1. ۱کرد بازرگان تجارت را تمامباز آمد سوی منزل دوستکام
2. ۲هر غلامی را بیاورد ارمغانهر کنیزک را ببخشید او نشان
3. ۳گفت طوطی ارمغان بنده کوآنچ دیدی و آنچ گفتی بازگو
4. ۴گفت نه من خود پشیمانم از آندست خود خایان و انگشتان گزان
5. ۵من چرا پیغام خامی از گزافبردم از بی‌دانشی و از نشاف
6. ۶گفت ای خواجه پشیمانی ز چیستچیست آن کاین خشم و غم را مقتضی‌ست‌؟
7. ۷گفت گفتم آن شکایت‌های توبا گروهی طوطیان‌، همتای‌ِ تو
8. ۸آن یکی طوطی ز دردت بوی بردزهره‌اش بدرید و لرزید و بمرد
9. ۹من پشیمان گشتم‌، این گفتن چه بودلیک چون گفتم پشیمانی چه سود
10. ۱۰نکته‌ای کان جست ناگه از زبانهمچو تیری دان که آن جست از کمان
11. ۱۱وا نگردد از ره آن تیر ای پسربند باید کرد سیلی را ز سر
12. ۱۲چون گذشت از سر جهانی را گرفتگر جهان ویران کند نبود شگفت
13. ۱۳فعل را در غیب اثرها زادنی‌ستو آن موالید‌ش به حکم خلق نیست
14. ۱۴بی‌شریکی جمله مخلوق خداستآن موالید ار چه نسبتشان به ماست
15. ۱۵زید پرانید تیری سوی عَمرعَمر را بگرفت تیرش همچو نَمر
16. ۱۶مدت سالی همی‌زایید درددردها را آفریند حق‌، نه مرد
17. ۱۷زید را می آن دَم ار مُرد از وَجلدردها می‌زاید آنجا تا اجل
18. ۱۸زان موالیدِ وجَع چون مُرد اوزید را ز اول سبب قتال گو
19. ۱۹آن وجع‌ها را بدو منسوب دارگرچه هست آن جمله صنع کردگار
20. ۲۰همچنین کشت و دم و دام و جماعآن موالیدست حق را مستطاع
21. ۲۱اولیا را هست قدرت از الهتیر جسته باز آرندش ز راه
22. ۲۲بسته درهای موالید از سببچون پشیمان شد ولی زان دست رب
23. ۲۳گفته ناگفته کند از فتح بابتا از آن نه سیخ سوزد نه کباب
24. ۲۴از همه دل‌ها که آن نکته شنیدآن سخن را کرد محو و ناپدید
25. ۲۵گرت برهان باید و حجت مهابازخوان من آیة او ننسها
26. ۲۶آیت انسوکم ذکری بخوانقدرت نسیان نهادنشان بدان
27. ۲۷چون به تذکیر و به نسیان قادرندبر همه دل‌های خلقان قاهرند
28. ۲۸چون به نسیان بست او راه نظرکار نتوان کرد ور باشد هنر
29. ۲۹خلتم سخریة اهل السمواز نبی خوانید تا انسوکم
30. ۳۰صاحب دِه پادشاه جسم‌هاستصاحب دل شاه دلهای شماست
31. ۳۱فرع دید آمد عمل بی‌هیچ شکپس نباشد مردم الا مردمک
32. ۳۲من تمام این نیارم گفت از آنمنع می‌آید ز صاحب مرکزان
33. ۳۳چون فراموشی خلق و یادشانبا وی‌ست و او رسد فریادشان
34. ۳۴صد هزاران نیک و بد را آن بهیمی‌کند هر شب ز دل‌هاشان تهی
35. ۳۵روز دل‌ها را از آن پر می‌کندآن صدف‌ها را پر از دُر می‌کند
36. ۳۶آن همه اندیشهٔ پیشانهامی‌شناسند از هدایت جانها
37. ۳۷پیشه و فرهنگ تو آید به توتا درِ اسباب بگشاید به تو
38. ۳۸پیشهٔ زرگر به آهنگر نشدخوی این خوش‌خو با آن منکر نشد
39. ۳۹پیشه‌ها و خلق‌ها همچون جهازسوی خصم آیند روز رستخیز
40. ۴۰پیشه‌ها و خلق‌ها از بعد خوابواپس آید هم به خصم خود شتاب
41. ۴۱پیشه‌ها و اندیشه‌ها در وقت صبحهم بدانجا شد که بود آن حسن و قبح
42. ۴۲چون کبوترهای پیک از شهرهاسوی شهر خویش آرد بهرها