1. ۱چون شنید آن مرغ کان طوطی چه کردپس بلرزید، اوفتاد و گشت سرد
2. ۲خواجه چون دیدش فتاده همچنینبر جهید و زد کله را بر زمین
3. ۳چون بدین رنگ و بدین حالش بدیدخواجه بر جست و گریبان را درید
4. ۴گفت ای طوطیِ خوبِ خوش‌حنیناین چه بودت‌؟ این چرا گشتی چنین‌؟
5. ۵ای دریغا مرغ خوش‌آواز منای دریغا همدم و همراز من
6. ۶ای دریغا مرغ خوش‌الحان منراح‌ِ روح و روضه و ریحان من
7. ۷گر سلیمان را چنین مرغی بدیکی خود او مشغول آن مرغان شدی‌؟
8. ۸ای دریغا مرغ که‌ارزان یافتمزود روی از روی او بر تافتم
9. ۹ای زبان تو بس زیانی بر وریچون توی گویا‌، چه گویم من ترا‌؟
10. ۱۰ای زبان هم آتش و هم خرمنیچند این آتش درین خرمن زنی
11. ۱۱در نهان جان از تو افغان می‌کندگرچه هر چه گوییش آن می‌کند
12. ۱۲ای زبان هم گنج بی‌پایان تویای زبان هم رنج بی‌درمان توی
13. ۱۳هم صفیر و خدعهٔ مرغان تویهم انیس وحشت هجران توی
14. ۱۴چند امانم می‌دهی ای بی امان‌؟ای تو زه کرده به کین من کمان
15. ۱۵نک بپرانیده‌ای مرغ مرادر چراگاه ستم کم کن چرا
16. ۱۶یا جواب من بگو‌، یا داد دهیا مرا ز اسباب شادی یاد ده
17. ۱۷ای دریغا نور ظلمت‌سوز منای دریغا صبح روز افروز من
18. ۱۸ای دریغا مرغ خوش‌پرواز منز انتها پریده تا آغاز من
19. ۱۹عاشق رنج است نادان تا ابدخیز لا اقسم بخوان تا فی کبد
20. ۲۰از کبد فارغ بدم با روی تووز زَبَد صافی بدم در جوی تو
21. ۲۱این دریغاها خیال دیدن استوز وجود نقد خود ببریدن است
22. ۲۲غیرت حق بود و با حق چاره نیستکو دلی کز عشق حق صد‌پاره نیست‌؟
23. ۲۳غیرت آن باشد که او غیر همه‌ستآنکه افزون از بیان و دمدمه‌ست
24. ۲۴ای دریغا اشک من دریا بدیتا نثار دلبر زیبا بدی
25. ۲۵طوطی من مرغ زیرکسار منترجمان فکرت و اسرار من
26. ۲۶هرچه روزی داد و ناداد آیدماو ز اول گفته تا یاد آیدم
27. ۲۷طوطیی کآید ز وحی آواز اوپیش از آغاز‌ِ وجود‌، آغاز او
28. ۲۸اندرون تست آن طوطی نهانعکس او را دیده تو بر این و آن
29. ۲۹می‌بَرد شادیت را‌، تو شاد ازومی‌پذیری ظلم را چون داد ازو
30. ۳۰ای که جان را بهر تن می‌سوختیسوختی جان را و تن افروختی
31. ۳۱سوختم من‌، سوخته خواهد کسیتا ز من آتش زند اندر خسی
32. ۳۲سوخته چون قابل آتش بودسوخته بستان که آتش‌کش بود
33. ۳۳ای دریغا ای دریغا ای دریغکانچنان ماهی نهان شد زیر میغ
34. ۳۴چون زنم دم کآتش دل تیز شدشیر هجر آشفته و خون‌ریز شد
35. ۳۵آنکه او هشیارْ خود تندست و مستچون بوَد‌‌؟ چون او قدح گیرد به دست
36. ۳۶شیر‌مستی کز صفت بیرون بوَداز بسیط مرغزار افزون بود
