1. ۱تا عمر آمد ز قیصر یک رسولدر مدینه از بیابان نغول
2. ۲گفت کو قصر خلیفه ای حشمتا من اسپ و رخت را آنجا کشم
3. ۳قوم گفتندش که او را قصر نیستمر عمر را قصر، جان روشنیست
4. ۴گرچه از میری ورا آوازه‌ایستهمچو درویشان مر او را کازه‌ایست
5. ۵ای برادر چون ببینی قصر اوچونک در چشم دلت رُسته‌ست مو
6. ۶چشم دل از مو و علت پاک آروانگه آن دیدار قصرش چشم دار
7. ۷هر که را هست از هوسها جان پاکزود بیند حضرت و ایوان پاک
8. ۸چون محمد پاک شد زین نار و دودهر کجا رو کرد وجه الله بود
9. ۹چون رفیقی وسوسهٔ بدخواه راکی بدانی ثم وجه الله را
10. ۱۰هر که را باشد ز سینه فتح باببیند او بر چرخ دل صد آفتاب
11. ۱۱حق پدیدست از میان دیگرانهمچو ماه اندر میان اختران
12. ۱۲دو سر انگشت بر دو چشم نههیچ بینی از جهان انصاف ده
13. ۱۳گر نبینی این جهان معدوم نیستعیب جز ز انگشت نفس شوم نیست
14. ۱۴تو ز چشم انگشت را بَردار هینوانگهانی هرچه می‌خواهی ببین
15. ۱۵نوح را گفتند امت کو ثوابگفت او زان سوی واستغشوا ثیاب
16. ۱۶رو و سر در جامه‌ها پیچیده‌ایدلاجرم با دیده و نادیده‌اید
17. ۱۷آدمی دیدست و باقی پوستستدید آنست آن که دید دوستست
18. ۱۸چونک دید دوست نبود کور بهدوست کو باقی نباشد دور به
19. ۱۹چون رسول روم این الفاظ تردر سماع آورد شد مشتاق‌تر
20. ۲۰دیده را بر جستن عمر گماشترخت را و اسپ را ضایع گذاشت
21. ۲۱هر طرف اندر پی آن مرد کارمی‌شدی پرسان او دیوانه‌وار
22. ۲۲کین چنین مردی بود اندر جهانوز جهان مانند جان باشد نهان
23. ۲۳جست او را تاش چون بنده بودلاجرم جوینده یابنده بود
24. ۲۴دید اعرابی زنی او را دخیلگفت عمر نک به زیر آن نخیل
25. ۲۵زیر خرمابن ز خلقان او جدازیر سایه خفته بین سایهٔ خدا