1. ۱بوالبشر کو علم الاسما بگستصد هزاران علمش اندر هر رگست
2. ۲اسم هر چیزی چنان کان چیز هستتا به پایان جان او را داد دست
3. ۳هر لقب کو داد آن مبدل نشدآنک چستش خواند او کاهل نشد
4. ۴هر که اول مؤمن است اول بدیدهر که آخر کافر او را شد پدید
5. ۵اسم هر چیزی تو از دانا شنوسر رمز علم الاسما شنو
6. ۶اسم هر چیزی بر ما ظاهرشاسم هر چیزی بر خالق سرش
7. ۷نزد موسی نام چوبش بد عصانزد خالق بود نامش اژدها
8. ۸بد عمر را نام اینجا بت‌پرستلیک مؤمن بود نامش در الست
9. ۹آنک بد نزدیک ما نامش منیپیش حق این نقش بد که با منی
10. ۱۰صورتی بود این منی اندر عدمپیش حق موجود نه بیش و نه کم
11. ۱۱حاصل آن آمد حقیقت نام ماپیش حضرت کان بود انجام ما
12. ۱۲مرد را بر عاقبت نامی نهدنی بر آن کو عاریت نامی نهد
13. ۱۳چشم آدم چون به نور پاک دیدجان و سرّ نام‌ها گشتش پدید
14. ۱۴چون مَلَک انوار حق در وی بیافتدر سجود افتاد و در خدمت شتافت
15. ۱۵مدح این آدم که نامش می‌برمقاصرم گر تا قیامت بشمرم
16. ۱۶این همه دانست و چون آمد قضادانش یک نهی شد بر وی خطا
17. ۱۷کای عجب نهی از پی تحریم بودیا به تاویلی بد و توهیم بود
18. ۱۸در دلش تاویل چون ترجیح یافتطبع در حیرت سوی گندم شتافت
19. ۱۹باغبان را خار چون در پای رفتدزد فرصت یافت کالا برد تفت
20. ۲۰چون ز حیرت رست‌، باز آمد به راهدید برده دزد رخت از کارگاه
21. ۲۱ربنا انا ظلمنا گفت و آهیعنی آمد ظلمت و گم گشت راه
22. ۲۲پس قضا ابری بوَد خورشیدپوششیر و اژدرها شود زو همچو موش
23. ۲۳من اگر دامی نبینم گاه حکممن نه تنها جاهلم در راه حکم
24. ۲۴ای خنک آن کو نکوکاری گرفتزور را بگذاشت او‌، زاری گرفت
25. ۲۵گر قضا پوشد سیه همچون شبتهم قضا دستت بگیرد عاقبت
26. ۲۶گر قضا صد بار قصد جان کندهم قضا جانت دهد درمان کند
27. ۲۷این قضا صد بار اگر راهت زندبر فراز چرخ‌، خرگاهت زند
28. ۲۸از کرم دان این که می‌ترساندتتا به مُلک ایمنی بنشاندت
29. ۲۹این سخن پایان ندارد گشت دیرگوش کن تو قصهٔ خرگوش و شیر