37. ۳۷قافیه اندیشم و دلدار منگویدم مندیش جز دیدار من
38. ۳۸خوش نشین ای قافیه‌اندیش منقافیهٔ دولت توی در پیش من
39. ۳۹حرف چه‌بْوَد تا تو اندیشی از آن‌؟حرف چه‌بْوَد‌؟ خار دیوار رَزان
40. ۴۰حرف و صوت و گفت را بر هم زنمتا که بی این هر سه با تو دم زنم
41. ۴۱آن دمی کز آدمش کردم نهانبا تو گویم ای تو اسرار جهان
42. ۴۲آن دمی را که نگفتم با خلیلو آن غمی را که نداند جبرئیل
43. ۴۳آن دمی کز وی مسیحا دم نزدحق ز غیرت نیز بی ما هم نزد
44. ۴۴ما چه باشد در لغت اثبات و نفیمن نه اثباتم‌ منم بی‌ذات و نفی
45. ۴۵من کسی در ناکسی در یافتمپس کسی در ناکسی در بافتم
46. ۴۶جمله شاهان بندهٔ بندهٔ خودندجمله خلقان مردهٔ مردهٔ خودند
47. ۴۷جمله شاهان پست پست خویش راجمله خلقان مست مست خویش را
48. ۴۸می‌شود صیاد مرغان را شکارتا کند ناگاه ایشان را شکار
49. ۴۹بی‌دلان را دلبران جسته به‌جانجمله معشوقان شکار عاشقان
50. ۵۰هر که عاشق دیدی‌اش معشوق دانکاو به نسبت هست هم این و هم آن
51. ۵۱تشنگان گر آب جویند از جهانآب جوید هم به عالم تشنگان
52. ۵۲چونک عاشق اوست تو خاموش باشاو چو گوشَت می‌کشد تو گوش باش
53. ۵۳بند کن چون سیل سیلانی کندور نه رسوایی و ویرانی کند
54. ۵۴من چه غم دارم که ویرانی بوَد‌؟زیر ویران گنج سلطانی بود
55. ۵۵غرق حق خواهد که باشد غرق‌ترهمچو موج بحر جان زیر و زبر
56. ۵۶زیر دریا خوشتر آید یا زبرتیر او دلکش‌تر آید یا سپر
57. ۵۷پاره کردهٔ وسوسه باشی دلاگر طرب را باز دانی از بلا
58. ۵۸گر مرادت را مذاق شکرستبی‌مرادی نه مراد دلبرست‌؟
59. ۵۹هر ستاره‌ش خونبهای صد هلالخون عالم ریختن او را حلال
60. ۶۰ما بها و خونبها را یافتیمجانب جان باختن بشتافتیم
61. ۶۱ای حیات عاشقان در مردگیدل نیابی جز که در دل‌بردگی
62. ۶۲من دلش جسته به صد ناز و دلالاو بهانه کرده با من از ملال
63. ۶۳گفتم آخر غرق تست این عقل و جانگفت رو رو بر من این افسون مخوان
64. ۶۴من ندانم آنچ اندیشیده‌ایای دو دیده‌، دوست را چون دیده‌ای‌؟
65. ۶۵ای گران‌جان‌! خوار دیدستی ورازانکه بس ارزان خریدستی ورا
66. ۶۶هرکه او ارزان خرد‌، ارزان دهدگوهری طفلی به قرصی نان دهد
67. ۶۷غرق عشقی‌ام که غرقست اندرینعشق‌های اولین و آخرین
68. ۶۸مجملش گفتم‌، نکردم زان بیانورنه هم افهام سوزد هم زبان
69. ۶۹من چو لب گویم‌، لب‌ِ دریا بودمن چو لا گویم مراد الّا بود
70. ۷۰من ز شیرینی نشستم رو تُرُشمن ز بسیاریِ گفتارم خَمُش
71. ۷۱تا که شیرینی ما از دو جهاندر حجاب رو ترش باشد نهان
72. ۷۲تا که در هر گوش ناید این سخنیک همی‌گویم ز صد سرّ لدن