدشان برای گفت و گو
62. ۶۲دل نباشد غیر آن دریای نوردل نظرگاه خدا وانگاه کور
63. ۶۳نه دل اندر صد هزاران خاص و عامدر یکی باشد کدامست آن کدام
64. ۶۴ریزهٔ دل را بهل دل را بجوتا شود آن ریزه چون کوهی ازو
65. ۶۵دل محیطست اندرین خطهٔ وجودزر همی‌افشاند از احسان و جود
66. ۶۶از سلام حق سلامیها نثارمی‌کند بر اهل عالم اختیار
67. ۶۷هر که را دامن درستست و مُعَدآن نثار دل بر آنکس می‌رسد
68. ۶۸دامن تو آن نیازست و حضورهین منه در دامن آن سنگ فجور
69. ۶۹تا ندرد دامنت زان سنگهاتا بدانی نقد را از رنگها
70. ۷۰سنگ پُر کردی تو دامن از جهانهم ز سنگ سیم و زر چون کودکان
71. ۷۱از خیال سیم و زر چون زر نبوددامن صدقت درید و غم فزود
72. ۷۲کی نماید کودکان را سنگ، سنگتا نگیرد عقلْ دامنشان به چنگ
73. ۷۳پیر، عقل آمد نه آن موی سپیدمو نمی‌گنجد درین بخت و امید