1. ۱مرد گفتش کای امیرالمؤمنینجان ز بالا چون در آمد در زمین
2. ۲مرغ بی‌اندازه چون شد در قفسگفت حقّ بر جانْ فسونْ خوانْد و قصص
3. ۳بر عدمها کان ندارد چشم و گوشچون فسون خوانَد همی آید به جوش
4. ۴از فسونِ او عدمها زودْ زودخوش معلق می‌زند سوی وجود
5. ۵باز بر موجود افسونی چو خوانْدزو دو اسپه در عدم موجود راند
6. ۶گفت در گوش گُل و خندانش کردگفت با سنگ و عقیق کانش کرد
7. ۷گفت با جسمْ آیتی تا جان شد اوگفت با خورشیدْ تا رخشان شد او
8. ۸باز در گوشش دمد نکتهٔ مخوفدر رخ خورشید افتد صد کسوف
9. ۹تا به گوش ابر آن گویا چه خوانْدکو چو مَشک از دیدهٔ خود اشک راند
10. ۱۰تا به گوش خاک حق چه خوانده استکو مراقب گشت و خامش مانده است
11. ۱۱در تردد هر که او آشفته استحق به گوش او معما گفته است
12. ۱۲تا کند محبوسش اندر دو گمانآن کنم آن گفت یا خود ضد آن
13. ۱۳هم ز حق ترجیح یابد یک طرفزان دو یک را برگزیند زان کنف
14. ۱۴گر نخواهی در تردد هوش جانکم فشار این پنبه اندر گوش جان
15. ۱۵تا کنی فهم آن معماهاش راتا کنی ادراک رمز و فاش را
16. ۱۶پس محل وحی گردد گوش جانوحی چه بود گفتنی از حس نهان
17. ۱۷گوش جان و چشم جان جز این حس استگوش عقل و گوش ظن زین مفلس است
18. ۱۸لفظ جبرم عشق را بی‌صبر کردوانک عاشق نیست حبس جبر کرد
19. ۱۹این معیت با حقست و جبر نیستاین تجلی مه است این ابر نیست
20. ۲۰ور بود این جبر جبر عامه نیستجبر آن امارهٔ خودکامه نیست
21. ۲۱جبر را ایشان شناسند ای پسرکه خدا بگشادشان در دل بصر
22. ۲۲غیب و آینده بریشان گشت فاشذکر ماضی پیش ایشان گشت لاش
23. ۲۳اختیار و جبر ایشان دیگرستقطره‌ها اندر صدفها گوهرست
24. ۲۴هست بیرون قطرهٔ خرد و بزرگدر صدف آن در خردست و سترگ
25. ۲۵طبع ناف آهوست آن قوم رااز برون خون و درونشان مشکها
26. ۲۶تو مگو کین مایه بیرون خون بودچون رود در ناف مشکی چون شود
27. ۲۷تو مگو کین مس برون بد محتقردر دل اکسیر چون گیرد گهر
28. ۲۸اختیار و جبر در تو بد خیالچون دریشان رفت شد نور جلال
29. ۲۹نان چو در سفره‌ست باشد آن جماددر تن مردم شود او روح شاد
30. ۳۰در دل سفره نگردد مستحیلمستحیلش جان کند از سلسبیل
31. ۳۱قوت جانست این ای راست‌خوانتا چه باشد قوت آن جان جان
32. ۳۲گوشت پارهٔ آدمی با عقل و جانمی‌شکافد کوه را با بحر و کان
33. ۳۳زور جان کوه کن شق حجرزور جان جان در انشق القمر
34. ۳۴گر گشاید دلْ سرِ انبان رازجان به سوی عرش سازد ترک‌تاز