1. ۱قصهٔ رنجور و رنجوری بخواندبعد از آن در پیش رنجورش نشاند
2. ۲رنگِ روی و نبض و قاروره بدیدهم علاماتش هم اسبابش شنید
3. ۳گفت هر دارو که‌ ایشان کرده‌اندآن عمارت نیست ویران کرده‌اند
4. ۴بی‌خبر بودند از حالِ درون اَسْتَـعِـیــذُ الـلّهَ مِـمـّــا یَفْـتَـــرُون
5. ۵دید رنج و کشف شد بَر وی نهفتلیک پنهان کرد و با سلطان نگفت
6. ۶رنجَش از صفرا و از سودا نبودبوی هر هیزم پدید آید ز دود
7. ۷دید از زاریش کاو زارِ دِلستتن خوشَست و او گرفتارِ دِلست
8. ۸عاشقی پیداست از زاریّ دلنیست بیماری چو بیماریّ دل
9. ۹علّت عاشق ز علت‌ها جداستعشقْ اصطرلاب اسرارِ خداست
10. ۱۰عاشقی گر زین سر و گر زان سرستعاقبت ما را بدان سَر رهبرست
11. ۱۱هرچه گویم عشق را شرح و بیانچون به عشق آیم خجل باشم از آن
12. ۱۲گرچه تفسیرِ زبان روشنگرستلیک عشقِ بی‌زبان روشنترست
13. ۱۳چون قلم اندر نوشتن می‌شتافتچون به عشق آمد قلم بر خود شکافت
14. ۱۴عقل در شرحش چو خَر در گِل بخفتشرحِ عشق و عاشقی هم عشق گفت
15. ۱۵آفتاب آمد دلیلِ آفتابگر دلیلت باید از وی رو متاب
16. ۱۶از وی ار سایه نشانی می‌دهدشمس هر دم نورِ جانی می‌دهد
17. ۱۷سایه خواب آرد تو را همچون سَمَرچون برآید شمسْ اِنشقَّ القمر
18. ۱۸خودْ غریبی در جهان چون شمس نیستشمسِ جانِ باقئی کِش اَمس نیست
19. ۱۹شمس در خارج اگر چه هست فردمی‌توان هم مثل او تصویر کرد
20. ۲۰شمسِ جان کو خارج آمد از اثیرنبودش در ذهن و در خارج نظیر
21. ۲۱در تصوّر ذات او را گُنج کوتا درآید در تصوّر مثل او
22. ۲۲چون حدیث روی شمس‌الدّین رسیدشمسِ چارم‌ آسمان سَر در کشید
23. ۲۳واجب آید چونکه آمد نام اوشرح کردن رمزی از اِنعام او
24. ۲۴این نَفَس جانْ دامنم برتافته‌ستبوی پیراهانِ یوسف یافته‌ست
25. ۲۵کز برای حقِّ صحبت سال‌هابازگو حالی از آن خوش حال‌ها
26. ۲۶تا زمین و آسمان خندان شودعقل و روح و دیده صدچندان شود
27. ۲۷لاتکُلِفْنی فانّی فی الفَناکلَّت اَفْهامِی فلا اُحْصِی ثنا
28. ۲۸کُلُّ شَیءٍ قالَهُ غَیرُ المُفِیقأنْ تَکَلَّفْ اَوْ تَصَلَّفْ لا یَلِیق
29. ۲۹من چه گویم یک رگم هشیار نیستشرح آن یاری که او را یار نیست
30. ۳۰شرح این هجران و این خون جگراین زمان بگذار تا وقت دگر
31. ۳۱قال اَطعِمْنی فانّی جٰائعُواعتَجِلْ فالوَقْتُ سَیْفُ قاطعُ
32. ۳۲صوفی ابن‌الوقت باشد ای رفیقنیست فردا گفتن از شرط طریق
33. ۳۳تو مگر خود مرد صوفی نیستی؟هست را از نسیه خیزد نیستی
34. ۳۴گفتمش پوشیده خوش‌تر سِرِّ یارخود تو در ضمن حکایت گوش‌ دار
35. ۳۵خوش‌تر آن باشد که سِرِّ دلبرانگفته آید در حدیث دیگران
36. ۳۶گفت مکشوف و برهنه بی‌ غُلولبازگو، دفعم مَده ای بوالفضول
37. ۳۷پرده بردار و برهنه گو که منمی‌نخسپم با صنم با پیرهن
38. ۳۸گفتم ار عریان شود او در عیاننه تو مانی نه کنارت نه میان
39. ۳۹آرزو می‌خواه، لیک اندازه خواهبرنتابد کوه را یک برگ کاه
40. ۴۰آفتابی کز وی این عالم فروختاندکی گر پیش آید جمله سوخت
41. ۴۱فتنه و آشوب و خون‌ریزی مجویبیش ازین از شمس تبریزی مگوی
42. ۴۲این ندارد آخر از آغاز گویرو تمامِ این حکایت بازگوی