1. ۱جمله عالم زان غیور آمد که حقبرد در غیرت برین عالم سبق
2. ۲او چو جانست و جهان چون کالبدکالبد از جان پذیرد نیک و بد
3. ۳هر که محراب نمازش گشت عینسوی ایمان رفتنش می‌دان تو شین
4. ۴هر که شد مر شاه را او جامه‌دارهست خسران بهر شاهش اتّجار
5. ۵هر که با سلطان شود او همنشینبر درش شِستن بود حیف و غبین
6. ۶دستبوس‌ش چون رسید از پادشاهگر گزیند بوس‌ِ پا باشد گناه
7. ۷گرچه سر بر پا نهادن خدمت استپیش آن خدمت خطا و زلت است
8. ۸شاه را غیرت بود بر هر که اوبو گزیند بعد از آن که دید رو
9. ۹غیرت حق بر مثَل گندم بوَدکاه‌ْخرمن غیرت‌ِ مردم بود
10. ۱۰اصل غیرتها بدانید از الهآن‌ِ خلقان فرع‌، حق بی‌اشتباه
11. ۱۱شرح این بگذارم و گیرم گلهاز جفای آن نگار ده دله
12. ۱۲نالم ایرا ناله‌ها خوش آیدشاز دو عالم ناله و غم بایدش
13. ۱۳چون ننالم تلخ از دستان او‌؟چون نیم در حلقهٔ مستان او
14. ۱۴چون نباشم همچو شب بی‌روز او‌؟بی‌وصال روی روز افروز او‌؟
15. ۱۵ناخوش او خوش بود در جان منجان فدای یار دل‌رنجان من
16. ۱۶عاشقم بر رنج خویش و درد خویشبهر خشنودی شاه فرد خویش
17. ۱۷خاک غم را سرمه سازم بهر چشمتا ز گوهر پر شود دو بحر چشم
18. ۱۸اشک کان از بهر او بارند خلقگوهرست و اشک پندارند خلق
19. ۱۹من ز جان جان شکایت می‌کنممن نیم شاکی روایت می‌کنم
20. ۲۰دل همی‌گوید کزو رنجیده‌اموز نفاق سست می‌خندیده‌ام
21. ۲۱راستی کن ای تو فخر راستانای تو صدر و من درت را آستان
22. ۲۲آستانه و صدر در معنی کجاست‌؟ما و من کو‌، آن طرف کان یار ماست‌؟
23. ۲۳ای رهیده جان تو از ما و منای لطیفهٔ روح اندر مرد و زن
24. ۲۴مرد و زن چون یک شود آن یک تویچونک یک‌ها محو شد آنک توی
25. ۲۵این من و ما بهر آن بر ساختیتا تو با خود نرد خدمت باختی
26. ۲۶تا من و توها همه یک جان شوندعاقبت مستغرق جانان شوند
27. ۲۷این همه هست و بیا ای امر کنای منزه از بیان و از سخن
28. ۲۸جسم جسمانه تواند دیدنتدر خیال آرد غم و خندیدنت
29. ۲۹دل که او بستهٔ غم و خندیدن استتو مگو کاو لایق آن دیدن است
30. ۳۰آنک او بستهٔ غم و خنده بوداو بدین دو عاریت زنده بود
31. ۳۱باغ سبز عشق کاو بی‌منتها‌ستجز غم و شادی درو بس میوه‌هاست
32. ۳۲عاشقی زین هر دو حالت برترستبی بهار و بی خزان سبز و ترست
33. ۳۳ده زکات روی خوب ای خوب‌روشرح جان شرحه شرحه بازگو
34. ۳۴کز کرشم غمزه‌ای غمازه‌ایبر دلم بنهاد داغی تازه‌ای
35. ۳۵من حلالش کردم ار خونم بریختمن همی‌گفتم حلال‌، او می‌گریخت
36. ۳۶چون گریزانی ز نالهٔ خاکیانغم چه ریزی بر دل غمناکیان‌؟
37. ۳۷ای که هر صبحی که از مشرق بتافتهمچو چشمهٔ مشرقت در جوش یافت
38. ۳۸چون بهانه دادی این شیدات راای بها نه شکّر لبهات را
39. ۳۹ای جهان کهنه را تو جان نواز تن بی جان و دل افغان شنو
40. ۴۰شرح گل بگذار از بهر خداشرح بلبل گو که شد از گل جدا
41. ۴۱از غم و شادی نباشد جوش مابا خیال و وهم نبود هوش ما
42. ۴۲حالتی دیگر بود کان نادر‌ستتو مشو منکر که حق بس قادر‌ست
43. ۴۳تو قیاس از حالت انسان مکنمنزل اندر جور و در احسان مکن
44. ۴۴جور و احسان‌، رنج و شادی حادث استحادثان میرند و حقْشان وارث است
45. ۴۵صبح شد ای صبح را صبح و پناهعذر مخدومی حسام‌الدین بخواه
46. ۴۶عذرخواه عقل کل و جان تویجان جان و تابش مرجان توی
47. ۴۷تافت نور صبح و ما از نور تودر صبوحی با می منصور تو
48. ۴۸دادهٔ تو چون چنین دارد مراباده کی بود کاو طرب آرد مرا‌؟
49. ۴۹باده در جوشش گدای جوش ماستچرخ در گردش گدای هوش ماست
50. ۵۰باده از ما مست شد نه ما ازوقالب از ما هست شد نه ما ازو
51. ۵۱ما چو زنبور‌یم و قالب‌ها چو مومخانه خانه کرده قالب را چو موم