1. ۱ساحران در عهد فرعون لعینچون مری کردند با موسی بکین
2. ۲لیک موسی را مقدم داشتندساحران او را مکرم داشتند
3. ۳زانک گفتندش که فرمان آن تستگر همی خواهی عصا تو فکن نخست
4. ۴گفت نی اول شما ای ساحرانافکنید ان مکرها را درمیان
5. ۵این قدر تعظیم دینشان را خریدکز مری آن دست و پاهاشان برید
6. ۶ساحران چون حق او بشناختنددست و پا در جرم آن در باختند
7. ۷لقمه و نکته‌ست کامل را حلالتو نه‌ای کامل مخور می‌باش لال
8. ۸چون تو گوشی او زبان نی جنس توگوشها را حق بفرمود انصتوا
9. ۹کودک اوّل چون بزاید شیرنوشمدّتی خامُش بوَد او جمله گوش
10. ۱۰مدّتی می‌بایدش لب دوختناز سخن، تا او سخن آموختن
11. ۱۱ور نباشد گوش و تی‌تی می‌کندخویشتن را گنگِ گیتی می‌کند
12. ۱۲کرّ اصلی کِش نبُد ز آغاز گوشلال باشد، کی کند در نطق جوش؟
13. ۱۳زانکه اوّل سمع باید نطق راسوی منطق از رهِ سمع اندر آ
14. ۱۴وادخلوا الابیات من ابوابهاواطلبوا الاغراض فی اسبابها
15. ۱۵نطق کان موقوف راه سمع نیستجز که نطق خالق بی‌طمع نیست
16. ۱۶مبدعست او تابع استاد نیمسند جمله ورا اسناد نی
17. ۱۷باقیان هم در حرف هم در مقالتابع استاد و محتاج مثال
18. ۱۸زین سخن گر نیستی بیگانه‌ایدلق و اشکی گیر در ویرانه‌ای
19. ۱۹زانک آدم زان عتاب از اشک رستاشک تر باشد دم توبه‌پرست
20. ۲۰بهر گریه آمد آدم بر زمینتا بود گریان و نالان و حزین
21. ۲۱آدم از فردوس و از بالای هفتپای ماچان از برای عذر رفت
22. ۲۲گر ز پشت آدمی وز صلب اودر طلب می‌باش هم در طلب او
23. ۲۳ز آتش دل و آب دیده نقل سازبوستان از ابر و خورشیدست باز
24. ۲۴تو چه دانی ذوق آب دیدگانعاشق نانی تو چون نادیدگان
25. ۲۵گر تو این انبان ز نان خالی کنیپر ز گوهرهای اجلالی کنی
26. ۲۶طفل جان از شیر شیطان باز کنبعد از آنش با ملک انباز کن
27. ۲۷تا تو تاریک و ملول و تیره‌ایدان که با دیو لعین همشیره‌ای
28. ۲۸لقمه‌ای کو نور افزود و کمالآن بود آورده از کسب حلال
29. ۲۹روغنی کاید چراغ ما کشدآب خوانش چون چراغی را کشد
30. ۳۰علم و حکمت زاید از لقمهٔ حلالعشق و رقت آید از لقمهٔ حلال
31. ۳۱چون ز لقمه تو حسد بینی و دامجهل و غفلت زاید آن را دان حرام
32. ۳۲هیچ گندم کاری و جو بر دهددیده‌ای اسپی که کرهٔ خر دهد
33. ۳۳لقمه تخمست و برش اندیشه‌هالقمه بحر و گوهرش اندیشه‌ها
34. ۳۴زاید از لقمهٔ حلال اندر دهانمیل خدمت عزم رفتن آن جهان