1. ۱کَردِ حق و کَردِ ما هر دو ببینکَردِ ما را هست دان پیداست این
2. ۲گر نباشد فعل خَلق اندر میانپس مگو کس را چرا کردی چنان
3. ۳خَلقِ حق افعال ما را موُجِدستفعل ما آثار خَلقِ ایزدست
4. ۴ناطقی یا حرف بیند یا غرضکی شود یک دم محیط دو عرض
5. ۵گر به معنی رفت شد غافل ز حرفپیش و پس یک دم نبیند هیچ طرف
6. ۶آن زمان که پیش‌بینی آن زمانتو پَسِ خود کی ببینی این بدان
7. ۷چون محیط حرف و معنی نیست جانچون بود جان خالق این هر دوان
8. ۸حق محیط جمله آمد ای پسروا ندارد کارش از کار دگر
9. ۹گفت شیطان که بما اغویتنیکرد فعل خود نهان دیو دنی
10. ۱۰گفت آدم که ظلمنا نفسنااو ز فعل حق نبد غافل چو ما
11. ۱۱در گنه او از ادب پنهانش کردزان گنه بر خود زدن او بر بخورد
12. ۱۲بعد توبه گفتش ای آدم نه منآفریدم در تو آن جرم و محن
13. ۱۳نه که تقدیر و قضای من بد آنچون به وقت عذر کردی آن نهان؟
14. ۱۴گفت ترسیدم ادب نگذاشتمگفت هم من پاس آنت داشتم
15. ۱۵هر که آرد حرمت او حرمت بردهر که آرد قند لوزینه خورد
16. ۱۶طیبات از بهر کی للطیبینیار را خوش کن برنجان و ببین
17. ۱۷یک مثال ای دل پی فرقی بیارتا بدانی جبر را از اختیار
18. ۱۸دست کان لرزان بود از ارتعاشوانک دستی تو بلرزانی ز جاش
19. ۱۹هر دو جنبش آفریدهٔ حق شناسلیک نتوان کرد این با آن قیاس
20. ۲۰زان پشیمانی که لرزانیدیشمرتعش را کی پشیمان دیدیش
21. ۲۱بحث عقلست این چه عقل آن حیله‌گرتا ضعیفی ره برد آنجا مگر
22. ۲۲بحث عقلی گر دُر و مرجان بودآن دگر باشد که بحث جان بود
23. ۲۳بحث جان اندر مقامی دیگرستبادهٔ جان را قوامی دیگرست
24. ۲۴آن زمان که بحث عقلی ساز بوداین عمر با بوالحکم همراز بود
25. ۲۵چون عمر از عقل آمد سوی جانبوالحکم بوجهل شد در حکم آن
26. ۲۶سوی حس و سوی عقل او کاملستگرچه خود نسبت به جان او جاهلست
27. ۲۷بحث عقل و حس اثر دان یا سبببحث جانی یا عجب یا بوالعجب
28. ۲۸ضؤ جان آمد نماند ای مستضیلازم و ملزوم و نافی مقتضی
29. ۲۹زانک بینایی که نورش بازغستاز دلیل چون عصا بس فارغست