1. ۱تن قفس‌شکل است‌، تن شد خار جاندر فریب داخلان و خارجان
2. ۲اینْش گوید من شوم هم‌راز تووآنش گوید نی‌! منم انباز تو
3. ۳اینش گوید نیست چون تو در وجوددر جمال و فضل و در احسان و جود
4. ۴آنش گوید هر دو عالم آن تستجمله جانهامان طُفیل جان تست
5. ۵او چو بیند خلق را سرمست خویشاز تکبر می‌رود از دست خویش
6. ۶او نداند که هزاران را چو اودیو افکنده‌ست اندر آب جو
7. ۷لطف و سالوس جهان خوش لقمه‌ای‌ستکمترش خور کان پُر آتش لقمه‌ای‌ست
8. ۸آتشش پنهان و ذوقش آشکاردود او ظاهر شود پایان کار
9. ۹تو مگو ‌«آن مدح را من کی خورم‌؟از طمع می‌گوید او‌، پی می‌برم‌»
10. ۱۰مادحت گر هجو گوید بر ملاروزها سوزد دلت زان سوزها
11. ۱۱گرچه دانی کو ز حرمان گفت آنکان طمع که داشت از تو‌، شد زیان
12. ۱۲آن اثر می‌مانَدَت در اندروندر مدیح این حالتت هست آزمون
13. ۱۳آن اثر هم روزها باقی بوَدمایهٔ کبر و خِداع جان شود
14. ۱۴لیک ننماید‌، چو شیرین است مدحبد نماید زانک تلخ افتاد قدح
15. ۱۵همچو مطبوخ‌ست و حب کان را خوریتا بدیری شورش و رنج اندری
16. ۱۶ور خوری حلوا بود ذوقش دمیاین اثر چون آن نمی‌پاید همی
17. ۱۷چون نمی‌پاید همی‌پاید نهانهر ضدی را تو به ضد او بدان
18. ۱۸چون شکر پاید نهان تأثیر اوبعد حینی دمل آرد نیش‌جو
19. ۱۹نفس از بس مدح‌ها فرعون شدکن ذلیل النفس هونا لا تسد
20. ۲۰تا توانی بنده شو‌، سلطان مباشزخم کش چون گوی شو‌، چوگان مباش
21. ۲۱ورنه چون لطفت نماند وین جمالاز تو آید آن حریفان را ملال
22. ۲۲آن جماعت کت همی‌دادند ریوچون ببینندت بگویندت که دیو
23. ۲۳جمله گویندت چو بینندت به‌در‌«مرده‌ای از گور خود بر کرد سر‌»
24. ۲۴همچو امرد که خدا نامش کنندتا بدین سالوس در دامش کنند
25. ۲۵چونک در بدنامی آمد ریش اودیو را ننگ آید از تفتیش او
26. ۲۶دیو سوی آدمی شد بهر شرسوی تو ناید که از دیوی بتر
27. ۲۷تا تو بودی آدمی دیو از پیَتمی‌دوید و می‌چشانید او میَت
28. ۲۸چون شدی در خوی دیوی استوارمی‌گریزد از تو دیو نابکار
29. ۲۹آنک اندر دامنت آویخت اوچون چنین گشتی ز تو بگریخت او