1. ۱شه فرستاد آن طرف یک دو رسولحاذقان و کافیان بس عَدول
2. ۲تا سمرقند آمدند آن دو امیرپیش آن زرگر ز شاهنشه بَشیر
3. ۳«کای لطیف استاد کامل معرفتفاش اندر شهرها از تو صفت
4. ۴نک فلان شه از برای زرگریاختیارت کرد زیرا مهتری
5. ۵اینک این خلعت بگیر و زرّ و سیمچون بیایی خاص باشی و ندیم»
6. ۶مرد مال و خلعت بسیار دیدغرّه شد از شهر و فرزندان برید.
7. ۷اندر آمد شادمان در راه مردبی‌خبر کان شاه قصد جانْش کرد
8. ۸اسپ تازی برنشست و شاد تاختخونبهای خویش را خلعت شناخت
9. ۹ای شده اندر سفر با صد رضاخود به پای خویش تا سوء القضا
10. ۱۰در خیالش مُلک و عِزّ و مهتریگفت عزرائیل رو، آری بری
11. ۱۱چون رسید از راه آن مرد غریباندر آوردش به پیش شه طبیب
12. ۱۲سوی شاهنشاه بردندش به‌نازتا بسوزد بر سر شمع طراز
13. ۱۳شاه دید او را بسی تعظیم کردمخزن زر را بدو تسلیم کرد
14. ۱۴پس حکیمش گفت کای سلطان مِهآن کنیزک را بدین خواجه بدِه
15. ۱۵تا کنیزک در وصالش خوش شودآب وصلش دفع آن آتش شود
16. ۱۶شه بدو بخشید آن مه‌روی راجفت کرد آن هر دو صحبت‌جوی را
17. ۱۷مدت شش ماه می‌راندند کامتا به صحتْ آمد آن دختر تمام
18. ۱۸بعد از آن از بهر او شربت بساختتا بخورد و پیش دختر می‌گداخت
19. ۱۹چون ز رنجوری جمال او نماندجان دختر در وبال او نماند
20. ۲۰چونک زشت و ناخوش و رخ‌زرد شداندک‌اندک در دل او سرد شد
21. ۲۱عشق‌هایی کز پی رنگی بودعشق نبود عاقبت ننگی بود
22. ۲۲کاش کان هم ننگ بودی یکسریتا نرفتی بر وی آن بد داوری
23. ۲۳خون دوید از چشم همچون جوی اودشمن جان وی آمد روی او
24. ۲۴دشمن طاووس آمد پرّ اوای بسی شه را بکشته فرّ او
25. ۲۵گفت: «من آن آهوم کز ناف منریخت این صیاد خون صاف من،
26. ۲۶ای من آن روباهِ صحرا، کز کمینسر بریدندش برای پوستین،
27. ۲۷ای من آن پیلی که زخم پیلبانریخت خونم از برای استخوان،
28. ۲۸آنکه کشتستم پی مادون منمی‌نداند که نخسپد خون من
29. ۲۹بر منست امروز و فردا بر وی‌استخون چون من کس، چنین ضایع کی‌است؟
30. ۳۰گرچه دیوار افکند سایهٔ درازباز گردد سوی او آن سایه باز؛
31. ۳۱این جهان‌، کوه است و فعل ما نداسوی ما آید نداها را صدا»
32. ۳۲این بگفت و رفت در دَم زیر خاکآن کنیزک شد ز عشق‌ و رنج پاک
33. ۳۳زانک عشق مردگان پاینده نیستزانک مرده سوی ما آینده نیست
34. ۳۴عشق زنده در روان و در بصرهر دمی باشد ز غنچه تازه‌تر
35. ۳۵عشق آن زنده گزین کو باقی استکز شراب جان‌فزایت ساقی است
36. ۳۶عشق آن بگزین که جمله انبیایافتند از عشق او کار و کیا
37. ۳۷تو مگو ما را بدان شه بار نیستبا کریمان کارها دشوار نیست