1. ۱گفت شیر آری ولی ربُّ العبادنردبانی پیش پای ما نهاد
2. ۲پایه پایه رفت باید سوی بامهست جَبری بودن اینجا طمع خام
3. ۳پای داری چون کُنی خود را تو لنگ‌‌؟دست داری چون کُنی پنهان تو چنگ‌‌؟
4. ۴خواجه چون بیلی به دست بنده دادبی زبان معلوم شد او را مُراد
5. ۵دستِ همچون بیل اشارت‌های اوستآخر اندیشی عبارت‌های اوست
6. ۶چون اشارت‌هاش را بر جان نهیدر وفا‌ی آن اشارت جان دهی
7. ۷پس اشارت‌های اسرار‌ت دهدبار بَر‌دارد ز تو کارت دهد
8. ۸حاملی محمول گرداند تو‌راقابلی مقبول گرداند تو‌را
9. ۹قابل امر ویی قایل شویوصل جویی بعد از آن واصل شوی
10. ۱۰سعیِ شکرِ نعمتش قدرت بودجَبر تو انکار آن نعمت بود
11. ۱۱شکرِ قدرت قدرتت افزون کندجَبرْ نعمت از کفت بیرون کند
12. ۱۲جَبرِ تو خُفتن بود در ره مخُسپتا نبینی آن در و دَرگه مخُسپ
13. ۱۳هان مخسپ ای کاهلِ بی‌اعتبارجز به زیر آن درخت میوه‌دار
14. ۱۴تا که شاخ افشان کند هر لحظه بادبر سر خفته بریزد نقل و زاد
15. ۱۵جبر و خفتن در میان ره‌...نمرغ بی‌هنگام کی یابد امان‌‌؟
16. ۱۶ور اشارت‌هاش را بینی زنیمرد پنداری و چون بینی زنی
17. ۱۷این قدر عقلی که داری گُم شودسَر که عقل از وی بپرّد دُم شود
18. ۱۸زانک بی‌شکری بود شوم و شَنارمی‌برد بی‌شکر را در قَعرِ نار
19. ۱۹گر توکّل می‌کنی در کار کنکشت کن پس تکیه بر جبّار کُن